সত্য পীৰ

সত্য পীৰ ( ইংৰাজী: Satya pir ) হৈছে ইছলাম আৰু স্থানীয় ধৰ্মৰ সংমিশ্ৰণেৰে সৃষ্টি হোৱা বংগত পোৱা এক বিশ্বাস পদ্ধতি।^১ বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে মুছলমান সত্য পীৰ আৰু হিন্দু সত্যনাৰায়ণে মূলতঃ একে বিশ্বাস আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।^২

এশ বছৰৰ আগতে বংগত পূজা নামৰ অনুষ্ঠানটো মূলতঃ হিন্দু মহিলাই কৰিছিল আৰু ইয়াক বিনিময়ত সত্য পীৰ পূজা বা সত্য নাৰায়ণ পূজা বুলি কোৱা হৈছিল।^৩ লেখক দ্বীজেন্দ্ৰ নাথ নেওগীৰ মতে সেই সময়ৰ একাংশ মুছলমানেও এই পূজা কৰিছিল। পীৰ আৰু নাৰায়ণ কেনেকৈ জড়িত হ’ল সেই সম্পৰ্কে লেখকে বিকল্প তত্ত্ব আগবঢ়াইছে। এটা তত্ত্বত তেওঁ প্ৰস্তাৱ দিছে। যে বংগত ইছলামিক যুগত ব্ৰাহ্মণসকলে মুছলমানসকলে ইছলামিক সাধুক পূজা কৰা বুলি বিশ্বাস কৰিবলৈ নাৰায়ণক পীৰলৈ সলনি কৰিছিল। আনটো তত্ত্বত কোৱা হৈছে যে পূজা মুছলমান সাধু বা পীৰৰ পূজা হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল আৰু পিছলৈ পীৰক নাৰায়ণলৈ সলনি কৰা হৈছিল। লোককথাত নাৰায়ণ আৰু পীৰ মিহলি হৈ পৰে যেনে এজন অনুৰোধকাৰীয়ে তেওঁক সত্য নাৰায়ণ বুলি সম্বোধন কৰিব, ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল যে তেওঁ কৃষ্ণৰ অৱতাৰ। আনহাতে বেলেগ কাহিনীত আন এজনক কোৱা হ’ব যে সত্য পীৰ মাত্ৰ মক্কাৰ পৰা আহিছে যিয়ে বনাব তেওঁক মুছলমান। বংগৰ সংলগ্ন ৰাজ্য উৰিষ্যাত চুফীবাদে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি সত্য-পীৰ পৰম্পৰাৰ উত্থান ঘটায়। আজিও হিন্দুসকলে সত্যনাৰায়ণ আৰু পীৰ একেলগে পূজা কৰে। সত্য পীৰ বাংলাদেশৰ একাংশ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকেও পূজা কৰে।