দয়া

দয়া (Kindness) হ'ল বিনিময়ত প্ৰশংসা বা পুৰস্কাৰ আশা নকৰি‍ উদাৰতা, বিবেচনা, আনক সহায় কৰা, আনৰ প্ৰতি চিন্তা কৰা আদি গুণৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ এক প্ৰকাৰৰ আচৰণ৷ ই দৰ্শন, ধৰ্ম, মনোবিজ্ঞান আদিৰ আগ্ৰহৰ বিষয়।

ইয়াক নিজৰ বা আন মানুহৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত কৰিব পাৰি, আৰু একাধিক ভিন্ন প্ৰজাতি আৰু সংস্কৃতিত ই উপস্থিত।

ইতিহাস

ইংৰাজীত kindness শব্দটো প্ৰায় ১৩০০ চনৰ পৰাই ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে‍ যদিও ১৪ শতিকাৰ শেষৰ ফালে শব্দটোৰ অৰ্থ বৰ্তমানৰ অৰ্থলৈ বিকশিত হয়।^১

সমাজত

মানুহৰ সংগী বাছনিৰ অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়েই নিজৰ সম্ভাৱ্য সংগীৰ মাজত থকা দয়াক মূল্য দিয়ে, লগতে বুদ্ধিমত্তা, শাৰীৰিক চেহেৰা, আকৰ্ষণীয়তা আৰু বয়সকো মূল্য দিয়ে।

মনোবিজ্ঞানত

ইয়েল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যয়নত কেঁচুৱাৰ সৈতে খেলা-ধূলা কৰি এই সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে দয়া মানুহৰ অন্তৰ্নিহিত এক মানসিক গুণ৷^২ শিশুকালত সহানুভূতিৰ শিপাৰ বিষয়েও একেধৰণৰ অধ্যয়ন কৰা হৈছে^৩ – জীৱনৰ প্ৰথম মাহত মটৰ মিৰ’ৰিঙৰ বিকাশ ঘটে,^৪ আৰু ইয়াৰ ফলত (অনুকূলভাৱে) শিশুৱে বিপদত পৰা সমনীয়াৰ প্ৰতি দেখুওৱা চিন্তাৰ সৃষ্টি হয়৷^৫

বাৰ্বাৰা টেইলৰ আৰু এডাম ফিলিপছে প্ৰাপ্তবয়স্কৰ দয়াত প্ৰয়োজনীয় বাস্তৱবাদ উপাদানটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, লগতে "প্ৰকৃত দয়াই মানুহক ইয়াক কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সলনি কৰাৰ ধৰণ, প্ৰায়ে অভাৱনীয় ধৰণৰ হয়"।

দয়া শিক্ষা

দয়া কৰাটো বেছিভাগ সময়তে পিতৃ-মাতৃয়ে শিশুক শিকাই আৰু ইয়াক পৰ্যবেক্ষণ আৰু কিছু প্ৰত্যক্ষ শিক্ষাৰ জৰিয়তে শিকে। অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে কাৰ্যসূচী আৰু হস্তক্ষেপৰ জৰিয়তে জীৱনৰ প্ৰথম ২০ বছৰত দয়াক শিকাব আৰু উৎসাহিত কৰিব পাৰি।^৬ অধিক অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে দয়াৰ হস্তক্ষেপে কৃতজ্ঞতা শিকোৱাৰ দৰে তুলনামূলক ফলাফলৰ সৈতে মংগল উন্নতিত সহায় কৰিব পাৰে।^৭ একেধৰণৰ তথ্যই দেখুৱাইছে যে সাংগঠনিক পৰ্যায়ৰ দয়াৰ শিক্ষাই কলেজত প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মংগল উন্নতি কৰিব পাৰে।^৮