সোঁপন্থী ৰাজনীতি

সোঁপন্থী ৰাজনীতি (Right-Wing Poltics) হৈছে এনে ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শৰ পৰিসৰ যিয়ে কিছুমান সামাজিক ব্যৱস্থা আৰু স্তৰক অনিবাৰ্য, স্বাভাৱিক, স্বাভাৱিক বা বাঞ্ছনীয় বুলি ভাবে, সাধাৰণতে প্ৰাকৃতিক আইন, অৰ্থনীতি, কৰ্তৃত্ব, সম্পত্তি, ধৰ্ম বা পৰম্পৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই স্থিতি সমৰ্থন কৰে। স্তৰ আৰু বৈষম্যক পৰম্পৰাগত সামাজিক পাৰ্থক্য বা বজাৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰতিযোগিতাৰ স্বাভাৱিক ফল হিচাপে চাব পাৰি।

সোঁপন্থী ৰাজনীতিক বাওঁপন্থী ৰাজনীতিৰ সমকক্ষ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু বাওঁ–সোঁপন্থী ৰাজনৈতিক বৰ্ণালী হৈছে আটাইতকৈ সাধাৰণ ৰাজনৈতিক বৰ্ণালী।^১ সোঁপন্থীত সামাজিক ৰক্ষণশীল আৰু বিত্তীয় ৰক্ষণশীল,^২৩৪ লগতে সোঁপন্থী মুক্তিবাদীসকলো অন্তৰ্ভুক্ত। "সোঁপন্থী" আৰু "সোঁপন্থী"ক নব্য উদাৰবাদী, ৰক্ষণশীল আৰু ফেচিষ্ট অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক ধাৰণাসমূহৰ বৰ্ণনাৰ প্ৰশংসা আৰু অপমান হিচাপে বিভিন্ন ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।^৫

যদিও স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলক অনুকূল, অভিজাত আৰু ধৰ্মীয় সম্পৰ্কৰ ভিত্তিত ৰাজনীতিবিদ আৰু চৰকাৰী বিষয়া নিৰ্বাচন বা নিযুক্তি দিয়াৰ সোঁপন্থী প্ৰৱণতা ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো ৰাজ্যতে সাধাৰণ।^৬৭৮৯ একাধিক ৰাজনৈতিক দলে অৱশ্যে এনে চৰ্ত আৰু বিশ্বাসৰ সৈতে পৰিচয় দিয়ে যিবোৰ ৰাজনৈতিক ঐকমত্যৰ দ্বাৰা সোঁ বা বাওঁপন্থী। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ দৰে কিছুমান ৰাজনৈতিক দলে ৰক্ষণশীল^১০ আৰু ৰাষ্ট্ৰবাদী উপাদানৰ পৰিচয় দিয়ে। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ দৰে কিছুমানে উদাৰ স্থিতি গ্ৰহণ কৰে। ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি, ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী) আদিয়ে বাওঁপন্থী সমাজবাদী আৰু কমিউনিষ্ট ধাৰণাৰে পৰিচয় দিয়ে। আন ৰাজনৈতিক দলসমূহে বেলেগ বেলেগ স্থিতি গ্ৰহণ কৰে, আৰু সেয়েহে বাওঁপন্থী আৰু সোঁপন্থী হিচাপে স্পষ্টভাৱে বিভক্ত কৰিব নোৱাৰি।^১১

ফ্ৰান্সত জাতীয়তাবাদ আছিল প্ৰথমে বাওঁপন্থী আৰু গণতন্ত্ৰবাদী মতাদৰ্শগত।^১২ ব'লেংগিজম আৰু ড্ৰেইফছৰ প্ৰসংগৰ পিছত ৰাষ্ট্ৰবাদ সোঁপন্থীসকলৰ এটা বৈশিষ্ট্য হৈ পৰে।^১৩ সোঁপন্থী জাতীয়তাবাদীসকলে সেই পৰিচয়ক দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত কৰা বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা উপাদানসমূহৰ পৰা "প্ৰকৃত" জাতীয় পৰিচয়ৰ সংজ্ঞা আৰু ৰক্ষা কৰিব বিচাৰিছিল।^১৪ কিছুমান আছিল আধিপত্যবাদী, যিয়ে বৈজ্ঞানিক বৰ্ণবাদ আৰু সামাজিক ডাৰউইনবাদ অনুসৰি "সৰ্বোত্তমসকলৰ জীয়াই থকা" ধাৰণাটো জাতি আৰু জাতিসমূহৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিছিল।^১৫

সোঁপন্থী জাতীয়তাবাদ ৰোমাণ্টিক ৰাষ্ট্ৰবাদী ধাৰণাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল য’ত ৰাষ্ট্ৰই যিসকলক শাসন কৰে তেওঁলোকৰ জৈৱিক ঐক্যৰ পৰাই নিজৰ ৰাজনৈতিক বৈধতা লাভ কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত সাধাৰণতে জাতিটোৰ ভাষা, জাতি, সংস্কৃতি, ধৰ্ম, ৰীতি-নীতি আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, যিবোৰ সকলো ইয়াৰ সংস্কৃতিৰ ভিতৰতে "জন্ম" হৈছিল। সোঁপন্থী জাতীয়তাবাদৰ সৈতে জড়িত সাংস্কৃতিক ৰক্ষণশীলতাবাদ, যিয়ে কোনো জাতি বা সংস্কৃতিৰ ঐতিহ্য সংৰক্ষণৰ সমৰ্থন কৰে আৰু সাংস্কৃতিক নীতিৰ পৰা বিচ্যুতিক প্ৰায়ে অস্তিত্বৰ ভাবুকি হিচাপে লয়।^১৬

একবিংশ শতিকাত পশ্চিমীয়া বিশ্বত শীতল যুদ্ধৰ পিছত নব্য ৰাষ্ট্ৰবাদৰ প্ৰাধান্য আহিছিল। ই সাধাৰণতে সাংস্কৃতিক ৰক্ষণশীলতা, জনপ্ৰিয়তাবাদ, বিশ্বায়ন বিৰোধী, আৰু স্থানীয়তাবাদৰ সৈতে জড়িত আৰু ই অনুপ্ৰৱেশৰ বিৰোধী। মতাদৰ্শই বৰ্ণবাদী ধাৰণাতকৈ জাতিৰ সদস্যপদ নিৰ্ণয় কৰাত ঐতিহাসিক সংযোগ গ্ৰহণ কৰে।^১৭১৮