মহিষী

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত মহিষী এগৰাকী শক্তিশালী অসুৰ, যাৰ আখ্যান ভগৱান আয়াপ্পানৰ উৎপত্তি আৰু সবৰীমালা মন্দিৰৰ পৰম্পৰাৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়। তেওঁ মহিষাসুৰৰ ভগ্নী আছিল।^১২

পৌৰাণিক কাহিনী আৰু উৎপত্তি

শ্ৰী ভূতনাথোপাখ্যানম মতে, মহিষী দত্তাত্ৰেয় ঋষিৰ পত্নী লীলাৰ পুনৰ্জন্ম। ঐশ্বৰিক বিবাদ আৰু পৰৱৰ্তী অভিশাপৰ পিছত লীলাৰ পুনৰ জন্ম হ’ল এগৰাকী মাইকী ম’হ হিচাপে। দুৰ্গা দেৱীয়ে বধ কৰা ভাতৃ মহিষাসুৰৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ চেষ্টা কৰি মহিষীয়ে ব্ৰহ্মাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰে।^৩

ব্ৰহ্মাৰ পৰা তাই এটা নিৰ্দিষ্ট বৰ লাভ কৰিলে যে তাইক কেৱল ভগৱান শিৱ আৰু ভগৱান বিষ্ণুৰ মিলনৰ পৰা জন্ম হোৱা শিশুৱেহে বধ কৰিব পাৰিব। এনে জন্ম জৈৱিকভাৱে অসম্ভৱ বুলি বিশ্বাস কৰি তাই ত্ৰাস আৰু সংহাৰৰ ৰাজত্ব আৰম্ভ কৰিলে, স্বৰ্গক জয় কৰি ইন্দ্ৰক সিংহাসনৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিলে।

মহিষীৰ অজেয়তাক প্ৰতিহত কৰিবলৈ দেৱতাসকলে সমাধান বিচাৰিলে। সমুদ্ৰ মন্থন অনুসৰণ কৰি, বিষ্ণুৰ নাৰী অৱতাৰ মোহিনীৰ সৌন্দৰ্যত শিৱ মোহিত হৈছিল। তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত দুজন পুৰুষ দেৱতাৰ পৰা জন্ম হোৱা ঐশ্বৰিক সন্তান আয়াপ্পান (মণিকান্দন বা ধৰ্ম সস্থ বুলিও জনা যায়)ৰ জন্ম হয়, যাৰ ফলত মহিষীৰ বৰৰ কাৰিকৰী প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ হয়।

যেতিয়া মহিষীয়ে আৰু এবাৰ স্বৰ্গত ধুমুহাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, তেতিয়াৰ এজন যুৱ ৰাজকুমাৰ আয়্যাপ্পানে আকাশী ৰাজ্যলৈ আৰোহণ কৰিলে। তেওঁ দানৱগৰাকীক তীব্ৰ যুদ্ধত লিপ্ত কৰিলে, শেষত তাইৰ শিঙত ধৰি পৃথিৱীলৈ দলিয়াই দিলে। সবৰীমালাৰ সমীপৰ আজুথায়াৰ নদীৰ পাৰত অৱতৰণ কৰে, য’ত অয়্যাপ্পানে মৃত্যুৰ সময়ত তাইৰ শৰীৰত এক ঐশ্বৰিক নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।

শেষ উশাহ লোৱাৰ লগে লগে অভিশাপটো আঁতৰি গ’ল আৰু লীলাক নিজৰ আসুৰিক ৰূপৰ পৰা মুকলি কৰি দিয়া হ’ল। কিম্বদন্তি অনুসৰি তাই আয়াপ্পানক বিয়া কৰাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল; কিন্তু তেওঁ চিৰন্তন কুমাৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিলে। বৰঞ্চ তেওঁ তাইক নিজৰ মন্দিৰত পূজাস্থলী প্ৰদান কৰে, য’ত তাইক মালিকপুৰথাম্মা হিচাপে পূজা কৰা হয়।^৪