পৰ্বতীয়া মিৰি

পৰ্বতীয়া মিৰি উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এটা খিলঞ্জীয়া জনজাতি। ^১ আপাৰ সুবনশিৰি, কামলে, আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা জিলাসমূহত বিয়পি আছে। তেওঁলোকে তিব্বত-বাৰ্মী ভাষা কয় যদিও তেওঁলোকৰ ভাষাৰ উৎপত্তিৰ বিষয়টো বিতৰ্কিত।

এই জনগোষ্ঠীটো কৃষিপ্ৰধান আৰু তেওঁলোকে মূলতঃ ইচিন (ধান), টেমি (বজৰা), মুকু (তিয়হ), টেক (আদা), আৰু বহুতো সেউজীয়া শাক-পাচলিৰ খেতি কৰা দেখা যায়। জনজাতিটোৰ মাজত স্থানান্তৰিত খেতিৰ প্ৰধান আছিল যদিও সময়ৰ লগে লগে তেওঁলোকে ক্ৰমান্বয়ে পশ্চিমীয়া মিৰি সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। তেওঁলোকে বিশেষভাৱে স্থানীয় চাউল ভিত্তিক ব্ৰু (opo) তৈয়াৰ কৰিবলৈ বজৰাৰ খেতি কৰে। এই ব্ৰু সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয়। এই ব্ৰু উৎসৱ, বিয়া, পাৰ্টি আদি অনুষ্ঠানত বহুলভাৱে পৰিৱেশন কৰা হয়।

ব্যুৎপত্তি

অসমৰ “ভৈয়ামৰ মিৰি” আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ “নিছি”ৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজাবলৈ ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনে "হিল মিৰি" বা অসমীয়া ভাষাত পৰ্বতীয়া মিৰি শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।^২

উৎসৱ

৬ ফেব্ৰুৱাৰীত বুৰি-বুট নামৰ এটা উৎসৱ অতি আড়ম্বৰ আৰু উল্লাসেৰে উদ্‌যাপন কৰা হয়। সামূহিকভাৱে পতা এই অনুষ্ঠানত পুৰোহিতসকলে (নিব) কৰা অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত প্ৰাথনা আৰু গীত, লগতে মিথুন, ছাগলী, কুকুৰা (প’ৰক), আৰু গাহৰি (এৰেক) আদি জীৱ-জন্তুৰ বলিদান দিয়া হয় আৰু উপস্থিতসকলক স্থানীয় পানীয় (অ’প’) পৰিৱেশন কৰা হয়।

পুৰুষৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকত লেনিন, শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশ আঁঠুলৈকে ঢাকি ৰখা কাপোৰ আৰু মূৰত বেতৰ টুপী (বোপাৰ/বোপা), তাৰ ওপৰত ভালুকৰ চামৰাৰ বেল্ট (কেতিয়াবা ওপৰত হৰ্ণবিল ঠোঁট) থাকে। পুৰুষে মেচেট (অৰক) আৰু কটাৰী (ৰভচিক) লৈ ফুৰে, যিবোৰ জন্তুৰ নোমেৰে মেৰিয়াই থোৱা বাঁহৰ আৱৰণত সোমাই থাকে। মহিলাৰ কাপোৰৰ ভিতৰত আছে ব্লাউজ আৰু কঁকালত ধুনীয়া বোৱা শিল্পকৰ্মৰে মেৰিয়াই থোৱা এটা দীঘল কাপোৰ।