নাৰায়ণ পাল

নাৰায়ণ পাল ( ৮৭১–৯২৫)^১ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পূব অঞ্চল, প্ৰধানকৈ বংগ আৰু বিহাৰ অঞ্চলত শাসন কৰা পাল সাম্ৰাজ্যৰ সপ্তমজন সম্ৰাট আছিল।

ৰাজত্ব

তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ বিষয়ে তেওঁৰ সপ্তম ৰাজত্ব বৰ্ষৰ গয়া মন্দিৰৰ শিলালিপি, ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয় (পূৰ্বৰ পাটনা জিলাত পোৱা) তেওঁৰ নৱম ৰাজত্ব বৰ্ষৰ শিলৰ শিলালিপি, ভাগলপুৰ তাম-প্লেট অনুদান তেওঁৰ সপ্তদশ ৰাজত্ব বৰ্ষৰ, বিহাৰ ভোটিভ প্ৰতিমূৰ্তি শিলালিপি তেওঁৰ ৫৪ সংখ্যক ৰাজত্বকালৰ শিলালিপি আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰী ভট্টা গুৰৱমিশ্ৰৰ বাদল স্তম্ভৰ শিলালিপি তথ্য প্ৰদান কৰে।^২

বিভিন্ন এপিগ্ৰাফ আৰু ঐতিহাসিক তথ্যৰ বিভিন্ন ব্যাখ্যাৰ ভিত্তিত বিভিন্ন ইতিহাসবিদসকলে নাৰায়ণপালৰ ৰাজত্বকালৰ অনুমান এনেদৰে কৰিছে:^৩

তেওঁ কলাচুৰী ৰাজকুমাৰী লজ্জা দেৱী আৰু প্ৰথম বিগ্ৰহ পালৰ পুত্ৰ আছিল,^৪৫ লজ্জা দেৱীক অ' পি ভাৰ্মাই প্ৰথম কোকল্লাৰ কন্যা হ’ব পাৰে বুলি চিনাক্ত কৰিছে।^৬ পিছলৈ নাৰায়ণ পালৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ৰাজ্য পাল ৰাজপাটত বহে।^৭

ধৰ্ম আৰু ধৰ্মীয় নীতি

পাল বংশৰ আগতে শৈৱ ধৰ্মই বংগত শিপাইছিল যদিও সেই বংশৰ সময়তে ব্ৰাহ্মণ মন্ত্ৰীসকলে নিজৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ওপৰত হিন্দু ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। বিশেষকৈ নাৰায়ণ পালৰ দিনত শৈৱ ধৰ্মই বংগৰ মানুহৰ মনত ব্যাপক দখল লাভ কৰিছিল। এই অঞ্চলত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ কমি আহিল, ক্ৰমান্বয়ে শৈৱ ধৰ্মৰ সৈতে মিহলি হৈ পৰিল।^৮