ৰুয়ান জি

ৰুয়ান জি (Ruan Ji, খ্ৰীষ্টাব্দ ২১০–২৬৩) আছিল প্ৰাচীন চীনৰ ৱেই-চিন (Wei-Jin) যুগৰ এগৰাকী অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কবি, দাৰ্শনিক আৰু সংগীতজ্ঞ ^১। তেওঁক সেই সময়ৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বিৰুদ্ধে এক বৌদ্ধিক প্ৰতিবাদৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ বিখ্যাত 'বাঁহৰ হাবিত থকা সাতজন ঋষি' (Seven Sages of the Bamboo Grove)-ৰ এজন অগ্ৰণী সদস্য আছিল।^২৩৪

ৰাজনৈতিক পটভূমি আৰু প্ৰাণৰক্ষাৰ কৌশল

ৰুয়ান জিৰ জীৱনকালত চীনৰ কাও ৱেই (Cao Wei) ৰাজবংশৰ শক্তি হ্ৰাস পাইছিল আৰু চিমা (Sima) পৰিয়ালে কুটিল ৰাজনীতিৰে ক্ষমতা দখল কৰাৰ চেষ্টা চলাইছিল। এই ৰক্তাক্ত ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰপৰা নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবলৈ ৰুয়ান জিয়ে এক অগতানুগতিক পথ বাছি লৈছিল:

• মদ্যপানৰ অভিনয়: যেতিয়া শক্তিশালী ৰাজপ্ৰতিনিধি চিমা ঝাওৱে (Sima Zhao) ৰুয়ান জিৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব বিচাৰিছিল, তেতিয়া ৰুয়ান জিয়ে একেৰাহে ৬০ দিন ধৰি মদ্যপান কৰি মাতাল হৈ আছিল যাতে তেওঁ এই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰিব পাৰে।^৫
• উদাসীনতা আৰু বলিয়ালি: তেওঁ প্ৰায়ে সমাজৰ কঠোৰ নিয়মসমূহ উলংঘা কৰিছিল। তেওঁৰ বাবে ৰাজহুৱা শিষ্টাচাৰতকৈ ব্যক্তিগত স্বাধীনতা আৰু মনৰ পৱিত্ৰতাহে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।

সাহিত্যিক অৱদান

'য়ুয়াহুৱাই চি' (Poems of My Heart)

ৰুয়ান জিৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সাহিত্যিক কৃতি হ’ল তেওঁৰ ৮২টা কবিতাৰ সংকলন, যাক 'য়ুয়াহুৱাই চি' (詠懷詩 - Yonghuai shi, অৰ্থাৎ 'মোৰ অন্তৰৰ অনুভূতি প্ৰকাশক কবিতা') বুলি জনা যায়।^৬

• এই কবিতাসমূহ অত্যন্ত ৰহস্যমজ় আৰু ৰূপকধৰ্মী।^৭
• পোনপটীয়াকৈ ক’লে চৰকাৰী ৰোষত পৰাৰ ভয় থকা বাবে তেওঁ চৰাই, ফুল, আৰু প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন উপাদান ব্যৱহাৰ কৰি সমসাময়িক কুটিল ৰাজনীতি আৰু মানুহৰ ভণ্ডামিক তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল।

তাওবাদী দৰ্শন আৰু সংগীত

জী কাঙৰ দৰেই ৰুয়ান জিও কনফুচিয়াছবাদৰ সামাজিক শৃংখলতকৈ তাওবাদৰ (Taoism) প্ৰাকৃতিক নিয়ম আৰু ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ প্ৰতিহে বেছি আকৰ্ষিত আছিল।^৮

• গুচিন আৰু সুহুৰি: তেওঁ চীনা বাদ্যযন্ত্ৰ গুচিন (guqin) বজোৱাত পাকৈত আছিল। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ প্ৰকৃতিৰ মাজত বহি এক বিশেষ ধৰণৰ আধ্যাত্মিক সুহুৰি (transcendental whistling বা xiao) বজাইছিল, যাক তেওঁ মনৰ ক্ষোভ আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
• তেওঁৰ বিখ্যাত প্ৰবন্ধ 'দা পু চিয়েনচেং চ্যুয়ান' (Biography of Master Great Man)-ত তেওঁ সমাজৰ ভণ্ড শাসকসকলক কাপোৰৰ চুকত থকা ওকণিৰ সৈতে তুলনা কৰি এক মুক্ত আৰু মহান জীৱন-যাপন কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল।^৯

মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ

২৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ পৰম মিত্ৰ জী কাঙক চিমা ঝাওৱে মৃত্যুদণ্ড বিহাৰ কিছু মাহৰ পিছতেই গভীৰ মানসিক আঘাত আৰু শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে ৰুয়ান জিৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে চীনা সাহিত্যৰ এক সোণালী অধ্যায়ৰ অন্ত পৰে, কিন্তু তেওঁৰ স্বতন্ত্ৰ মনোভাব আৰু কবিতাৰ শৈলীয়ে পৰৱৰ্তী শতিকাসমূহৰ চীনা কবিসকলক (বিশেষকৈ টাং বংশৰ কবিসকলক) গভীৰভাৱে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।^১০