পাপড়

পাপডম (অন্য ভিন্নতাৰ মাজত পপডম বুলিও বানান কৰা হয়), যাক পাপড বা পাপড় বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতীয় উপমহাদেশত উৎপত্তি হোৱা এবিধ খাদ্য। ক'লা গ্ৰাম বীনৰ বেচন হয় ডিপ ফ্ৰাই কৰা হয় নহয় শুকান জুইত খহটা হোৱালৈকে সিজাই লোৱা হয়। মচুৰ দাইল, বুট, চাউল, টেপিঅ'কা, বাজৰা বা আলুৰ পৰা তৈয়াৰী অন্যান্য আটাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পাপডম সাধাৰণতে ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ, নেপাল, শ্ৰীলংকা আৰু কেৰিবিয়ানত খাদ্যৰ সংগী হিচাপে বা ভোকবৰ্দ্ধক হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াক প্ৰায়ে চাটনিৰ দৰে ডিপৰ সৈতে, বা কটা পিঁয়াজ আৰু কেঁ‌চা জলকীয়াৰ দৰে টপিংৰ সৈতে, দিয়া হ'ব পাৰে আৰু তৰকাৰীৰ উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। অসমত পাপাড় সাধাৰণভাৱে উদ্ভিদজাত তেলত ভাজি বা জুইত পুৰি খোৱা হয়।

ব্যুৎপত্তি

পাপদ সম্ভৱতঃ সংস্কৃত শব্দ पर्पट অৰ্থাৎ আদিম জৈন আৰু বৌদ্ধ সাহিত্যত বৰ্ণনা কৰা এটা সমতল গোলক।^১২ ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষাত পাপড়ক কেইবাটাও নামেৰে জনা যায়, যেনে তামিল ভাষাত আপ্পালম (அப்பளம்); কানাড়া ভাষাত হাপ্পালা; পাপ্পড়ম সিংহলী ভাষাত; মালয়ালম ভাষাত পপ্পাদম; అప్పడం তেলেগু ভাষাত; মাৰাঠী ভাষাত পাপড়,^৩পাঞ্জাবী আৰু গুজৰাটী; আৰু ওডিয়া ভাষাত পাম্পাড

বানান আৰু উচ্চাৰণ

হিন্দী/উৰ্দু শব্দ পাপৰ শব্দটো হৈছে ৰেট্ৰ'ফ্লেক্স ফ্লেপ [ɽ], যিটো হিন্দীত দেৱনাগৰী আখৰেৰে লিখা হয় আৰু উৰ্দু লিপিত পাৰ্চো-আৰবী আখৰ ڑ ৰ সৈতে লিখা হয়। ISO 15919 ত হিন্দী আখৰ ड़ হিচাপে অনুবাদ কৰা হয়। পাপৰ শব্দত এই ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ আৱিৰ্ভাৱৰ ফলত ইংৰাজীত দুটা বিকল্প বানানৰ জন্ম হৈছে: পাপাৰ (ইংৰাজী ভাষাত "পপাৰ" বুলি কোৱা হয়), যিয়ে ইয়াৰ ধ্বনিবিজ্ঞান প্ৰতিফলিত কৰে, আৰু পাপদ, যিয়ে ইয়াৰ ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান প্ৰতিফলিত কৰে।

আঞ্চলিক তাৰতম্য

অঞ্চলভেদে আৰু ঘৰে ঘৰে পাপাদৰ ৰেচিপি বেলেগ বেলেগ। সাধাৰণতে ইয়াক মচুৰ দাইল, বুটমাহ, চাউল বা আলুৰ পৰা আহৰণ কৰা আটা বা পেষ্টৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।

নিমখ আৰু বাদামৰ তেল দি ঘোল তৈয়াৰ কৰা হয়, যাক জলকীয়া, জিৰা, হালধি, বা জালুকৰ দৰে জুতিৰে সোৱাদ দিব পাৰি। কেতিয়াবা বেকিং চোডা বা স্লেকড লাইমো যোগ কৰা হয়। ইয়াক পাতল, ঘূৰণীয়া ফ্লেটব্ৰেডৰ আকৃতি দি পৰম্পৰাগতভাৱে ৰ'দত শুকুওৱা হয়, আৰু ডিপ ফ্ৰাই কৰি, জুইৰ শিখাত পুৰি, টোষ্টিং, বা মাইক্ৰৱেভিং কৰি ৰান্ধিব পাৰি।

বিকানেৰ হৈছে জলা আৰু সেউজীয়া পাপদ উৎপাদনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। বাৰাণসীত আলুৰ পাপদ তৈয়াৰ কৰা হয় ৷ মিঠা আৰু জলপান বিক্ৰী কৰা বেছিভাগ ৰাষ্ট্ৰীয় কোম্পানীও এই ব্যৱসায়ৰ সৈতে জড়িত। উত্তৰ দিশত অমৃতসৰ চহৰ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে বনোৱা পাপাদ বিশেষভাৱে বিখ্যাত। মুম্বাইত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা লিজ্জাট পাপাড কোম্পানীটো এটা প্ৰধান নিৰ্মাতা, আৰু ভাৰতত মহিলা সৱলীকৰণ আন্দোলনৰ আদৰ্শ হিচাপে প্ৰায়ে উল্লেখ কৰা হয়, কাৰণ ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে মহিলাই পৰিচালনা কৰে। বিশ্বৰ বেছিভাগ ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টতে ডিপৰ সৈতে ভোকবৰ্দ্ধক হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়, য'ত প্ৰায়ে আমৰ চাটনি, নেমুৰ আচাৰ, পিঁয়াজৰ চাটনি, আৰু [[ৰাইটা]Raita.^৪ আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।[1] চেভ, পিয়াঁজ, বিলাহী আৰু ধনীয়া পাতৰ সৈতে মছলা পাপদ ভাৰতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় ভোকবৰ্দ্ধক।

উপকৰণ আৰু প্ৰস্তুতি

বিভিন্ন উপাদান আৰু পদ্ধতিৰে পাপডম প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি। এটা জনপ্ৰিয় ৰেচিপিত খোলাযুক্ত ফাটি যোৱা ক'লা বুটৰ^৫ পৰা জালুক পিহি, নিমখ, সামান্য পৰিমাণৰ উদ্ভিদ তেল আৰু খাদ্যৰ মানদণ্ডৰ ক্ষাৰক মিহলি কৰা হয় আৰু মিশ্ৰণটো গুড়ি কৰা হয়। তাৰ পিছত ভালদৰে গুড়ি কৰা ঘোল এটা অতি পাতলকৈ চেপেটা কৰি লোৱা হয় আৰু তাৰ পিছত শুকুৱাই পিছত প্ৰস্তুত আৰু খোৱাৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰা হয়। ইয়াৰ মূল উপাদান হিচাপে চাউল, কঁঠাল, চেগু, ইত্যাদিও থাকিব পাৰে।

ফাটি যোৱা জলুক, ৰঙা জলকীয়াৰ গুড়ি, হিং, জিৰা বা তিল প্ৰায়ে সোৱাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পাপডম চাউলৰ গুড়ি, ৰাগি বা হৰ্চগ্ৰামৰ পৰাও তৈয়াৰ কৰা হয় ৷[1]