অঘাসুৰ

অঘাসুৰ হিন্দু সাহিত্যত, বিশেষকৈ ভাগৱত পুৰাণত প্ৰদৰ্শিত এক অসুৰ। তেওঁ কংসৰ অন্যতম সেনাপতি,^১২ আৰু অসুৰী পুতনা আৰু বকাসুৰৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আছিল।

অঘাক কংসৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভিতৰত এটা বুলি কোৱা হৈছে।^৩ কৃষ্ণই অঘাসুৰক বধ কৰাৰ বিষয়ে শুক ঋষিয়ে ভাগৱত পুৰাণত ৰজা পৰীক্ষিতক বৰ্ণনা কৰিছে।^৪

কিংবদন্তি

ৰজা কংসই কৃষ্ণৰ জীৱন নাশৰ বহু প্ৰচেষ্টা চলাইছিল, সকলোবোৰ বিফল হৈছিল।^৫ তাৰ পিছত তেওঁ অঘাসুৰক কৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল, যিটো কাম অঘাসুৰে স্বেচ্ছাই কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কাৰণ তেওঁৰ সৰু ভাই-ভনী পুতনা আৰু বকাসুৰক কৃষ্ণই হত্যা কৰা বুলি জানিছিল।^৬ তেওঁ ৮ মাইল দীঘল সাপৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, মুকলি মুখখন পাহাৰৰ ওপৰত পাৰি ছদ্মবেশ ধৰি পৰি থাকিল।^৭ সকলো গোপালকৰ ল'ৰাই গুহা বুলি ভুল কৰি দানৱটোৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰিলে।^৮ সাপে মুখ বন্ধ কৰিলে সাধাৰণতে গিলি পেলোৱাসকলৰ শ্বাসৰুদ্ধ হৈ মৃত্যুমুখত পৰে।^৯

কৃষ্ণই তেওঁৰ সাপৰ পেটত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে নিজৰ শৰীৰৰ আকাৰ বৃদ্ধি কৰে।^১০ ইয়াৰ উত্তৰত দানৱে নিজৰ শৰীৰৰ আকাৰো বঢ়াই দিলে, কিন্তু কৃষ্ণই তেওঁতকৈ বেছি বেগেৰে প্ৰসাৰিত কৰাৰ বাবে সাপৰ শ্বাসৰুদ্ধ হ'বলৈ ধৰিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ চকু দুটা ওলাই আহিল।^১১ অসুৰৰ প্ৰাণশক্তি অৱশ্যে কোনো সুৰুঙাৰ মাজেৰে পাৰ হ'ব নোৱাৰিলে, আৰু সেয়েহে অঘাসুৰৰ মূৰৰ ওপৰেৰে ফুটা এটাৰ মাজেৰে ফাটি ওলাই আহি কৃষ্ণৰ হাতত তেওঁৰ প্ৰাণটো পৰিল।^১২