ভাস্কৰাৰায়

ভাস্কৰাৰায় মাখিন (১৬৯০–১৭৮৫) হিন্দু ধৰ্মৰ শাক্ত পৰম্পৰাত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পৰিচিত এজন ধৰ্মীয় প্ৰতিনিধি আৰু সাহিত্যিক। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল হায়দৰাবাদ তেলেংগানাৰ এটা মহাৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত।^১ ভাস্কৰ ৰায়ক দক্ষিণ ভাৰতৰ ভোঁছলে বংশৰ ৰজা দ্বিতীয় চেৰফোজীয়ে আদৰণি জনায় আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তামিলনাডুত বসতি স্থাপন কৰে।^২ শাক্তবাদ অধ্যয়নত বিশেষজ্ঞ ধৰ্মৰ অধ্যাপক ডগলাছ ৰেনফ্ৰিউ ব্ৰুকছৰ মতে ভাস্কৰাৰায় "কেৱল শ্ৰীবিদ্যাৰ এজন মেধাৱী ব্যাখ্যাকাৰে নহয়, তেওঁ আছিল এজন বিশ্বকোষীয় লেখক", আৰু তেওঁ আছিল "চিন্তাবিদ যিজনৰ হাতৰ মুঠিত তান্ত্ৰিক আৰু বৈদিক পৰম্পৰাৰ সম্পদ আছিল"।^২ তেওঁ শাক্ত তান্ত্ৰিক ধৰ্মৰ শ্ৰীবিদ্যা পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত আছিল।^৩

ভাস্কৰাৰায় বেদান্তৰ পৰা ভক্তিৰ কবিতালৈকে, ভাৰতীয় যুক্তি আৰু সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তন্ত্ৰ অধ্যয়নলৈকে ৪০টাতকৈও অধিক লেখাৰ লেখক বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।^৪ তেওঁৰ কেইবাটাও গ্ৰন্থক শাক্তবাদ পৰম্পৰাৰ বাবে বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য বুলি গণ্য কৰা হয়, এটাত মাতৃ দেৱীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে:

• ত্ৰিপুৰা উপনিষদ আৰু ভৱন উপনিষদৰ ওপৰত টীকা।^৪
• গুপ্তৱতী শীৰ্ষক দেৱী মহাত্ম্যৰ টীকা।^৫ ভাস্কৰ ৰায়ে তেওঁৰ গুপ্তৱতীত দেৱী মহাত্ম্যৰ ৫৭৯টা পদৰ ভিতৰত ২২৪টা পদৰ ওপৰত মন্তব্য আগবঢ়াইছে।
• বাৰিৱস্য ৰহস্য,^৬ শ্ৰীবিদ্যা মন্ত্ৰ আৰু পূজাৰ ধাৰাবাহিক। বাৰিৱস্য ৰহস্যত একেৰাহে ১৬৭টা শ্লোক আছে। ইয়াৰ লগত "প্ৰকাশ" শীৰ্ষক টীকা আছে, ভাস্কৰ ৰায়ৰো।
• সেতুবন্ধ হৈছে তান্ত্ৰিক অনুশীলনৰ কাৰিকৰী গ্ৰন্থ। ই তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্য কৃতি। ইয়াত ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰ বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ পূজা সম্পৰ্কীয় বামকেশ্বৰ-তন্ত্ৰৰ এটা অংশৰ টীকা। এই কামটো হয় ১৭৩৩ খ্ৰীষ্টাব্দত নহয় ১৭৪১ খ্ৰীষ্টাব্দত সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
• "সৌভাগ্যভাস্কৰ" হৈছে ললিতা সহস্ৰনামৰ এটা টীকা (ভাষ্য)।^৭৮ ১৭২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত এই কাম সম্পূৰ্ণ হয়।

গণেশ সহস্ৰনামৰ ওপৰত তেওঁৰ খাদ্যোতা ("জুইকুৰা") টীকাক গণপত্যই কৰ্তৃত্বশীল বুলি গণ্য কৰে।^৯

ভাস্কৰাৰায়ৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাসমূহ তেওঁৰ শিষ্য জগন্নাথ পাণ্ডিতোৰ উমানন্দনাথে ভাস্কৰবিলাস কাব্যমত লিখিছে।^১০