লল্লেশ্বৰী

লল্লেশ্বৰী, (প্ৰায় ১৩২০–১৩৯২) সাধাৰণতে লাল ডাড নামেৰেও জনাজাত হিন্দু দৰ্শনৰ কাশ্মীৰ শৈৱ ধৰ্মৰ বিদ্যালয়ৰ কাশ্মীৰী ৰহস্যবাদী কবি আছিল।^১২ তেওঁ ৰহস্যময় কবিতাৰ শৈলীৰ সৃষ্টিকৰ্তা আছিল যাৰ অৰ্থ "বাক্য" (সংস্কৃত vāc ৰ পৰা)। লাল বাখছ নামেৰে পৰিচিত তেওঁৰ পদ্যসমূহ কাশ্মীৰী ভাষাৰ আদিম ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু আধুনিক কাশ্মীৰী সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ এক অংশ।^৩৪

লল্লেশ্বৰী ("মা লাল" বা "মা লাল্লা")ক আন বিভিন্ন নামেৰেও জনা যায়, য’ত লাল ডাদ (ডাডৰ অৰ্থ "আইতা"), লাল্লা আৰিফা, লাল দিদ্দী, লল্লেশ্বৰী, লল্লা যোগীশ্বৰী/যোগেশ্বৰী আৰু ললশ্ৰী আদি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়।^৫৬৭৮

জীৱন

আধুনিক পণ্ডিতসকলৰ অধিকাংশই লল্লেশ্বৰীৰ জন্ম ১৩০১ চনৰপৰা ১৩২০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত চেম্পোৰ বা পাণ্ড্ৰেথানৰ ওচৰত বুলি কয়।^৯২ ১৩৭৩ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে আৰু বিজবেহাৰাৰ ওচৰৰ এটা কবৰ তেওঁৰ বুলি কোৱা হয় যদিও ইয়াৰ কোনো নিশ্চয়তা পোৱা নাযায়। লল্লেশ্বৰী কাশ্মীৰী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু স্থানীয় ৰীতি-নীতি অনুসৰি বাৰ বছৰ বয়সত তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল।^১০ বিবাহৰ পিছত প্ৰথা অনুসৰি তেওঁৰ নাম সলনি কৰি পদ্মাৱতী ৰখা হয় যদিও লাল্লা বা লল্লেশ্বৰী নামেৰে জনাজাত হৈয়েই থাকে।^৯ কিছুমান বাতৰি অনুসৰি তেওঁৰ বিবাহ অসুখী আছিল,^৯ আৰু তেওঁ চৌব্বিছৰপৰা ছয়কুৰি বছৰ বয়সৰ ভিতৰত ঘৰ এৰি শৈৱী এজন আধ্যাত্মিক নেতা সিদ্ধ শ্ৰীকান্ত বা চেড বয়ুৰ শিষ্য হ'বলৈ ওলাইছিল।^৯ ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ অংশ হিচাপে তেওঁ অকলে খোজকাঢ়ি যাত্ৰা কৰিছিল, দান-বৰঙনিৰে জীয়াই আছিল, তাৰ পিছত তেওঁ নিজেই এগৰাকী শিক্ষক আৰু আধ্যাত্মিক নেত্ৰী হৈছিল।^১০

লল্লেশ্বৰীৰ জীৱনৰ তথ্য মৌখিক পৰম্পৰাত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে আৰু ফলস্বৰূপে তেওঁৰ জীৱনৰ সবিশেষ আৰু বিশ্বাসৰ মাজত ভিন্নতা দেখা যায়।^১০ সমসাময়িক কাশ্মীৰীৰ অসংখ্য ইতিহাস, যেনে জোনাৰাজ, শ্ৰীৱৰ, প্ৰজ্যভট্ট, হায়দাৰ মালিক চাদুৰা আদিয়ে প্ৰস্তুত কৰা ইতিহাসত ল’লেশ্বৰীৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।^১০ লল্লেশ্বৰীৰ জীৱনৰ প্ৰথম লিখিত তথ্য মোল্লা আলী ৰাইনাৰদ্বাৰা ৰচিত সন্ত আৰু ধৰ্মীয় ব্যক্তিৰ জীৱনী সংকলন তাধকিৰাত-উল-আৰিফিন (১৫৮৭)ত আৰু তাৰ পিছত বাবা দাউদ মিশকতীৰ আছৰাৰ উল-আকবৰ (১৬৫৪)ত তেওঁৰ জীৱনৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে। এই গ্ৰন্থসমূহত লল্লেশ্বৰীক অৰণ্যত ভ্ৰমণকাৰীৰ আগত দেখা দিয়া এজন ৰহস্যবাদী সাধু বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^১০ ১৭৩৬ চনত খোৱাজা আজম দিদ্দামাৰীৰ তাৰিখ-ই-আজমীত লল্লেশ্বৰীৰ জীৱনৰ অধিক বিশদ বিৱৰণ পোৱা গৈছিল।^১০ পাৰ্চী বুৰঞ্জী ৱাকিয়াতি-ই-কাশ্মীৰ (১৭৪৬)তো তেওঁক উল্লেখ কৰা হৈছে য'ত তেওঁক চুলতান আলাউ-উদ্দিন (১৩৪৩–৫৪)ৰ ৰাজত্বকালত পৰিচিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু চুলতান শ্বিহাব-উদ্দিন (১৩৫৪–৭৩)ৰ ৰাজত্বকালত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।^৯

লল্লেশ্বৰী ইৰাণী চুফী পণ্ডিত আৰু কবি মিৰ ছায়িদ আলী-হামদানীৰ সমসাময়িক বুলিও বিশ্বাস কৰা হয় যিয়ে কাশ্মীৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁৰ কাহিনী নিজৰ পদ্যত লিপিবদ্ধ কৰিছিল।^১১