দেহাট বিবি

দেহাট বিবি, দেহাট দেদও, কাশ্মীৰৰ পৃষ্ঠপোষক সন্ত শ্বেখ নূৰ-উদ-দিন (নুন্দ ৰেছি)ৰ শিষ্য আছিল। ভনীয়েক বেহাট বিবিৰ সৈতে তাইক কেতিয়াবা ছাট’আ কোৰি বুলিও কোৱা হয়, আক্ষৰিক অৰ্থত নুণ্ড ৰেছিৰ ছোৱালী শিষ্য বা ছোৱালী ছাত্ৰী। বেহাট বিবি আৰু দেহাট বিবি পেছাত গাঁৱৰ পাটোৱাৰী আৰু চুফী সাধুৰ প্ৰভাৱত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা কাশ্মীৰী পণ্ডিত এজনৰ কন্যা আছিল।

তেওঁলোকৰ আধ্যাত্মিকতাৰ উচ্চ অৱস্থা আৰু জ্ঞানৰ গভীৰতা আৰু বিস্তৃতিৰ সাক্ষ্য এইটোৱেই যে ছোৱালী দুজনী নুন্দ ৰেছিৰ একমাত্ৰ পৰিচিত নাৰী খলিফা হৈ পৰিছিল। কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ ছাৰ (চ্ৰাৰ শ্বৰীফ) গাঁৱৰপৰা কেইমাইলমান দূৰৈৰ জালছু নামৰ গাঁৱত দুয়োকে সমাধিস্থ কৰা হৈছে। শ্বেখ নূৰ-উদ-দিন আৰু ধৰ্মান্তৰক ছায়েদ মহম্মদ হামাদানীৰ মাজত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন বৈঠকত উপস্থিত আছিল দুয়োগৰাকী ভগ্নী। এনে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সভাত দুগৰাকী মহিলা শিষ্যৰ উপস্থিতিয়ে নিশ্চিত কৰে যে তেওঁলোকক ৰেশীসকলে অতিশয় সন্মান কৰিছিল।

হামাদানীয়ে শাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল ৰেশীক দেখি তেওঁ মন্তব্য কৰিলে যে তেওঁ (নুন্দ ৰেশীয়ে) নিজৰ ঘোঁৰাটো (তেওঁৰ শৰীৰটো) ইমান দুৰ্বল অৱস্থাত ৰাখিব নালাগে। তাৰ উত্তৰত ৰেশিয়ে কয় যে এবাৰ "নাফাছ" (শাৰীৰিক প্ৰয়োজনীয়তা) নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ অন্যথা ভালদৰে খুৱাই খোৱা ঘোঁৰাৰ দৰেই ই পৰিচালনা কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিব পাৰে। দেহাট বিবিয়ে^১ মন্তব্য কৰা বুলি কোৱা হয়, "যিসকলে ইতিমধ্যে গন্তব্য বা লক্ষ্যত উপনীত হৈছে, তেওঁলোকক ৰাইড বা চাবুকৰ প্ৰয়োজন নাই।" ইয়াৰ প্ৰতি ছায়েদ হামাদানীয়ে তেওঁক সুধিব লাগে, তেওঁক কোনে সেই লক্ষ্যত উপনীত হোৱা বুলি ভাবিছিল? দেহাট বিবিয়ে উত্তৰ দিছিল বুলি কোৱা হয়, "যিসকলে নিজকে আত্মৰ কবলৰপৰা মুক্ত কৰিছে।" ছোৱালী নে ল’ৰা বুলি সোধাত দেহাট বিবিৰ উত্তৰটো সহজ আছিল যদিও ইমানেই গভীৰ গভীৰতাৰে ভৰি পৰিছিল যে সকলোকে বাকৰুদ্ধ কৰি পেলাইছিল; "যদি মই অস্তিত্বহীন (পাৰ্চী ভাষাত neest) তেন্তে মই ছোৱালী বা ল'ৰা নহয়; কিন্তু যদি মই অস্তিত্বহীন (পাৰ্চী ভাষাত আছে), তেন্তে মই একো নহয়।"^২