আলবেনিয়ান লোকবিশ্বাস

আলবেনিয়ান লোকবিশ্বাস (ইংৰাজী: Albanian folk beliefs) আৰু আলবেনিয়ান পৌৰাণিক কাহিনী (Albanian mythology) সমূহে আলবেনিয়ান জনসাধাৰণৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, শ্ৰুতিকথা, কিংবদন্তি আৰু কাহিনীত প্ৰকাশ পোৱা বিশ্বাসসমূহক সামৰি লৈছে। আলবেনিয়ান পৌৰাণিক কাহিনীৰ উপাদানসমূহ প্ৰাচীন পেলিঅ'-বালকানিক মূলৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰায় সকলোবোৰেই পৌত্তলিক।^১ আলবেনিয়ান লোককথা শতিকাজুৰি তুলনামূলকভাৱে বিচ্ছিন্ন জনজাতীয় সংস্কৃতি আৰু সমাজত বিকশিত হৈছিল।^২ আলবেনিয়ান লোককথা আৰু কিংবদন্তিসমূহ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত হৈ আহিছে আৰু আলবেনিয়া, ক'ছ'ভ', পশ্চিম উত্তৰ মেচিডোনিয়া, মণ্টেনেগ্ৰো আৰু দক্ষিণ ছাৰ্বিয়াৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত আৰু ইটালীৰ আৰ্বেৰেছ আৰু গ্ৰীচৰ আৰ্ভানাইটসকলৰ মাজত এতিয়াও বহু পৰিমাণে প্ৰচলিত হৈ আছে।^৩

আলবেনিয়ান পৌৰাণিক কাহিনীত ভৌতিক পৰিঘটনা, উপাদান আৰু বস্তুবোৰৰ কাৰক অতিপ্ৰাকৃতিক সত্তা বুলি কোৱা হয়। দেৱতাসকল সাধাৰণতে ব্যক্তি নহয়, বৰঞ্চ প্ৰকৃতিৰ জীৱবাদী ব্যক্তিত্ব।^৪ আলবেনিয়ানসকলৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন প্ৰমাণিত পূজা হৈছে সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰৰ পূজা।^৫ আলবেনিয়ান লোকবিশ্বাসত পৃথিৱী পূজা আৰু আকাশ পূজাৰ এক বিশেষ স্থান আছে আৰু জুইয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, যিটোক আচাৰ-অনুষ্ঠান, বলিদান আৰু শুদ্ধিকৰণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা জীৱন্ত, পবিত্ৰ বা ঐশ্বৰিক উপাদান বুলি গণ্য কৰা হয়।^৬ অগ্নি পূজা সূৰ্য্যৰ পূজা, অগ্নিকুণ্ডৰ পূজা আৰু কৃষি আৰু পশুপালনত উৰ্বৰতা পূজাৰ সৈতে জড়িত।^৭ বেছা আলবেনিয়ান সংস্কৃতিত এটা সাধাৰণ প্ৰথা, এই প্ৰথাত পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, আকাশ, পৃথিৱী, জুই, শিল, পৰ্বত, পানী আৰু সাপৰ শপত গ্ৰহণ কৰা হয়।^৮ আলবেনিয়ান জনসাধাৰণে ঈগলৰ টোটেমক (Totem, এক প্ৰকাৰৰ পবিত্ৰ বস্তু) স্বাধীনতা আৰু বীৰত্বৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰে।^৯ সেইদৰে সাপ হৈছে পৃথিৱী, পানী, সূৰ্য্য, অগ্নিকুণ্ড আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ পূজাৰ লগতে ভাগ্য, সৌভাগ্য আৰু উৰ্বৰতাৰ সৈতে জড়িত আলবেনিয়ানসকলৰ অন্য এটা টোটেম।^১০ আলবেনিয়ান কিংবদন্তি আৰু লোকশিল্পতো সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰৰ পূজা দেখা যায়।^১১

আলবেনিয়ান পৌৰাণিক কাহিনী আৰু কিংবদন্তিসমূহ ভাল আৰু বেয়াৰ দ্বৈততাক কেন্দ্ৰ কৰি সংগঠিত কৰা হৈছে,^১২ ইয়াৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত উদাহৰণ হৈছে ড্ৰেংগু আৰু কুলশ্বেড্ৰাৰ মাজৰ কিংবদন্তি যুদ্ধ,^১৩ এই সংঘাত হৈছে পুনৰ্জন্মৰ মহাজাগতিক নবীকৰণ সম্পন্ন কৰি জলীয় আৰু ছথোনিয়ান জগতত মৃত্যুৰ চক্ৰীয় প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ প্ৰতীক। ভাগ্য নিয়ন্ত্ৰা অৰা (ora) বা ফেটিয়ে (fatí) বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ শৃংখলা নিয়ন্ত্ৰণ কৰে আৰু নিয়মসমূহ বলবৎ কৰে।^১৪ আলবেনিয়ান কাহিনী, কিংবদন্তি আৰু শ্ৰুতিকথাৰ চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত মানুহ, দেৱতা, অৰ্ধদেৱতা, দানৱৰ লগতে মানুহ, প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদৰ আকৃতিৰ অতিপ্ৰাকৃতিক সত্তাও অন্তৰ্ভুক্ত।^১৫ আলবেনিয়ান লোকক আখ্যানৰ এটা অতি সাধাৰণ সাজোন হৈছে ৰূপান্তৰ: পুৰুষে হৰিণ, কুকুৰনেচীয়া আৰু ফেঁচালৈ ৰূপান্তৰিত হয়, আনহাতে মহিলাসকলে ষ্ট'ট, কুলি আৰু কাছলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। আলবেনিয়ান লোককবিতাৰ মূল ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত কিংবদন্তি নায়কৰ পূজাৰ ওপৰত আধাৰিত আলবেনিয়ান মহাকাব্যিক গীতৰ পৰম্পৰাগত কাংগে ক্ৰেশ্বনিকেছ (Kângë Kreshnikësh; "নায়কৰ গীত") অন্যতম।^১৬ নায়কসকলৰ সাহস আৰু আত্মত্যাগৰ লগতে জীৱনৰ প্ৰতি প্ৰেম আৰু উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ আশাই আলবেনিয়ান কাহিনীত কেন্দ্ৰীয় ভূমিকা পালন কৰে।^১৭

উৎসৱসমূহ

দিটা ই ভেৰেছ (Dita e Verës বা Verëza) হৈছে জুলিয়ান দিনপঞ্জীৰ ১ মাৰ্চত (গ্ৰেগ'ৰিয়ান দিনপঞ্জীৰ ১৪ মাৰ্চ) উদযাপন কৰা আলবেনিয়ান বসন্ত উৎসৱ। এই উৎসৱক "গ্ৰীষ্মকালীন দিৱস" বুলিও কোৱা হয়। পুৰণি আলবেনিয়ান দিনপঞ্জীত ই নতুন বছৰৰ প্ৰথম দিনটোত পালন কৰা হয়। এই উৎসৱে শীতকালৰ অন্ত আৰু বসন্তৰ বিষুৱলৈ গতি কৰাৰ লগে লগে গ্ৰীষ্মকালৰ আৰম্ভণি সূচায়। বিষুৱীয বসন্ত আন এটা উৎসৱ হৈছে ২২ মাৰ্চত উদযাপন কৰা নৌৰুজ।^১৮১৯ নাটা ই বুজমিট (Nata e Buzmit) হৈছে শীতকালীন অনন্ত পৰাৰ সময়ত ২২ ডিচেম্বৰৰ পৰা ৬ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত উদযাপন কৰা এটা উৎসৱ। আলবেনিয়ানসকলে বিশ্বাস কৰে এই উৎসৱে গ্ৰীষ্মকালত সূৰ্য্য উভতি অহা আৰু দিন দীঘলীয়া হোৱাৰ সূচনা কৰে।^২০২১