ৰজা চালবান

ৰজা চালবান (; ছালিভাহন বুলিও জনা যায়)^১ এজন কিংবদন্তি ভাৰতীয় ৰজা আছিল যিয়ে পঞ্জাৱত চহৰখন আৰু চিয়ালকোট দুৰ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।^২৩ পাঞ্জাবী লোককথা অনুসৰি তেওঁ পুৰাণ ভগত আৰু ৰজা ৰাছালুৰ দুঃসাহসিক কাহিনীৰ নায়ক ৰজা ৰাছালুৰ পিতৃ।^৪৫ পাঞ্জাবী লোককথাৰ ছিয়ালকোটৰ ৰজা যেনে ৰজা চালবান আৰু ৰজা ৰাছালু হয়তো টাক্কা ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল।^৬

কাহিনী

ৰজা চালবানৰ প্ৰথম পত্নী ৰাণী ইচ্চিৰাৰ জন্ম হয় পুৰাণ ভগত। স্থানীয় জ্যোতিষীসকলৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি পুৰাণক জীৱনৰ প্ৰথম ১২ বছৰ ৰজাৰ পৰা আঁতৰাই পঠিওৱা হয়, কিয়নো কোৱা হৈছিল যে ৰজাই নিজৰ পুত্ৰৰ মুখ দেখা নাপায়।^৭ পুৰাণ আঁতৰত থকাৰ সময়তে ৰজাই চামৰাৰ কন্যা লুনা নামৰ কণমানি ছোৱালী এজনীক বিয়া কৰালে। ১২ বছৰ বিচ্ছিন্নতাৰ অন্তত পুৰাণ পুনৰ ৰাজপ্ৰসাদলৈ আহে। তাতেই লুনাই একে বয়সৰ পুৰাণৰ প্ৰতি ৰোমান্টিকভাৱে আকৰ্ষিত হৈ পৰে।^৭ লুনাৰ সতি-সন্ততি হোৱাৰ বাবে পুৰানে তাইৰ অগ্ৰগতিবোৰক অসন্মত কৰিছিল। এজন আঘাতপ্ৰাপ্ত লুনাই পুৰণক তেওঁৰ সন্মান উলংঘা কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে।^৭ ক্ৰোধিত ৰজাই পুৰাণৰ অংগ কাটি হত্যা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।^৭ সৈন্যই তেওঁৰ নিৰ্দেশ পালন কৰি পুৰাণৰ হাত-ভৰি কাটি পুৰাণৰ কুঁৱা নামৰ অৰণ্যৰ এটা কুঁৱাত পেলাই দিলে। ^৭৮ কেইবাবছৰৰ পাছত অনুগামীৰ সৈতে পাৰ হৈ যোৱা গুৰু গোৰখনাথে কুঁৱাৰ পৰা মাত শুনিলে। এটা মাত্ৰ সূতা আৰু নসেকা মাটিৰ পাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি সি তাক উলিয়াই আনিলে। পিছলৈ বাবা গোৰ্খনাথে তেওঁক দত্তক লয়, আৰু নিজেই জগী হৈ পৰে।^৯

অৱশেষত তেওঁ পিতৃৰ সৈতে মুখামুখি হয় আৰু তপস্বীৰ আশীৰ্বাদৰ বাবেই ৰজাৰ আন এজন পুত্ৰ জন্ম হয় যি অৱশেষত ৰাজা ৰাছালু হৈ পৰে, যিটো আন এক লোক-কিংবদন্তি পঞ্জাৱত জনপ্ৰিয় হৈ উঠে।^১০

বংশৰ দাবী

বিভিন্ন ঐতিহাসিক ব্যক্তিয়ে চালবানৰ বংশধৰ বুলি দাবী কৰিছে। ভাটি ৰাজপুতসকলৰ উমৈহতীয়া পূৰ্বপুৰুষ ৰাও ভাটিয়ে চালবানৰ বংশধৰ বুলি দাবী কৰিছিল আৰু ভাটিৰ বংশধৰ জয়ছলমেৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰথম ৰজা জয়ছাল সিঙেও তেনেকৈয়ে দাবী কৰিছিল।^১১১২ জয়ছাল সিঙৰ বংশৰ মাজেৰে ছালবানৰ পৰা বংশধৰ হোৱাৰ আন দাবীসমূহৰ ভিতৰত পাঞ্জাবী ফুলকিয়ান বংশ আদিও অন্যতম।^১৩১৪