সৰোদ

সৰোদ (Sarod) হৈছে এক তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ, যাক মুখ্যতঃ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ হিন্দুস্তানী সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চিতাৰৰ সৈতে, ই আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু বিশিষ্ট বাদ্যযন্ত্ৰবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম।^১ ই এক গভীৰ, ওজনযুক্ত, অন্তৰ্নিৰীক্ষণমূলক শব্দৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াৰ বিপৰীতে চিতাৰৰ মিঠা, অত্যধিক সুৰ সমৃদ্ধ গাঁথনি, সহানুভূতিশীল তাঁৰৰ সৈতে যি ইয়াক এক প্ৰতিধ্বনিত গুণ প্ৰদান কৰে। সৰোদৰ শব্দ টোকাবোৰৰ মাজত বিৰতি নোহোৱাকৈ অবিৰাম চলে, যি ভাৰতীয় সংগীতত গুৰুত্বপূৰ্ণ। ^২

উৎপত্তি

ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বহুপণ্ডিতে বিশ্বাস কৰে যে সৰোদ হৈছে প্ৰাচীন চিত্ৰবিনা, মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ৰবাব (ওৰফে চেনিয়া ৰবাব^৩) আৰু আধুনিক সুৰচিংগাৰৰ সংমিশ্ৰণ। কিছুমান পণ্ডিতে আনকি দাবী কৰে যে গুপ্ত ৰাজবংশৰ যুগত প্ৰাচীন ভাৰতত প্ৰায় দুই হাজাৰ বছৰ আগতে একে ধৰণৰ সঁজুলি বিদ্যমান আছিল। দৰাচলতে, এটা গুপ্ত যুগৰ মুদ্ৰাত মহান ৰজা সমুদ্ৰগুপ্তক বীণা বজোৱা দেখা যায়, যাক বহুতে সৰোদৰ পূৰ্বসূৰী বুলি বিশ্বাস কৰে। একে ধৰণৰ ৰাবাব শৈলীৰ সঁজুলি বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ভাৰততো পোৱা যায়, বিশেষকৈ তামিলনাডু, কেৰালা আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যত, য'ত ইয়াক স্বৰবত বুলি জনা যায়।