মানৱ অধিকাৰ

মানৱ অধিকাৰ হৈছে সাৰ্বজনীনভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত নৈতিক নীতি বা নীতি যিয়ে মানৱ আচৰণৰ মানদণ্ড স্থাপন কৰে আৰু ইয়াক প্ৰায়ে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইন উভয়ৰে দ্বাৰা সুৰক্ষিত কৰা হয়। এই অধিকাৰসমূহক অন্তৰ্নিহিত আৰু অবিচ্ছেদ্য বুলি গণ্য কৰা হয়, অৰ্থাৎ ই কেৱল মানুহ হোৱাৰ বাবেই প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ অন্তৰ্গত, জাতীয়তা, জাতি, ধৰ্ম, বা আৰ্থ-সামাজিক মৰ্যাদাৰ দৰে বৈশিষ্ট্য নিৰ্বিশেষে। জীৱনৰ অধিকাৰ, মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা, দাসত্বৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা, আৰু শিক্ষাৰ অধিকাৰ আদি নাগৰিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক অধিকাৰৰ এক বিস্তৃত পৰিসৰ সামৰি লোৱা হৈছে।^১

মানৱ অধিকাৰৰ আধুনিক ধাৰণাটোৱে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত উল্লেখযোগ্য প্ৰাধান্য লাভ কৰে, বিশেষকৈ হল'কাষ্টৰ অত্যাচাৰৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই, যাৰ ফলত ১৯৪৮ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে মানৱ অধিকাৰৰ সাৰ্বজনীন ঘোষণা (UDHR) গ্ৰহণ কৰে।^২ তাৰ পিছত ইউডিএইচআৰে বিশ্বজুৰি এই অধিকাৰসমূহৰ প্ৰসাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে ডিজাইন কৰা অসংখ্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্ধি আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আইনক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।^৩

সাৰ্বজনীন মানৱ অধিকাৰৰ নীতি বহুলভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছে যদিও কোনবোৰ অধিকাৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া উচিত, ইয়াক কেনেকৈ কাৰ্যকৰী কৰা উচিত আৰু বিভিন্ন সাংস্কৃতিক প্ৰেক্ষাপটত ইয়াৰ প্ৰযোজ্যতা সম্পৰ্কে বিতৰ্ক অব্যাহত আছে। সমালোচনা প্ৰায়ে সাংস্কৃতিক আপেক্ষিকতাবাদৰ দৰে দৃষ্টিভংগীৰ পৰা উদ্ভৱ হয়, যিয়ে যুক্তি দিয়ে যে ব্যক্তিগত মানৱ অধিকাৰ সাম্প্ৰদায়িক বা সামূহিকতাবাদী পৰিচয়ক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া সমাজৰ বাবে অনুপযুক্ত, আৰু কিছুমান সাংস্কৃতিক বা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰ সৈতে সংঘাত হ'ব পাৰে।^৪

তথাপিও মানৱ অধিকাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক আৰু আইনী কাঠামোত কেন্দ্ৰীয় কেন্দ্ৰবিন্দু হৈয়েই আছে, ৰাষ্ট্ৰসংঘ, বিভিন্ন বেচৰকাৰী সংস্থা, আৰু বিশ্বজুৰি মানৱ অধিকাৰৰ মানদণ্ড নিৰীক্ষণ আৰু বলবৎ কৰাৰ বাবে উৎসৰ্গিত ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠানৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত।^৫