এংগ্ৰী ৰিভাৰ

এংগ্ৰী ৰিভাৰ ১৯৭২ চনত ভাৰতীয় লেখক ৰাস্কিন বণ্ডৰ এখন শিশু উপন্যাস আৰু ট্ৰেভৰ ষ্টুবলীৰদ্বাৰা চিত্ৰিত হৈছে উপন্যাসখন। ভাৰত আৰু ইংলেণ্ডত প্ৰকাশ পোৱা এই উপন্যাসখন ডাচ্চ, ফৰাচী ভাষা, হিন্দী ভাষা ভাষালৈ অনুবাদ হৈছে। ^১

কাহিনীৰ সাৰাংশ

সীতা নামৰ সৰু ছোৱালী এজনী দ্বীপৰ জুপুৰি এটাত ককা-আইতাকৰ সৈতে বাস কৰে। তেওঁলোকৰ জুপুৰিটোৰ এখন বেৰ শিলেৰে থিয় হৈ আছে আৰু বাকী তিনিখন বোকাৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছে। তেওঁলোকৰ সহজ-সৰল জীৱন। তাইৰ ককাকে বাহিৰত কাম কৰে। সীতা আৰু আইতাই ঘৰৰ ভিতৰত কাম কৰে। হঠাৎ আইতাক বৰ অসুস্থ হৈ পৰে, সীতাৰ ককাকে আইতাকক চহৰৰ চিকিৎসালয়লৈ নিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰে। তেওঁ নিজৰ তিনিটা ছাগলী লৈ নাও এখনত উঠি সীতাক কয় যে তেওঁ কেইদিনমানৰ পিছত উভতি আহিব। তেওঁ তাইক বৰষুণৰ বিষয়েও সকীয়াই দিয়ে আৰু কয় যে ইয়াৰ ফলত বানপানী হ'ব পাৰে আৰু যদি পানীৰ স্তৰ অত্যধিক বৃদ্ধি পায় তেন্তে তাই দ্বীপটোৰ এটা ডাঙৰ বট গছত উঠিব লাগিব। ^২

অলপ পাছতে প্ৰচণ্ড বৰষুণ আৰম্ভ হয়। সীতাই বাহিৰলৈ ওলাই গৈ দেখে যে খঙাল নদীৰ দৰে দেখা যোৱা বানপানী। তাই দেখিছে পানীত তাইৰ চাৰিওফালে কিছুমান বস্তু ওপঙি আছে। তাই খৰধৰকৈ বস্তুবোৰ গোটাই পুতলাটো পাহৰি যায়। তাৰ পিছত তাই বট গছত উঠি কাউৰীৰ লগত বন্ধুত্ব কৰে। হঠাৎ অহা বানপানীয়ে গছজোপা উভালি পেলায়, সীতাক নদীত বুৰাই পেলায়। বাটত সীতাই বানে সৃষ্টি কৰা হুলস্থূলৰ সাক্ষী হৈ ৰাইজৰ দুখ-কষ্ট উপলব্ধি কৰে। গছজোপা হঠাতে নদীৰ মাজত পৰি সীতাক ভয় খুৱাই। এজন ল’ৰাই তাইক নিজৰ নাওত উঠাই তাইৰ জীৱন ৰক্ষা কৰে। মাজৰ নদীৰপৰা ওলাই আহিবলৈ তেওঁ নাওখন জোৰকৈ নাও চলাইছিল। বিপদৰপৰা ওলাই আহি ল’ৰাজনে নিজকে কৃষ্ণ বুলি পৰিচয় দিয়ে। নাৱত আমলখি খালে। কৃষ্ণই দিয়া আমবোৰৰ দৰে মিঠা আম কেতিয়াও খোৱা নাছিল সীতাই। পিছত সীতাই আইতাকৰ মৃত্যু হোৱা বুলি গম পায় আৰু দ্বীপলৈ উভতি আহি দাদাৰ সৈতে নতুন ঘৰ সাজি পুতলা মুমতা আৰু আইতাকৰ অবিহনে জীৱনটো আগুৱাই লৈ যায়। পিছত কৃষ্ণই সীতাৰ ওচৰলৈ গৈ পূৰ্বতে উপহাৰ দিয়া বাঁহী বজাবলৈ শিকাই দিয়ে। ^৩

সাহিত্যিক মূল্যায়ন

মীনা খোৰানাই ৰাস্কিন বণ্ডৰ জীৱন আৰু ৰচনাসমূহৰ ওপৰত কৰা অধ্যয়নত ভাৰতৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাত তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ শিপাই থকাৰ উদাহৰণ হিচাপে 'এংগ্ৰী ৰিভাৰ'গ্ৰন্থখন উল্লেখ কৰিছে।^৪