লোধা মুছলমান

লোধা মুছলমান হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যত পোৱা এটা জনজাতীয় বা আদিবাসী সম্প্ৰদায়। তেওঁলোক এটা মুছলমান জনগোষ্ঠী।^১

মূল

লোধা মুছলমানসকলৰ ইছলাম ধৰ্মান্তৰকৰণৰ সঠিক পৰিস্থিতি ৰহস্যৰ মাজত আৱৰি আছে যদিও ধৰ্মান্তৰকৰণ প্ৰক্ৰিয়াটো ধীৰে ধীৰে হৈছিল, আৰু সম্প্ৰদায়টোৱে এতিয়াও তেওঁলোকৰ প্ৰাক-ইছলামিক বহু ৰীতি-নীতি সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। এওঁলোক প্ৰধানকৈ মিদনাপুৰ জিলাত বিশেষকৈ মধ্য হিংলি, উত্তৰ ৰাণী চক, গামাতুব, মণিকতলা, লালদিঘী, চাপবাছান, সোধপুৰ আৰু পিয়াদা গাঁৱত পোৱা যায়।^১

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

লোধাৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি আছিল চিকাৰ, বিশেষকৈ সাপ আৰু ভেকুলী ধৰা আৰু তাৰ পিছত ছাল বিক্ৰী কৰা। তেওঁলোক এতিয়া চিকাৰী আৰু সংগ্ৰহকাৰী নহয়, আৰু সমাজে এতিয়া তলা নিৰ্মাণৰ কাম হাতত লৈছে। কমসংখ্যক প্ৰান্তীয় কৃষকো, কিন্তু তেওঁলোকৰ ভূমি অবিশ্বাস্যভাৱে কম। সমাজৰ বৃহৎ অংশই এতিয়া মজুৰি শ্ৰমিক, কলকাতা চহৰলৈ অবিৰত প্ৰব্ৰজন।

লোধাসকল কঠোৰভাৱে অন্তঃবিবাহী সম্প্ৰদায়, আৰু ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ক বিয়া কৰাবলৈ পছন্দ কৰে। আৱাসিকভাৱে পৃথক, তেওঁলোকে বাস কৰা গাঁৱৰ ভিতৰত নিজৰ নিজৰ কোৱাৰ্টাৰত থাকে। প্ৰতিটো বন্দোৱস্ততে জাতি পঞ্চায়ত বা জাতি পৰিষদ থাকে, যিয়ে সামাজিক নিয়ন্ত্ৰণ বজাই ৰাখে, আৰু যিকোনো আন্তঃসম্প্ৰদায়ৰ বিবাদৰ সমাধান কৰে। এই সম্প্ৰদায়টো চুন্নী মুছলমান আৰু ইয়াৰ ৰীতি-নীতি বাংলা মুছলমানসকলৰ দৰেই।^১