নাং মাই

নাং মাই হৈছে থাই লোককথাৰ এবিধ ভূত যিয়ে এটা ডাঙৰ গছত বাস কৰে। ই গছত ৰাজপ্ৰাসাদ সাজিছে, কিন্তু কোনেও দেখা নাপায়, আৰু সেই গছজোপা যদি কোনোবাই কাটি পেলায়, তেন্তে গছ কটা মানুহজন অভিশপ্ত হ’ব, বেমাৰ হ’ব, আনকি পাগলও হ’ব।

বিৱৰণ

থাই লোককথাত নাং মাই, প্লিটযুক্ত চোলা পিন্ধি কান্ধৰ দৈৰ্ঘ্যৰ চুলিৰে নিজকে ঢাকি ৰখা এগৰাকী যুৱতী বুলি কোৱা হয়। নাং মাই মতাও হ'ব পাৰে, আৰু ইহঁতক ৰুক্ষদেৱ বুলি কোৱা হ'ব, যিসকলে বেছিভাগেই বেন গছ বা ডাঙৰ গছত বাস কৰিব, কিন্তু নাং মাই বেছিভাগেই সৰু আকাৰৰ গছত বাস কৰিব। গাঁৱৰ কোনোবাই নাং মাইক গছত বাস কৰা দেখিলে গছজোপা বান্ধিবলৈ ৩ ৰঙৰ কাপোৰ এখন লৈ আহিছিল।^১

থাইলেণ্ডত মানুহে বিশ্বাস কৰে যে এজন ভাল নাং মাই আছে যিয়ে তেওঁলোকৰ মালিকক সতৰ্ক কৰি দিব, যিয়ে তেওঁলোকৰ ভালদৰে যত্ন লয়, আগন্তুক যিকোনো বিপদৰ বিষয়ে আৰু এজন দুষ্ট নাং মাই আছে যিয়ে পুৰুষক তেওঁলোকৰ স্বামী বনাবলৈ বা কেৱল হত্যা কৰিবলৈ প্ৰলোভিত কৰিব। নাং টানি আৰু নাং তা-খিয়ানকো নাং মাই বুলি গণ্য কৰা হয় কিন্তু যিজন ব্যক্তিয়ে নিজকে হত্যা কৰি সেই গছজোপাৰ লগত তেওঁলোকৰ আত্মা আবদ্ধ হৈ থাকে তাৰ আত্মাক নাং মাই বুলি গণ্য কৰা নহয়।

ডাঙৰ গছত বাস কৰা নাং মাই বা নাং মাইৰ নাং টা-খিয়ান সংস্কৰণক আটাইতকৈ শত্ৰুতাপূৰ্ণ নাং মাই বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ তেওঁলোকৰ মতে গছ যিমানেই ডাঙৰ হয় সিমানেই পুৰণি আৰু ভূতুনী। কিছুমান মানুহে এইটোও কয় যে গছজোপাৰ যিমানেই বেছি ৰস উৎপন্ন হয় সিমানেই ইয়াত বাস কৰা নাং মাইবোৰক খেদি ফুৰা।^২

কিংবদন্তি

কিংবদন্তি অনুসৰি নাখোন ছি থাম্মাৰাটৰ ৰজাৰ এগৰাকী কন্যাক লুট-পাত আৰু মুক্তিপণ দাবী কৰিবলৈ অপহৰণ কৰা হৈছিল। কিন্তু যাত্ৰাৰ সময়ত ৰজাৰ জীয়েকক নিহত হৈ ডাঙৰ আম গছৰ ফুটাত তাইৰ মৃতদেহ লুকুৱাই থোৱা হ’ল। তাইৰ ভূতৰ আত্মাই তাইৰ মৃত্যুৰ পাছত তাইৰ শক্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল; তাৰ পিছত মানুহে তাইক সন্মান আৰু পূজা কৰিছিল। ওচৰৰ গাঁৱৰ পৰিয়ালটোৱে তেওঁলোকৰ পুত্ৰক আনুষ্ঠানবোৰলৈ আনি তাইৰ লগত চিনাকি কৰাই দিব যাতে তাই তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰিব পাৰে। যেতিয়া পুত্ৰই বিয়াৰ বয়সত উপনীত হ’ব, তেতিয়া তেওঁলোকে মানুহজনক আত্মাৰ সৈতে বিবাহ অনুষ্ঠান এটা কৰিবলৈ দিছিল। নাং মাইৰ লগত বিবাহ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰা পুৰুষে আন এগৰাকী মহিলাক বিয়া কৰাব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তান যদি ল’ৰা হয় তেন্তে ল’ৰাজনে নাং মাইৰ সৈতে বিবাহ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিব লাগিব।

কিন্তু যদি সন্তানে বিবাহ অনুষ্ঠান সম্পন্ন নকৰে তেন্তে বিবাহ অনুষ্ঠান সম্পন্ন নোহোৱালৈকে পৰিয়ালটোৱে প্ৰতিকূল পৰিঘটনাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব। পৰিয়ালটোৱে বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে উপহাৰ, ধন, বলি, যেনে গাহৰিৰ মূৰ, মদ, হাঁহ, কুকুৰা, ফল-মূল আদিৰ ট্ৰে এখন প্ৰসাদ প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব। মঙলবাৰ আৰু শনিবাৰেহে বিয়া অনুষ্ঠিত কৰিব লাগে। দৰাজনে থাইলেণ্ডৰ পৰম্পৰাগত বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ দৰে ভদ্ৰভাৱে সাজ-পোছাক পিন্ধিব লাগিব, কিন্তু তেওঁ ডেগাৰো লৈ যাব। ইয়াৰ উপৰি খান মাক শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হ’ব, যিটো মনোৰঞ্জনমূলকভাৱে অনুষ্ঠিত হ’ব। ভূতৰ প্ৰতি কামনা কৰা এগৰাকী নাৰীৰ লোককথাও আছে আৰু সেয়া সঁচা হয়। ফলত তাই পুৰুষৰ বেশ ধৰি ভূতটোক বিয়া কৰাই ভূতৰ প্ৰতি দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ কৰিব লাগিব।^৩

মানুহৰ লগত নাং মাইৰ সম্পৰ্ক

বিশ্বাস

থাই লোকবিশ্বাস অনুসৰি, নাং মাইৰ মানুহৰ মনত গছ কটাৰ প্ৰতি ভয় ভাৱ ওপজাব পৰা শক্তি থাকে। যিসকল লোকে গছ কাটে, তেওঁলোকক নাং মায়ে বেমাৰত পেলোৱা বা বলিয়া কৰাৰ দৰে অভিশাপ দিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। নাং মাইৰ পৱিত্ৰতা আৰু শক্তি গছজোপাৰ প্ৰকাৰ আৰু আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপ, 'তাখিয়ান' গছৰ কাঠ অতি উচ্চ মানদণ্ডৰ আৰু ইয়াৰ কাণ্ড অতি বিশাল, সেয়েহে ইয়াক পহৰা দি থকা আত্মাটোকো অতি শক্তিশালী বুলি গণ্য কৰা হয় যাতে কোনেও সহজে গছজোপা কাটিবলৈ সাহস নকৰে। যদি কোনোবাই হাবিৰ ডাঙৰ গছ কাটিব বিচাৰে, তেন্তে তেওঁলোকে প্ৰথমে ক্ষমা বিচাৰি এক বিশেষ অনুষ্ঠান পালন কৰিব লাগে।

আনকি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ নীতি-নিয়মতো গছত বাস কৰা এই শক্তিশালী আত্মাবোৰৰ প্ৰতি এক আপোচমূলক দৃষ্টিভংগী দেখা পোৱা যায়। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ 'ভূতগাম শিক্ষাপদ' অনুসৰি, বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলৰ বাবে সজীৱ আৰু কেঁচা গছ বা ঘাঁহ কটা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। ইয়াৰদ্বাৰা গছৰ মাজত বাস কৰা আত্মাবোৰৰ অপৰিসীম শক্তিক স্বীকাৰ কৰা হয়।^৪

নাং মাইৰ থান

বৰ্তমান সময়ত থাই লোকসকলে ডাঙৰ গছবোৰৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিবলৈ পৰম্পৰাগত থাই পোছাক, সুগন্ধি দ্ৰব্য আৰু প্ৰসাধন সামগ্ৰী অৰ্পণ কৰে। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে বিশাল গছবোৰত পৱিত্ৰ আত্মাৰ বাস থাকে। তদুপৰি, গছত বাস কৰা নাং মাই বা 'ৰুক্খদেৱতা'সকল অতি পৱিত্ৰ আৰু তেওঁলোকক পূজা কৰিলে ভক্তৰ জীৱনৰ উন্নতি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

থাইলেণ্ডৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় নাং মাই থানবোৰৰ ভিতৰত 'চাও মে তাখিয়ান তং' অন্যতম, যিটো 'ৱাট চাং'ৰ ওচৰত অৱস্থিত। ইয়াত এটা বিশাল খুঁটা আছে যাক এগৰাকী মহিলা আত্মা বুলি গণ্য কৰা হয়, কাৰণ ইয়াত আগবঢ়োৱা সকলো নৈৱেদ্যই মহিলাৰ ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী। কিংবদন্তি অনুসৰি, যেতিয়া বেংককক ৰাজধানী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, তেতিয়া দেশৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া খুঁটাবোৰ চহৰৰ মূল স্তম্ভ নিৰ্বাচনৰ বাবে বেংককলৈ আনিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। চাৰাবুৰী প্ৰদেশৰপৰা এডাল বিশাল 'তাখিয়ান থং' গছৰ খুঁটা পা সাক নদীৰে উটুৱাই বেংককলৈ পঠোৱা হৈছিল। এই খুঁটাডাল প্ৰথম পছন্দ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও কৰ্তৃপক্ষই ইয়াৰ আগটো কিছু বেঁকা হোৱা বুলি আপত্তি দৰ্শায় আৰু ইয়াক প্ৰত্যাখ্যান কৰে।

ফলস্বৰূপে, সেই গছজোপাত বাস কৰা আত্মাটি অতি দুখী হৈ পৰে। লোককথা অনুসৰি, আত্মাটি কান্দি কান্দি বেংককৰপৰা নদীৰ সোঁতৰ বিপৰীতে উজাই আহি 'চাও হাই' জিলা কাৰ্যালয়ৰ সন্মুখত উপস্থিত হয়। সেই সময়ত গাঁৱৰ ৰাইজে নদীৰ পাৰত এগৰাকী মহিলাৰ কান্দোনৰ শব্দ শুনিবলৈ পাইছিল। তেওঁলোকে নদীৰ মাজত এটা তাখিয়ান খুঁটা ওপঙি থকা দেখিছিল যিটো লাহে লাহে পানীত ডুব গৈছিল। ইয়াৰ পিছৰেপৰা মানুহে প্ৰায়ে তাত মহিলাৰ কান্দোন শুনিবলৈ পোৱা হ'ল আৰু সেইবাবেই ওচৰৰ গাঁওখনৰ নাম 'বান চাও হাই' (কান্দোনৰ খুঁটা থকা গাঁও) ৰখা হয়।^৫

চলচ্চিত্ৰ

নাং মাই বা গছৰ আত্মাৰ ধাৰণাটো থাই চিনেমা জগতত এক জনপ্ৰিয় বিষয়। এই লোকবিশ্বাসৰ ওপৰত আধাৰিত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰ হ’ল:

• ফ্ৰাই তাখিয়ান (১৯৪০)
• তাখিয়ান খু (১৯৯০)
• তাখিয়ান (২০০৩)
• নিম্ফ (২০০৯)
• তাখিয়ান: দ্য হণ্টেড ট্ৰী (২০১০)

আৰু চাওক

• নং টানি