গোলোক

গোলোক ( गोलोक) বা গোলোক বৃন্দাবন হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান প্ৰেমিকা ৰাধাৰ সৰগীয় বাসস্থান। ^১২ভাগৱত পুৰাণ^৩ আৰু গৰ্গ সংহিতাত কৃষ্ণক তেওঁৰ প্ৰেমিকা ৰাধাৰ সৈতে গোলোকত বাস কৰা শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।^৪

গোলোকত প্ৰায়ে প্ৰৱাহিত নদী আৰু মনোমোহা বাগিছা থকা সৰগীয় ৰাজ্য হিচাপে কল্পনা কৰা হয় আৰু ইয়াত গৰু আৰু সুন্দৰী কুমাৰী - গোপীসকলে বাস কৰে।^৫

গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, স্বামীনাৰায়ণ সম্প্ৰদয়, প্ৰণামী সম্প্ৰদায়, পুষ্টিমাৰ্গ, নিম্বাৰ্ক সম্প্ৰদায়কে ধৰি বিভিন্ন বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ বিভিন্ন পৰম্পৰাত গোলোকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা যচা হয়। ভাগৱত পুৰাণৰ উপৰি সংস্কৃত শাস্ত্ৰ যেনে পঞ্চৰাত্ৰ গ্ৰন্থ,^৬ গৰ্গ সংহিতা,^৭ ব্ৰহ্ম সংহিতা, ব্ৰহ্ম বৈৱৰ্ত পুৰাণ,^৮ আৰু দেৱী-ভাগৱত পুৰাণ আদিতো গোলোকৰ উল্লেখ আছে।^৯

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

গোলোকৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে “গৰুৰ জগত’’।^১০ সংস্কৃত শব্দ ’গো’ই “গৰু’’ক বুজায় আৰু লোক শব্দাংশই “ৰাজ্য’’ বুজোৱা হয়।

কৃষ্ণ গোলোকৰ বাসিন্দা আৰু তেওঁক গোলোকবিহাৰী (বিহাৰীৰ অৰ্থ "এজন বাসিন্দা") আৰু তেওঁৰ পত্নী বা প্ৰেমিকা ৰাধাক ৰাধিকা বুলি কোৱাৰ বাবেও গোলোক বুলি জনা যায়।^১১

বৰ্ণনা

গোলোকৰ বৰ্ণনা ব্ৰহ্ম সংহিতাৰ ৫.২৯ পদত পোৱা যায়:-

আধ্যাত্মিক ৰত্নেৰে নিৰ্মিত আৰু লাখ লাখ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত গছেৰে আগুৰি থকা বাসস্থানত থকা গোবিন্দক মই পূজা কৰোঁ,যি আমাৰ আদিম প্ৰভু, প্ৰথম পূৰ্বপুৰুষ, যিয়ে গৰুৰ চোৱাচিতা কৰি আছে, সকলো কামনাৰ ফল দি আছে, তেওঁক সদায় শ শ আৰু হাজাৰ হাজাৰ ভক্তৰ লগতে লক্ষ্মীয়ে অতি শ্ৰদ্ধা আৰু মৰমেৰে সেৱা আগবঢ়ায়।— ব্ৰহ্ম সংহিতা, পদ ৫.২৯^১২
— Verse 5.29

গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ভক্তি পৰম্পৰাৰ কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থৰ লেখক সনাতন গোস্বামীয়ে কৈছে, "শ্ৰী গোলোকক আধ্যাত্মিক প্ৰচেষ্টাৰ চূড়ান্ত গন্তব্যস্থান বুলি গণ্য কৰা হয়।"^১৩

ব্ৰহ্ম বৈৱৰ্ত পুৰাণত গোলোক বৃন্দাবন বৈকুণ্ঠ লোকৰ পৰা প্ৰায় ৫০ কোটি যোজন (৪ বিলিয়ন মাইল) উচ্চতা আৰু ৩ কোটি যোজন (২৪ কোটি মাইল) পৰ্যন্ত বিস্তৃত বুলি স্পষ্টভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। একেধৰণৰ চিত্ৰণ ব্ৰহ্ম সংহিতাৰ ৫.৪৩ পদত পোৱা এটা পদৰ সৈতে মিল আছে।^৮

গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আচাৰ্যসকলে ইয়াক সীমাহীন বুলি ব্যাখ্যা কৰে। বৈকুণ্ঠ আৰু গোলোক দুয়োটাকে নিত্য ধাম (অস্তিত্বৰ চিৰন্তন ক্ষেত্ৰ) বুলি গণ্য কৰা হয় যিবোৰ সমগ্ৰ মহাজাগতিক বিলুপ্তিৰ পিছতো বিনাশৰ প্ৰৱণতা নাথাকে। কৃষ্ণই দুবাহু ৰূপত চিৰকাল গোলোক ৰাজ্যত আৰু চতুৰ্ভুজ ৰূপত বিষ্ণু হিচাপে তেওঁ চিৰকাল বৈকুণ্ঠ লোকত বাস কৰে।^৬

সাহিত্যত

গোলোকৰ উল্লেখ আন পুৰাণতো পোৱা যায়, যেনে স্কন্ধ পুৰাণ আৰু মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণ। বৃহদ-ভাগৱতামৃতত সনাতন গোস্বামীয়ে ব্যাখ্যা কৰিছে যে এই শ্লোকটো স্কন্দ পুৰাণৰপৰা উদ্ধৃত আৰু কৃষ্ণই অৰ্জুনক কৈছে:

এৱম বহু-বিধায় ৰূপায় চৰমিহা বসুন্ধৰাম্ ব্ৰহ্মলোকম্ চ কৌন্তেয়া গোলোকম্ চ সনাতনম্। "মই পৃথিৱীত, ব্ৰহ্মলোকত আৰু চিৰন্তন গোলোকত বহু ৰূপত ঘূৰি ফুৰোঁ, হে কৌন্তেয়।" ^১৪

মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত কৃষ্ণই ঘোষণা কৰিছে,

গোলোকম চ পৰিত্যজ্য লোকনাম ত্ৰণ-কৰণত কলৌ গৌৰাংগ-ৰূপেনা লীলা-লাৱণ্য-বিগ্ৰহঃ। "কলিযুগত মই গোলোক এৰি যাম আৰু পৃথিৱীৰ মানুহক বচাবলৈ মই হ’ম সুদৰ্শন আৰু চঞ্চল ভগৱান গৌৰাংগ।"

গোলকৰ গঠন

জীৱ গোস্বামীৰ মতে, গোলোক- যাক বৃন্দাবন বুলিও কোৱা হয়, ই সৰ্বোচ্চ আধ্যাত্মিক গ্ৰহ আৰু কৃষ্ণৰ লীলা আৰু সহযোগীৰ পাৰ্থক্য অনুসৰি ইয়াক মথুৰা, দ্বাৰকা আৰু গোকুল নামৰ তিনিটা বাসস্থানত আৰু অধিক প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।^১৫ ৰূপ গোস্বামীৰ লঘুভাগৱতামৃতৰ আধাৰত জীৱ গোস্বামীয়ে দৃঢ়তাৰে কয় যে, গোলোক হৈছে পাৰ্থিৱ বৃন্দাবনৰ অতিক্ৰমণীয় আৰ্হি, য’ত কৃষ্ণই তেওঁৰ লীলাসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।^১৬