গন্ধৰ্ব (জনগোষ্ঠী)

গন্ধৰ্ব জাতি (নেপালী: गन्धर्व जाति) বা গাইনে (নেপালী: गाईने) নেপালৰ মধ্য, পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ ভাৰত-আৰ্য্য জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত এটা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়। এই জনগোষ্ঠীটো "পেছাদাৰী সংগীতজ্ঞৰ জাতি" আৰু "ভ্ৰমণকাৰী কবি" বুলিও কোৱা হয়।^১২ পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁলোকে গন্ধৰ্ব গীত বা গাইনে গীত নামৰ এক প্ৰকাৰৰ লোক-গীত পৰিবেশন কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে। গন্ধৰ্বসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ভ্ৰমণকাৰী সংগীতজ্ঞ হিচাপে কাম কৰে আৰু পৰম্পৰাগত লোক আৰু ঐতিহাসিক গীত সমূহ পৰিবেশন কৰে।^২ তেওঁলোকে গীতবোৰ উন্নীত কৰে, সেৱা হিচাপে বাৰ্তাসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰে, যাৰ বিনিময়ত তেওঁলোকে খাদ্য বা অন্যান্য বস্তুৰ অনুদান লাভ কৰে।^২ তেওঁলোকে সাৰংগী (নেপালী) নামৰ এক প্ৰকাৰৰ ভায়লিন সদৃশ বাদ্যক মূল বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।^১ সাৰংগী গন্ধৰ্ব জনগোষ্ঠীৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা এক চিনাকি বাদ্যযন্ত্ৰ।^২ এই বাদ্যযন্ত্ৰ তেওঁলোকে বজোৱা আৰবাজো নামৰ এটা বৃহৎ বাদ্যযন্ত্ৰৰ সলনি ব্যৱহাৰ কৰে, আৰবাজো "অধিক জটিল" বাদ্যযন্ত্ৰ আছিল।^১ তেওঁলোকে নিজস্ব ভাষাত কথা কয় যাক পাৰ্চে কুৰা বুলি কোৱা হয়।

নেপালত বহুতো জাতিভিত্তিক বৈষম্যৰ বাবে ১৯৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দত নেপাল চৰকাৰে জাতি-ব্যৱস্থাক আইনগতভাৱে বিলুপ্ত কৰি "অস্পৃশ্যতা" (এটা নিৰ্দিষ্ট জাতিৰ বহিষ্কাৰ)কে ধৰি যিকোনো জাতিভিত্তিক বৈষম্যক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰে।

ভৌগোলিক বিতৰণ

শেহতীয়াকৈ নেপালৰ কেন্দ্ৰীয় পৰিসংখ্যা ব্যুৰোৱে গাইনে/গন্ধৰ্বসকলক পাহাৰীয়া দলিতৰ বহল সামাজিক গোটৰ ভিতৰত শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে।^৩ ২০১১ চনৰ নেপালৰ লোকপিয়লৰ সময়ত ৬,৭৯১ জন লোক (নেপালৰ জনসংখ্যাৰ ০.০%) গাইনে/গন্ধৰ্ব আছিল।^৪