পাঞ্জাবী লোককথা
৬ প্ৰবন্ধ
-
চোনী মহিৱাল
চোনী মহিৱাল অথবা চুনী মেহেৰ ( Sohni Mahiwal; سوہنی مہیوال;; ਸੋਹਣੀ ਮਹੀਂਵਾਲ; سهڻي ميهار) পঞ্জাবৰ চাৰিটা বিষাদ-গাথাৰ এটা। অন্য তিনিটা হ’ল- চচ্ছি পুন্নুন, মিৰ্জা চাহিবা আৰু হীৰ-ৰাঞ্জা। কাহিনীৰ নায়িকা চোনীয়ে যিজন পুৰুষক বিয়া কৰাইছিল, তেওঁৰ প্ৰতি কোনো শ্ৰদ্ধাবোধ নাছিল।
-
ছাছুই পুন্নহুন
ছাছুই পুন্নহুন (Sassui Punnhun) বা ছাছি পুন্নু ( Sassi Punnu) হৈছে এটা পৰম্পৰাগত সিন্ধী, বেলুচি,, আৰু পাঞ্জাবী কৰুণ লোককথা। সিন্ধ আৰু মাক্ৰাণত পৰিৱেশিত এই ট্ৰেজেডীখনে এগৰাকী বিশ্বাসী প্ৰেমিকৰ কাহিনী অনুসৰণ কৰে যিয়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে তেওঁৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা নিজৰ প্ৰিয় স্বামীক বিচাৰি বহু অসুবিধা…
-
হীৰ ৰাঞ্জা
হীৰ ৰাঞ্জা (Heer Ranjha) কেইবাটাও ঐতিহাসিক কাব্যিক আখ্যান থকা এক পৰম্পৰাগত পাঞ্জাবী লোক-ট্ৰেজেডী; ইয়াৰ প্ৰথমখন পূৰ্বে চলি অহা মৌখিক কিংবদন্তিৰ আধাৰত ১৬০০ চনত দামোদৰ গুলাতীয়ে লিখা আৰু দ্বিতীয়খন ১৭৬৬ চনত ৱাৰিছ শ্বাহে মহাকাব্যিক ৰূপত লিখা হীৰৰ আখ্যান, যিখন আটাইতকৈ বিখ্যাত।
-
মিৰ্জা চাহিবান
মিৰ্জা চাহিবান ( Mirza Sahiban) হৈছে প্ৰথমে ১৭ শতিকাৰ কবি পিলুৱে লিখা এখন পৰম্পৰাগত পাঞ্জাবী ট্ৰেজেডী। ঝাঙৰ এখন গাঁৱত পৰিৱেশিত এই ট্ৰেজেডীখনে নিজ নিজ বংশৰ মুখিয়াল পৰিয়ালৰ যুৱক-যুবতীৰ মাজত হোৱা ৰোমাঞ্চ, তেওঁলোকৰ পলায়ন আৰু অৱশেষত মৃত্যুৰ পিছত লয়।
-
পুৰাণ ভগত (লোককথা)
পুৰাণ ভগত ( Puran Bhagat) (পিছলৈ শ্ৰী চৌৰংগিনাথ) পাঞ্জাবী লোককথাৰ পৰা ছিয়ালকোটৰ এজন পৌৰাণিক ৰাজকুমাৰ। কাহিনী অনুসৰি তেওঁ ছিয়ালকোটৰ গুৰ্জাৰ (গুজাৰ নহয়) ৰজা ছালভানৰ পুত্ৰ আৰু ৰাজকুমাৰ ৰাছালু গুৰ্জাৰৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আছিল।
-
ৰজা চালবান
ৰজা চালবান (; ছালিভাহন বুলিও জনা যায়) এজন কিংবদন্তি ভাৰতীয় ৰজা আছিল যিয়ে পঞ্জাৱত চহৰখন আৰু চিয়ালকোট দুৰ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। পাঞ্জাবী লোককথা অনুসৰি তেওঁ পুৰাণ ভগত আৰু ৰজা ৰাছালুৰ দুঃসাহসিক কাহিনীৰ নায়ক ৰজা ৰাছালুৰ পিতৃ।