যৱন মেটচ্

যৱন মেটচ্ আছিল কাশ্মীৰৰ শ্বেখ নূৰ-উদ্দিন ৱালীৰ এগৰাকী মহিলা শিষ্য। এগৰাকী সুন্দৰী নৃত্যশিল্পী, এগৰাকী কৰ্টেছান, যৱন মেটচ্ চতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু পোন্ধৰ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কাশ্মীৰৰ উচ্চ সমাজত বিখ্যাত আছিল।^১

ধৰ্মান্তৰকৰণ

কোৱা হয় যে আগতে নিশাতৰ ওচৰৰ ইছবৰ গাঁৱত এজন পৱিত্ৰ ব্যক্তি, অতি জনপ্ৰিয় ব্ৰাহ্মণ সাধু আছিল। কাশ্মীৰত তেওঁৰ বিশ্বাসীসকলৰ বৃহৎ অনুগামী আছিল। এদিন কাশ্মীৰৰ চুলতান (সিকন্দৰ, আলী শ্বাহ বা বুদশ্বাহ - আমি নিশ্চিতভাৱে নাজানো) তেওঁৰ ঠাইলৈ আহি দেখা দিলে। ব্ৰাহ্মণে চুলতানক দেখা কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। অপমানিত চুলতানে উপযুক্ত প্ৰতিশোধৰ পৰিকল্পনা কৰিলে। কিছুদিন পাছত চুলতানে ধুনীয়া যৱন মেটচক পঠিয়াই দিলে। সৌন্দৰ্যৰ ৰাণী গাভৰুৱে ব্ৰাহ্মণক ভক্ত হিচাপে চাবলৈ গ’ল। তেওঁৰ চাৱনিত প্ৰলোভিত হৈ সন্ত আশা নকৰাধৰণে প্ৰলোভিত হ’ল। ইয়াৰ ফলত হোৱা কেলেংকাৰীক কাশ্মীৰৰ বহু মুছলমানে নিজৰ পৱিত্ৰ মানুহজনৰ বিষয়ে নিজৰ হিন্দু প্ৰতিবেশীক উপহাস কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।কোৱা হয় যে সুসংযোগী কাশ্মীৰী পণ্ডিত কিছুমানে সেই সময়ৰ আটাইতকৈ বিশিষ্ট মুছলমান সাধু শ্বেখ নূৰ-উদ্দিন ৱালিৰ ওপৰতো একে কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰিছিল। ৰেশীক পটাবলৈ যৱন মেটচক ধন দিছিল। যৱন মেটচে তাইৰ মনোমোহা ৰূপেৰে চেষ্টা কৰিছিল যদিও ৰেশীৰ মনোমোহা ৰূপে যৱনকহে কাবি কৰিছিল। যৱন মেটচে এগৰাকী সমাজৰ ছোৱালীৰ জীৱন দি ৰেছিৰ অন্যতম শিষ্য হৈ পৰে।^২ মহান ৰেশীয়ে তেওঁৰ এটা কবিতা "পায়েখ পায়াছ ইয়াৱান মট্ছি" (যোৱান মেটছ আপুনি এদিন অনুতাপ কৰিব)ত ইয়াৱান মেটছক অমৰ কৰি তুলিছিল।^৩

ধৰ্মান্তৰিত হোৱাৰ পিছত যৱন মেটচক শ্বাংগা বিবি নাম দিয়া হয় আৰু নুন্দ ৰেছিৰ সমাধিস্থলত তেওঁ আছিল একমাত্ৰ মহিলা মুজাৱিৰ। ছাৰৰ নুণ্ড ৰেছিৰ মন্দিৰৰ কাষতে তেওঁক সমাধিস্থ কৰা হৈছে।^৪