দাৰখুৱাং

দাৰখুৱাং, যাক জামলুৱাং বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অংশৰ মিজোৰাম ৰাজ্যত নৃত্য আৰু উৎসৱৰ উদযাপনৰ সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপৰ অংশ হিচাপে সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা এটা বৃহৎ পিতলৰ ঢোল। ই এটা মহামূল্যবান ঢোল।^১২ এই দাৰ বা ড্ৰাম বা গংৰ কোব স্থানীয় মিজো ভাষাত "Darkhuang-Tum" আৰু কেন্দ্ৰীয় নব বা বছ "Darkhuang-Tum Pawn" বুলি জনা যায়। প্ৰাচীন কালত ই সমাজত বাৰ্তা প্ৰেৰণ বা বিনিময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বাদ্যযন্ত্ৰ আছিল।^৩ ইয়াক দূৰৈৰ অঞ্চললৈ শোকৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু সেয়েহে ইয়াক জামলুৱাং নামেৰে জনা যায়।^৪ যোৱা কেইবাটাও দশকৰ পৰা ইয়াক মিজোৰাম চৰকাৰৰ বিধানসভাৰ হলত প্ৰতিদিনে পুৱা আৰু গধূলিৰ অধিবেশনত বিধানসভাৰ কোৰাম কল ল’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।^৫ বিবাহত পিতৃ-মাতৃৰ দ্বাৰা দাবী কৰা যৌতুকৰ উপহাৰ হিচাপেও গঙৰ ব্যৱহাৰ হয় আৰু ই সাংস্কৃতিক বুলি ধৰা হয়।

প্ৰকাৰ

দাৰখুৱাং গংসমূহ প্ৰথমে ম্যানমাৰৰ পৰা (পূৰ্বতে বাৰ্মা নামেৰে জনাজাত) তিনিটা গঙৰ গোটত আমদানি কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ ভিন্ন মডুলেচনে আৱেগৰ শব্দ দিয়ে।^৬ কিন্তু মিজোসকলে বাদ্যবিধ স্থানীয় ধৰণেৰে বিকশিত কৰিছে যিবোৰ দুটা আকাৰত তৈয়াৰ কৰা হয়; ডাঙৰ গংটোক দৰখুৱাং বুলি জনা যায় আনহাতে সৰু গংটোক দৰমাং বুলি কোৱা হয়; গঙ শ্ৰেণীৰ বাদ্যৰ সামূহিক নাম দাৰ। এই বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ সাধাৰণতে খুয়াংচাৱি বা থাংচুয়া নামেৰে জনাজাত উৎসৱৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়,^৭ য'ত খুয়াল্লাম নৃত্য (মিশ্ৰিত লিংগৰ নৃত্য) পৰিবেশন কৰা হয়।^৮

এটা বৃহৎ দাৰখুৱাং গঙৰ পৰিধি ৩.৪১ স্পেন আৰু ইয়াৰ ব্যাস এটা স্পেন (ইউনিট ৰূপান্তৰ ১ স্পেন = ৯ ইঞ্চি),^৯ আৰু ইয়াৰ কেন্দ্ৰত এটা বৃত্তাকাৰ প্ৰক্ষেপণ থাকে যিটো শব্দ উলিয়াবলৈ আঘাত কৰা হয়। যিহেতু মিজোৰামৰ জনসাধাৰণে ঢোলটোক বহুমূলীয়া বুলি গণ্য কৰে সেয়েহে ইয়াক সাধাৰণতে এটা বাকচত ৰখা হয় আৰু বিশেষ অনুষ্ঠানতহে ব্যৱহাৰৰ বাবে উলিয়াই অনা হয়।^১০