মহীশূৰ ধূপ

মহীশূৰ ধূপ স্থানীয়ভাৱে উৎপাদিত উপাদান ব্যৱহাৰ কৰি মহীশূৰত প্ৰস্তুত কৰা বিভিন্ন ধৰণৰ ধূপৰ কাঠি, যি কেৱল কৰ্ণাটক ৰাজ্যতহে পোৱা গৈছিল। এই ধূপকাঠিয়ে ২০০৫ চনত ভাৰত চৰকাৰৰপৰা ভৌগোলিক সূচক টেগ লাভ কৰা হৈছে।^১২

ইতিহাস

হিন্দী ভাষাত ‘অগৰবতী’ বুলি কোৱা ধূপ কাঠি নিৰ্মাণ ১৯০০ চনৰ ভিতৰত বাংগালুৰুত এক সংগঠিত উদ্যোগত পৰিণত হৈছিল আৰু স্থানীয়ভাৱে ইয়াক ওদাবাথী (ধোঁৱা উৰুৱাই দিয়া) বুলি জনা গৈছিল। ধূপৰ কাঠিবোৰ তৈয়াৰ কৰাটো অতি সহজ আছিল, কিয়নো ই কেৱল কয়লা আৰু গিজিতৰ লগত মিহলি প্ৰাকৃতিক উপাদানৰ পেষ্ট আছিল, আৰু বাঁহৰ লাঠিৰ ওপৰত মেৰিয়াই থোৱা আছিল। মিশ্ৰণৰ অনুপাতটোৱেই আছিল মূল গুৰুত্ব। মহীশূৰৰ মহাৰাজাই ধূপকাঠিৰ উৎপাদন আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।^৩ লণ্ডনত অনুষ্ঠিত হোৱা ৱেম্বলী প্ৰদৰ্শনীৰ পৰা যেতিয়া তেওঁলোকক যোগ্যতাৰ প্ৰমাণ পত্ৰ দিয়া হৈছিল, তেতিয়া মহীশূৰ ৰাজ্যই ধূপৰ কাঠিবোৰ বিদেশী দৰ্শনাৰ্থী আৰু অতিথিসকলক উপহাৰ হিচাপে দিছিল, যাতে অন্য দেশলৈ ৰপ্তানি কৰিবলৈ উৎসাহিত হয়।^১

উৎপাদনৰ পদ্ধতি

বনৌষধি, ফুল, আৱশ্যকীয় তেল, বাকলি, শিপা, কয়লা মিহিকৈ পিহি মসৃণ পেষ্ট তৈয়াৰ কৰি তাৰ পিছত বাঁহৰ কাঠিত মেৰিয়াই তাৰ পিছত ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা হয়, চন্দন কাঠৰ দৰে বিশেষ কাঠ, আইলান্থাছ মালাবাৰিকম যিয়ে হালমাডি উৎপন্ন কৰে আৰু অন্যান্য প্ৰাকৃতিক উপাদান ভৌগোলিকভাৱে কেৱল কৰ্ণাটকতহে উপলব্ধ আছিল, আগতে যিবোৰে বিশেষ ভৌগোলিক ইংগিত লাভ কৰিছে।

ভৌগোলিক স্বীকৃতি

সৰ্বভাৰতীয় আগৰবাত্তী সন্থাই মহীশূৰ আগৰবাত্তীৰ ভৌগোলিক ইংগিত আইন, ১৯৯৯ৰ অধীনত চেন্নাইৰ পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেডমাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক প্ৰধানৰ কাৰ্যালয়ত পঞ্জীয়ন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল, যাতে এই নাম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অঞ্চলটোৰ পৰা কেৱল স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ প্ৰাকৃতিক উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা মহীশূৰৰ ইনচেন্স ষ্টিক নিৰ্মাতাসকলৰ একচেটিয়া কৰি তোলা হয়।^১ ইয়াৰ তিনি বছৰৰ পাছত ২০০৫ চনত ভৌগোলিক সূচক মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হয়।