মাম্বো (নৃত্য)

মাম্বো ১৯৪০ চনৰ পৰা বিকাশ লাভ কৰা কিউবাৰ এটা লেটিন মূলৰ নৃত্য, যেতিয়া একে নামৰ সংগীত ধাৰাটোৱে সমগ্ৰ লেটিন আমেৰিকাত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। কিউবা আৰু মেক্সিকোত উত্থাপিত হোৱা মূল বলৰুম নৃত্যটো ডানজনৰ সৈতে জড়িত আছিল, যদিও ই অধিক খৰ আৰু সহজ আছিল। আমেৰিকাত ই ৰুম্বাৰ ঠাইত আটাইতকৈ ফেশ্বনেবল লেটিন নৃত্য হিচাপে ল’লে। পিছলৈ চালছা আৰু ইয়াৰ অধিক অত্যাধুনিক নৃত্যৰ আগমনৰ লগে লগে নিউয়ৰ্কত ব্ৰেকিং ষ্টেপকে ধৰি এক নতুন ধৰণৰ মেম্বো নৃত্য জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। এই ফৰ্মে "চালছা অন টু" বা "মডাৰ্ণ মাম্বো" নাম লাভ কৰে।

ইতিহাস

উৎপত্তি

১৯৪০ চনৰ মাজভাগত বেণ্ডলিডাৰসকলে মাম্বো নামেৰে জনাজাত সংগীতৰ নতুন ৰূপৰ বাবে নৃত্যৰ উদ্ভাৱন কৰে, ১৯৩৮ চনৰ মাম্বো গীতৰ পৰা ইয়াৰ নাম লোৱা হয়, যিটো অৰেষ্টেছ লোপেজে ৰচনা কৰা এটা চাৰাংগাই ডানজনৰ এটা নতুন ৰূপ জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল যিটো পিছলৈ ডানজন মাম্বো নামেৰে জনাজাত হৈছিল। এই শৈলী আছিল ডানজনৰ এটা সংক্ষিপ্ত, সহজ ৰূপ যিয়ে নৃত্যশিল্পীসকলক শেষৰ খণ্ডটোৰ সময়ত অধিক মুক্তভাৱে নচাৰ সুবিধা দিছিল, যাক মাম্বো অংশ বুলি জনা যায়। হাভানাৰ পৰা পেৰেজ প্ৰাডোৱে নিজৰ সংগীত মেক্সিকোলৈ স্থানান্তৰিত কৰে, য'ত তেওঁৰ সংগীত আৰু নৃত্য গ্ৰহণ কৰা হয়। মূল মাম্বো নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য আছিল স্বাধীন আৰু জটিল তালৰ পদ সঞ্চালন। ৰুম্বেৰাছৰ ছবিত এই শৈলী বিশিষ্ট আছিল। সেই যুগৰ জনপ্ৰিয় নৃত্যশিল্পীসকলৰ ভিতৰত আছে নিনন চেভিলা, মাৰিয়া এণ্টনিয়েটা পন্স, টংগোলেলে, মেচে বাৰ্বা, আৰু ৰিজ’ৰ্টেছ।

আমেৰিকানকৰণ

পেৰেজ প্ৰাডোৰ নেতৃত্বত ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ চনত কিউবা, মেক্সিকো আৰু নিউয়ৰ্কত জনপ্ৰিয় হোৱা মাম্বো নৃত্যটো নিউয়ৰ্কৰ লোকসকলে বৰ্তমান "মাম্বো" বুলি কোৱা আৰু যাক “চালছা অন টু’’ বুলিও জনাজাত আধুনিক নৃত্যৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক। মূল মাম্বো নৃত্যত কোনো ধৰণৰ ব্ৰেকিং ষ্টেপ বা বেচিক ষ্টেপ একেবাৰেই নাই। কিউবাৰ নৃত্যক বহু পেছাদাৰী নৃত্য শিক্ষকে গ্ৰহণ কৰা নাছিল। কিউবাৰ নৃত্যশিল্পীসকলে মাম্বোক "সংগীত অনুভৱ কৰা" বুলি বৰ্ণনা কৰিব, য'ত শব্দ আৰু গতি শৰীৰৰ মাজেৰে একত্ৰিত হয়।^১ আমেৰিকাৰ পেছাদাৰী নৃত্য শিক্ষকসকলে নৃত্যৰ এই পদ্ধতিক "চৰম", "অনুশাসনহীন" বুলি ভাবে আৰু সেয়েহে সামাজিক আৰু বলৰুম বজাৰৰ বাবে বিক্ৰীযোগ্য সামগ্ৰী হিচাপে উপস্থাপন কৰিবলৈ নৃত্যক প্ৰামাণিককৰণ কৰাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰিছিল।^১

১৯৪০ চনত "কিউবান পিট" নামেৰে পৰিচিত প'ৰ্ট' ৰিকান নৃত্যশিল্পী পেড্ৰ' এগুইলাৰ আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে সেই সময়ৰ শীৰ্ষ মেম্বো নৃত্যশিল্পী হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে, এন ৱাইৰ দ্য পেলেডিয়ামত নিয়মিতভাৱে নৃত্য কৰে। লাইফ আলোচনী আৰু কিংবদন্তি টিটো পুয়েণ্টে "কিউবান পিট"ক "এতিয়ালৈকে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মাম্বো নৃত্যশিল্পী" হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে। পেড্ৰ' এগুইলাৰক তেওঁৰ মাম্বো নৃত্য শৈলীৰ বাবে এল কুচিলো ("দা") বুলিও ডাকনাম দিয়া হৈছিল।^২

নিউয়ৰ্কৰ আধুনিক মেম্বো নৃত্যক ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে ১৯৭০ চনলৈকে নিউয়ৰ্কৰ ব্ৰংক্সৰ লেটিন চিম্বলিক্স নামেৰে জনাজাত নৃত্য গোটৰ সভাপতি জৰ্জ ভাস্কোনেছে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। জৰ্জ ভাস্কোনেছে "পেলেডিয়াম যুগত" দুটা দশকৰ আগতে আৰম্ভ হোৱা মাম্বো নৃত্য পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯৮০ চনত এডি টৰেছ, RazzM'Tazz Mambo Dance Company ৰ এঞ্জেল ৰড্ৰিগেজ আৰু আন কিছুমানে অংশগ্ৰহণ কৰে, যাৰ বহুতেই আছিল ২য় প্ৰজন্মৰ নিউয়ৰ্ক প'ৰ্ট' ৰিকান। এই শৈলী কেতিয়াবা মাম্বো সংগীতৰ লগত নৃত্য কৰা হয়, কিন্তু বেছিভাগ সময়তে চালছা ডুৰা (পুৰণি স্কুলৰ চালছা)ৰ লগত নৃত্য কৰা হয়। ইয়াক "টু অন মাম্বো" বুলি কোৱা হয় কাৰণ মূল পদক্ষেপত বিৰতি বা দিশ পৰিৱৰ্তন গণনা ২ত ঘটে। এডি টৰেছে তেওঁৰ সংস্কৰণটোক ব্ৰংক্সৰ ৰাজপথত দেখাৰ পৰাই তেওঁ বিকশিত কৰা "ৰাস্তা" শৈলী বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। RazzM'Tazz সংস্কৰণ পালাডিয়াম মাম্বো(১৯৫০ চনৰ পালাডিয়াম বলৰুমৰ পৰা)ৰ ওচৰত, যাৰ মূল পদক্ষেপ পাছলৈ কিউবান পুত্ৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছিল, যাৰ সৈতে ইয়াৰ সময় দুয়োটা শৈলী আমেৰিকান মাম্বোৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে জাজ আৰু টেপ ষ্টেপৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ফ্ৰীষ্টাইল পদক্ষেপৰ সৈতে।^৩