কাবাগুইল

মায়া পৌৰাণিক কাহিনীত কাবাগুইল (আক্ষৰিক অৰ্থত 'আকাশৰ হৃদয়') আছিল এজন সৌৰ দেৱতা যিয়ে মানুহৰ সৃষ্টিত সহায় কৰিছিল।^১২

সৃষ্টিৰ কাহিনী

মায়া সমাজত দেৱতাক জীৱনৰ উৎস হিচাপে দেখা গৈছিল। পপুল ৱুহৰ সৃষ্টিৰ মিথ অনুসৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণি হৈছিল এক অবিভাজিত বিশৃংখলতা হিচাপে। আধ্যাত্মিক শক্তিসমূহক দেৱতা হিচাপে বিভক্ত কৰা হৈছিল আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক তিনিটা সত্তাত বিভক্ত কৰা হৈছিল: আকাশ, পৃথিৱী আৰু পাতাল। এই সত্ত্বাসমূহত ট্জাকোল, বিটল, আলম আৰু অ’হ’লম দেৱতাই শাসন কৰিছিল।^৩ টেপেউ (বিজুলী আৰু জুইৰ দেৱতা),^৪ গুকুমাট্জ (বতাহ আৰু বৰষুণৰ দেৱতা),^৪ আৰু কাবাগুইল (সৌৰ দেৱতা)-এ তেওঁলোকৰ সৈতে যোগ দি এখন পৰিষদ গঠন কৰে। দুয়ো মিলি গছ-গছনি আৰু জীৱ-জন্তুৰ সৃষ্টি কৰিছিল। শেষত দেৱতাসকলে মানুহক চিনি পাবলৈ আৰু পূজা কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল। আন দেৱতাসকলো এই প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত আছিল, কিয়নো তেওঁলোকে তৃতীয় প্ৰচেষ্টাতহে সফল হৈছিল।

কাবাগুইলক "আকাশৰ হৃদয়" বুলিও কোৱা হৈছিল; তেওঁ আছিল অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ আকাশ দেৱতা।^৩