উধাম বাই

উধাম বাই বা কুদছিয়া বেগম (মৃত আনুমানিক ১৭৬৮^১) মোগল সম্ৰাট মহম্মদ শ্বাহৰ পত্নী আৰু সম্ৰাট আহমদ শ্বাহ বাহাদূৰৰ মাতৃ আছিল। আৰম্ভণিতে তেওঁক প্ৰশাসক নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু ১৭৪৮ চনৰপৰা ১৭৫৪ চনলৈকে তেওঁ বাস্তৱিক ৰিজেণ্ট হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।^২৩

প্ৰথম বছৰবোৰ

কুদচিয়া বেগমৰ জন্ম হৈছিল উধাম বাই নামেৰে আৰু তেওঁ তৱাইফ পৰিয়ালৰপৰা আহিছিল; প্ৰথম বছৰবোৰত তেওঁ একেটা বৃত্তিতে কাম কৰিছিল।[4] তেওঁৰ মান খান নামৰ এজন ভাতৃ আছিল।^৪ মহম্মদ শ্বাহৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল উমদত-উল-মূলক আমিৰ খানৰ কন্যা খাদিজা খানুমে নৃত্য কৰা ছোৱালী হৈ থকাৰ সময়তে।^৫ সম্ৰাট তাইৰ ওপৰত ইমানেই মুগ্ধ হৈছিল যে তেওঁ তেওঁক সম্ৰাজ্ঞীৰ মৰ্যাদালৈ উন্নীত কৰিছিল।^৬৭৮

১৭২৫ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰত মহম্মদ শ্বাহৰ একমাত্ৰ জীয়াই থকা পুত্ৰ আহমদ শ্বাহ বাহাদুৰৰ জন্ম হয়।^৯ তেওঁৰ পুত্ৰক অৱশ্যে মহম্মদ শ্বাহৰ সম্ৰাজ্ঞী বাদশ্বাহ বেগম^১০ আৰু চাহিবা মহলে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।^১১

সম্ৰাজ্ঞী বিধৱা

১৭৪৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত মহম্মদ শ্বাহৰ মৃত্যু হয়। দিল্লীলৈ উভতি আহি সিংহাসন দখল কৰিবলৈ পানীপথৰ সমীপত চফদাৰ জাঙৰ সৈতে শিবিৰ পাতি থকা তেওঁৰ পুত্ৰ আহমদ শ্বাহ বাহাদুৰ। চফদাৰ জঙৰ পৰামৰ্শ মতে তেওঁক পানীপাটত সিংহাসনত বহিবলৈ দিয়া হয় আৰু কিছুদিন পাছত দিল্লীলৈ উভতি যায়।^১২ আহমদ শ্বাহ বাহাদুৰ এজন অকাৰ্যকৰী শাসক বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু মাতৃৰদ্বাৰা প্ৰবল প্ৰভাৱ পৰিছিল। ধাৰাবাহিক পৰাজয় আৰু অভ্যন্তৰীণ সংগ্ৰামৰ ফলত তেওঁৰ পতন ঘটে।^১৩

তেওঁক ক্ৰমাগতভাৱে বাই-জু চাহিবা, নবাব কুদছিয়া, চাহিবা-উজ-জামানী, চাহিবজিউ চাহিবা, হজৰত কিবলা-ই-আলম আৰু মুমতাজ মহল উপাধি দিয়া হয়।^১৪তেওঁৰ উদাৰতাৰ বাবে পৰিচিত আছিল।^১৫ বেগম আৰু প্ৰয়াত সম্ৰাটৰ সন্তানক কেৱল চৰকাৰৰ পাৰ্চৰপৰাই নহয়,^১৬ নিজৰ ধনৰপৰাও পেঞ্চন দিছিল। কিন্তু তাই বাদশ্বাহ বেগম আৰু চাহিবা মহলৰ লগত নিৰ্দয় আচৰণ কৰিছিল।^১৭

সাম্ৰাজ্যবাদী বিষয়াসকলে দৈনিক তাইৰ বাৰাণ্ডাত বহিছিল আৰু তাই তেওঁলোকৰ সৈতে পৰ্দাৰ আঁৰৰপৰা বা নপুংসকৰ মাধ্যমেৰে আলোচনা কৰিছিল। তাত বিষয়াসকলে তাইৰ ৰাজ্যৰ আবেদনসমূহ খামত ভৰাই দিছিল আৰু নপুংসকসকলে বেগমে শুনিবলৈ আৰু তেওঁৰ অনুমোদন আৰু ৰায়দান কৰিবলৈ উচ্চস্বৰে পঢ়িছিল আৰু তেওঁ কাৰো লগত পৰামৰ্শ নকৰাকৈয়ে সেইবোৰৰ ওপৰত আদেশ দিছিল। ক্ষমতাৰ শিখৰত উপনীত হোৱাত তেওঁ সেই সময়ত শুনা নোপোৱা উদাৰতা আৰু দান-বৰঙনিৰ মাত্ৰা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। যিকোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ গোচৰটো তেওঁৰপৰা শুনানি ল’বলৈ সক্ষম হ’ব পাৰে, তেওঁ নিশ্চিতভাৱে কিছু সুবিধা বা সহায় পাব। এজন দৰবাৰৰ ইতিহাসবিদে এবাৰ আক্ষেপ কৰিছিল, "হে ভগৱান! যে হিন্দুস্তানৰ কাম-কাজ এই ধৰণৰ মূৰ্খ মহিলাই চলাব লাগে!" ^১৮

নপুংসক জাভেদ খান নবাব বাহাদূৰৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰেম আছিল।^১৯২০তেওঁ হেৰেমৰ চাকৰৰ সহকাৰী নিয়ন্ত্ৰক আৰু বেগমসকলৰ বাগিছাৰ পৰিচালক আছিল।^২১ ১৭৫২ চনৰ ২৭ আগষ্টত জাভেদ খানক চফদাৰ জঙে হত্যা কৰে।^২২ তেওঁ আৰু তেওঁৰ পুতেকে তাক গভীৰ শোক কৰিলে। কোৱা হয় যে তেওঁ বগা চোলা পিন্ধিছিল আৰু বিধৱাৰ দৰে মণি-অলংকাৰ পেলাই দিছিল।^২৩

৫০,০০০ ঘোঁৰাৰ আদেশ দিয়াৰ মনছাব তেওঁক প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু সম্ৰাট আহমদ শ্বাহ বাহাদূৰৰ জন্মদিনতকৈও অধিক আড়ম্বৰেৰে উদ্‌যাপন কৰা হৈছিল। লেনবোৰত খেদি ফুৰা আৰু মাজে মাজে গায়ক ছোৱালীৰ বাবে সহায়ক চৰিত্ৰত পুৰুষ নৃত্যশিল্পীৰ পেছা অনুসৰণ কৰা আৱাসী মান খানক মুতাকাদ-উদ-দৌলা বাহাদূৰ উপাধিৰে ৬,০০০ জনীয়া মনছবদাৰ সৃষ্টি কৰা হয়।^২৪ যি সময়ত সৈন্যই প্ৰায় প্ৰতিদিনে অতিৰিক্ত ধন পৰিশোধৰ বাবে বিদ্ৰোহ কৰিছিল আৰু মোগল আদালতে ইয়াৰ বাবে দুলাখ টকাও সংগ্ৰহ কৰিব পৰা নাছিল, সেই সময়ত কুদচিয়া বেগমে ১৭৫৪ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত জন্মদিন উদ্‌যাপন কৰাত দুইকোটি টকা খৰচ কৰিছিল।^২৫