কুলচা

কুলচা পাৰ্চী ভাষাত ঘূৰণীয়া পিৰিচৰ আকৃতিৰ ফোঁপোলা ৰুটিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা শব্দ।^১ ভাৰতত এই শব্দটো সাধাৰণতে নিয়মীয়া ইংৰাজী ৰুটি (যিখন ঘূৰণীয়া প্লেট আকৃতিৰ)ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^২

উৎপত্তি আৰু পৰিভাষা

কুলচা শব্দটো পাৰ্চী আৰু ই ডিস্ক আকৃতিৰ ৰুটি, বান বা আনকি বিস্কুটৰ ৰুটিকো বৰ্ণনা কৰে।^১৩ কিন্তু ভাৰতত এই শব্দটো ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক কালত জনপ্ৰিয় হোৱা ঘূৰণীয়া ৰুটিৰ সৈতে জড়িত হ'বলৈ ধৰিলে।^৪ ভাৰতৰ কোনো কোনো ঠাইত নান বা তন্দুৰী পৰন্তক প্ৰায়ে কুলচাৰ লগত বিভ্ৰান্ত কৰা হয়।

প্ৰস্তুতি

কুলচা মাইদা আটা, পানী, এচিকুট নিমখ আৰু খমিৰ দ্ৰব্য (ঈষ্ট, টেঙা পিঠাগুৰি বা পুৰণি কুলচা পিঠাগুৰি)ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, হাতেৰে মিহলাই কোমল পিঠাগুৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। এই পিঠাগুৰি তিতা কাপোৰেৰে ঢাকি গৰম ঠাইত এঘণ্টামান জিৰণি ল’বলৈ দিয়া হয়। ফলত পিঠাগুৰিটো সামান্য খমিৰ হয় যদিও বেছি নহয়। আটাখিনি আকৌ হাতেৰে গুড়ি কৰি তাৰ পিছত ৰোলিং পিন ব্যৱহাৰ কৰি চেপেটা, ঘূৰণীয়া আকৃতিত গুটিয়াই উলিয়াই লোৱা হয়। বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠানত ইয়াক মাটিৰ মাটিৰ অভেনত ("তণ্ডুৰ") বেক কৰা হয়, কিন্তু বেছিভাগ ভাৰতীয় ঘৰতে ইয়াক মুকলি গ্ৰীডল, টাভা বা কেৰাহীত ৰন্ধা হয়। ৰন্ধা পিছত ইয়াক জুইৰ পৰা নমাই ইচ্ছা অনুযায়ী মাখন বা ঘিউৰে ব্ৰাছ কৰি চিকচিকিয়া, লোভনীয় কৰা দেখা যায়। ইয়াক সাধাৰণতে ভাৰতীয় তৰকাৰীৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়, বিশেষকৈ চানা মছলা নামেৰে জনাজাত বুটৰ তৰকাৰীৰ সৈতে।^৫

তাৰতম্য

ভিন্নতাৰ ভিতৰত পিঠাগুৰি লডা কৰিবলৈ পানী ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে গাখীৰ বা দৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি; যাৰ ফলত কোমল আৰু আঠালটীয়া পিঠাগুৰি লডাৰ ভিতৰত গ্লুটেন বান্ধনি প্ৰক্ৰিয়া বৃদ্ধি কৰে। এই ধৰণৰ কুলচাক ডুধিয়া কুলচা (গাখীৰ কুলচা) বুলি জনা যায়। পিঠাগুৰি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ দৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে খমিৰ বেছি হয়।

এই কুলচাৰ ভিন্নতাটো ষ্টাফ কৰা নহয় কিন্তু সাধাৰণ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু তৰকাৰীৰ সৈতে খোৱা হয় যিটো নিৰামিষ বা মাংস ভিত্তিক হ’ব পাৰে।

দ্বিতীয়টো ভিন্নতা হৈছে মোগল আৰু নিজামৰ সময়ত তেওঁলোকৰ দৰবাৰত পৰিবেশন কৰা ভৰোৱা বস্তুৰে ভৰাই থোৱা কুলচা।^৬ উদাহৰণস্বৰূপে, আৱাধ অঞ্চলত আৱাধি কুলচা নাহৰী নামৰ মাটন ভিত্তিক খাদ্যৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।^৭

আজিকালি এইবোৰ ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু দোকানত বিক্ৰী হয়। জম্মুৰ কলাদি কুলচা যিটো পৰম্পৰাগত ডোগ্ৰা পনিৰ অৰ্থাৎ কালাদী পনিৰ জম্মুৰ অন্যতম প্ৰিয় ৰাজপথৰ খাদ্য।^৮ কালাদি পনিৰ কেৰাহীত তেলত ভাজি দুয়োফালে বাদামী ৰঙৰ হোৱালৈকে সিজাই পোৰা কুলচাৰ মাজত ভৰাই থোৱা হয়।^৯

অমৃতসৰত কুলচাক প্ৰায়ে তন্দুৰী পৰঠা বা নানৰ সৈতে ভুল কৰা হয়, যিবোৰ শেহতীয়া দশকবোৰত তাত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।^১০

সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত এই কুলচাবোৰ ষ্টাফ কৰিবলৈ পানীৰ (কটেজ চীজ), আলু, মূলা, পিয়াঁজ আৰু অন্যান্য শাক-পাচলিকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ ষ্টাফিং ব্যৱহাৰ কৰা হয়।