সম্বৰ

সম্বৰ, যাক সম্বৰাসুৰ বুলিও কোৱা হয়, হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত প্ৰচলিত এক অসুৰ। তেওঁ কৃষ্ণ আৰু ৰুক্মিণীৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুম্নক অপহৰণ কৰি ডুবাই পেলোৱাৰ চেষ্টা কৰে।^১ প্ৰদ্যুম্নক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল সম্বৰাসুৰৰ ৰান্ধনী আৰু প্ৰকৃততে দেৱতা কামদেৱৰ পত্নী মায়াৱতী(ৰতি)য়ে। অৱশেষত ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত প্ৰদ্যুম্নে সম্বৰাসুৰক হত্যা কৰি পত্নীৰ সৈতে দ্বাৰকাত থকা পৰিয়াললৈ উভতি যায়।

কিম্বদন্তি

কামদেৱ পূৰ্বতে শিৱৰ ক্ৰোধত জ্বলি ছাই হৈ পৰিছিল। পিছলৈ কৃষ্ণ আৰু ৰুক্মিণীৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুম্ন নামেৰে কামদেৱৰ জন্ম হয়। প্ৰদ্যুম্নৰ জন্ম হোৱা বুলি ভৱিষ্যদ্বাণীৰ বিষয়ে অসুৰ সম্বৰাসুৰে গম পালে। সম্বৰাসুৰে নাৰীৰ বেশত দ্বাৰকাৰ ৰাজপ্ৰসাদলৈ আহি সেই সময়ত প্ৰায় দহদিন বয়সৰ প্ৰদ্যুম্নক লৈ গৈ সাগৰত পেলাই দিলে। প্ৰদ্যুম্নক এটা ডাঙৰ মাছে গিলি পেলালে। পিছত সম্বৰাসুৰে একেটা মাছ এজন মাছমৰীয়াৰ পৰা কিনিছিল। সম্বৰাসুৰৰ পাকঘৰত ৰান্ধনী হিচাপে কাম কৰা ৰতিৰ অৱতাৰ মায়াৱতীয়ে মাছৰ ভিতৰত প্ৰদ্যুম্নক পাইছিল। তেওঁ তেওঁক পতি কামদেৱৰ পুনৰ্জন্ম বুলি চিনি পাইছিল আৰু কিশোৰ হোৱালৈকে তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।^২

সম্বৰাসুৰৰ সৈতে যুদ্ধ

প্ৰদ্যুম্ন ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত মায়াৱতীয়ে তেওঁক তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয়ৰ লগতে নিজৰ পৰিচয়ৰ লগতে পৃথিৱীত তেওঁৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰিছিল, যিটো আছিল সম্বৰাসুৰক বধ কৰা। প্ৰদ্যুম্নই অসুৰৰ যাদু ব্যৱহাৰ কৰা সম্বৰসুৰৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল। ৰতিয়ে দৈত্য যাদুও জানিছিল, আৰু মহামায়া বিদ্যাৰ জ্ঞানেৰে প্ৰদ্যুম্নক কেনেকৈ অসুৰৰ যাদু নিষ্ক্ৰিয় কৰিব পাৰি সেই বিষয়ে শিকাইছিল। প্ৰদ্যুম্নই তৰোৱালৰ এটা আঘাতেৰে সম্বৰাসুৰৰ মূৰটো কাটি পেলালে। তাৰ পিছত প্ৰদ্যুম্ন দ্বাৰকলৈ যায় আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হয়।^৩