কিৰ্মীৰাসুৰ

কিৰ্মীৰ (সংস্কৃত ভাষা: किर्मीर,) মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা এক ৰাক্ষস। তেওঁ বকাসুৰৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আৰু হিড়িম্বীৰ বন্ধু। তেওঁ কাম্যক অৰণ্যত বাস কৰিছিল আৰু খাদ্যৰ বাবে ৰাতি মানুহ চিকাৰ কৰিছিল। তেওঁ পাণ্ডৱসকলৰ অৰণ্যত প্ৰৱেশৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু ভীমক খাবলৈ ভাবুকি দিছিল, যাৰ দ্বাৰা তেওঁক যুদ্ধত বধ কৰা হৈছিল।^১২

পাণ্ডৱৰ সৈতে মুখামুখি

ঘূৰি ফুৰোঁতে এদিন ৰাতি নিৰ্বাসিত পাণ্ডৱসকলে কিৰ্মীৰাসুৰ বাস কৰা নিৰ্জন অৰণ্যত উপস্থিত হয়। মাজনিশাৰ প্ৰহৰ পাৰ হৈ গৈছিল, গতিকে কিৰ্মীৰ ওলাই আহিছিল। দীঘল দাঁত আৰু আউলিবাউলি চুলিৰে তেওঁ বজ্ৰপাতৰ দৰে ৰূপ ল’লে। তেওঁ "নিজৰ জাতিৰ প্ৰতি থকা আঁতৰাবলৈ ঘোষণা" আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ পাণ্ডৱসকলক বাধা দি দ্ৰৌপদীক ভয় খুৱাইছিল, যাক পঞ্চপাণ্ডৱে সুৰক্ষা দি সহায় কৰিছিল। পুৰোহিত ধৌম্যই তেওঁৰ ভ্ৰম ধ্বংস কৰাৰ পিছত যুধিষ্ঠিৰে জ্যেষ্ঠ পাণ্ডৱ হিচাপে কিৰ্মীৰৰ লগত কথা পাতিলে। এইদৰে কিৰ্মীৰই গম পালে যে তেওঁৰ আগত ভীমকে ধৰি পাণ্ডৱসকল থিয় হৈ আছে। কিৰ্মীৰাসুৰে শপত খালে যে তেওঁৰ ভাতৃ বকাসুৰ আৰু বন্ধু হিড়িম্বীক হত্যা কৰা ভীমৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিশোধ ল’ব। অৰ্জুনে ধনুত টংকাৰ দিলে, কিন্তু যুধিষ্ঠিৰে তেওঁক ত্যাগ কৰিবলৈ ক'লে, যাৰ ফলত ভীম কিৰ্মীৰাসুৰৰ লগত দ্বৈত যুঁজত অৱতীৰ্ণ হ’ল।^১

ভীমে প্ৰথমে এজোপা গছ উভালি কিৰ্মীৰাৰ মূৰত পেলাই দিলে। ৰাক্ষসে সেই আঘাতত অস্থিৰ হৈ ভীমৰ ওপৰত নিজৰ অগ্নিশিলা নিক্ষেপ কৰিলে। কিন্তু ভীমে তাক পুনৰ ৰাক্ষসৰ ফালে বিচ্যুত কৰিলে। ইজনে সিজনৰ মূৰৰ ওপৰত অগণন গছ ভাঙি যুদ্ধ কৰি থাকিল। তাৰ পিছত ৰাক্ষসে ভীমৰ ওপৰত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিলে, তাৰো কোনো ফলাফল নাছিল।^১

তাৰ পিছত কিৰ্মীৰ আৰু ভীমে তীব্ৰ মল্লযুঁজ কৰিলে। ৰাক্ষসক কঁকালত ধৰি ভীমে তেওঁক ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। অৱশেষত ক্লান্ত ৰাক্ষস অজ্ঞান হৈ পৰিল। ভীমে কিৰ্মীৰৰ কঁকালটো দুই আঁঠুৰে চেপি ধৰি শ্বাসৰুদ্ধ কৰি মাৰিলে। এইদৰে, তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ যুধিষ্ঠিৰৰ আজ্ঞা পালন কৰি কিৰ্মীৰক ভীমে যুদ্ধত বধ কৰে।^১