নিবাটকৱচ

নিবাটকৱচ হৈছে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত অসুৰ জাতিৰ অন্তৰ্গত কাশ্যপ আৰু দিতিৰ সন্তান দৈত্যৰ এটা পন্থা। ৰাৱণ আৰু অৰ্জুনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুদ্ধৰ বাবে তেওঁলোক বেছিকৈ পৰিচিত, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ বিনাশ ঘটিছিল।[1]

দৈত্য বংশত ত্ৰিশ নিযুত নিবাটকৱচৰ জন্ম হৈছিল। কালকেয়ৰ লগত মিত্ৰ হৈ যুদ্ধত দেৱতাসকলৰ ওপৰত জয়লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকে যাদু আৰু যুদ্ধত পাকৈত আছিল, শত্ৰুক পৰাস্ত কৰিবলৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

সাহিত্যত

ৰামায়ণ

নিবাটকৱচসকলে জগতক আতংকিত কৰি সাগৰৰ গভীৰ তলত বাস কৰিছিল আৰু ব্ৰহ্মৰ পৰা বৰ লাভ কৰি মণিমাটি নগৰত বাস কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ৰামায়ণত ৰাৱণে পুত্ৰ ইন্দ্ৰজিৎ, অতিকায় আৰু সৈন্যবাহিনীৰে এই দৈত্যক আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও তেওঁ অসুৰসকলক পৰাস্ত কৰিছিল, ব্ৰহ্মাৰ বৰৰ বাবে তেওঁ তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। ব্ৰহ্মই হস্তক্ষেপ কৰাৰ পিছত অৱশেষত দুয়োপক্ষই মিত্ৰতা কৰে^১

মহাভাৰত

মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই নিজৰ দক্ষিণা হিচাপে পুত্ৰ অৰ্জুনৰ পৰা নিবাটকৱচ ধ্বংস বিচাৰিছিল। এই পন্থাটোক নিজৰ শত্ৰু বুলি বৰ্ণনা কৰি তেওঁ কয় যে, নিবাটকৱচসকল সাগৰৰ তলৰ এটা দুৰ্গত বাস কৰে, তেওঁলোকৰ সংখ্যা ত্ৰিশ নিযুত আৰু আকৃতি, আকাৰ আৰু শক্তি একে। এই কাম সাধন কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই অৰ্জুনক শত্ৰুৰ স্থানলৈ খেদি পঠিয়াবলৈ নিজৰ ৰথী মাতলিক পঠিয়াই দিলে। দেৱসকলে অৰ্জুনক দেৱদত্ত নামৰ শংখ এটা আগবঢ়াইছিল আৰু মাতলিয়ে অৰ্জুনক তেওঁ পিন্ধাৰ দৰে একে অলংকাৰ আগবঢ়াইছিল। দৈত্যৰ নগৰ পাওঁতে, নিবাটকৱচসকলে ইন্দ্ৰই নিজেই তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ আবিৰ্ভাৱ হ’ল বুলি ভয় কৰি নিজৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে।৷ অৰ্জুনে শংখ বজাই নিবাটকৱচসকলে তেওঁৰ ওপৰত ত্ৰিশূল, বল্লম আৰু কাঁড় নিক্ষেপ কৰি তেওঁক আক্ৰমণ কৰে। অৰ্জুনে নিজৰ গাণ্ডীৱৰ পৰা কাঁড় এৰি হাজাৰ হাজাৰ দৈত্যক বধ কৰিলে। নিবাটকৱচসকলে নিজকে অদৃশ্য কৰিলে, আৰু অৰ্জুনৰ ওপৰত আঁৰৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিলে। তেওঁলোকৰ আসুৰিক শক্তি আৰু বৰদানৰ পৰা পোৱা তীব্ৰ শক্তিৰ বাবে তেওঁলোকৰ আক্ৰমণৰ প্ৰতিহত কৰিব নোৱাৰা বুলি বুজি পাই ৰাজকুমাৰজন হতাশ হৈ পৰিল। মাতলিয়ে তেওঁক লগত লৈ অহা বজ্ৰপাত ক্ষেপণাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, যিয়ে দৈত্যক ধ্বংস কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিছিল। অৰ্জুনে মণিমাটি প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে দৈত্য মহিলাসকলে নিজৰ ঘৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছিল, এইখন দেৱ নগৰতকৈ ভাল দেখা যায় বুলি ভাবি। ৰথীজনে বুজাই দিলে যে এই নগৰখন পূৰ্বতে দেৱতাৰ আছিল, কিন্তু ব্ৰহ্মই দিয়া বৰদানৰ পিছত দৈত্যই দখল কৰিছিল। ব্ৰহ্মাই ইন্দ্ৰক আশ্বাস দিলে যে ইন্দ্ৰই নিজেই আন এটা ৰূপত দৈত্যসকলক পৰাস্ত কৰিব। তেওঁ অৰ্জুনক উৎসাহিত কৰিছিল যে তেওঁ হিৰণ্যপুৰকো ধ্বংস কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিখন দানৱসকলৰ চুবুৰীয়া চহৰ আছিল; যিয়ে তেওঁৰ পিতৃৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, যিটো অৰ্জুনে কৰিছিল।^২

জাভানী ৰামায়ণ

জাভানীজ কাকৱিন ৰামায়ণৰ অৰ্জুনৱিৱাহা (অৰ্জুনৰ বিবাহ) নামৰ এটা খণ্ড আছে, যিটো অৰ্জুনৰ নিবাটকৱচ নিধনৰ কৃতিত্বক কেন্দ্ৰ কৰি সংঘটিত হোৱা পৰিঘটনাসমূহৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছে। এই কবিতাত দানৱ নগৰ মণিমন্তক নামেৰে জনাজাত। নায়ক অৰ্জুনৰ বাহিৰেও কবিতাটোৰ আন মূল চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দেৱৰ ৰজা শক্ৰ আৰু অৰ্জুনক তেওঁৰ অভিযানত সহায় কৰা স্বৰ্গৰ অপেশ্বৰী সুপ্ৰভা।^৩