দপ্পন কুথু

দপ্পন কুথু ( Dappan kuthu) দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিনাডু এক লোক উৎসৱ৷ দপ্পন কুথু বা কুথু হৈছে দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্যত পৰিবেশন কৰা পাৰ্কাচনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা এটা লোক নৃত্য আৰু সংগীতৰ ধাৰা। ই চলচ্চিত্ৰ সংগীতত ব্যৱহৃত কেইবাটাও জনপ্ৰিয় ধাৰাৰ ভিতৰত অন্যতম, মূলতঃ তামিল চিনেমা আৰু অন্যান্য দক্ষিণ ছবিত, তামিল সংস্কৃতিৰ লোকে চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু প্ৰযোজনা কৰে।^১ ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় নৃত্য যেনে ভাৰতনাট্যম বা কথাকালিৰ দৰে দপ্পানকুথু তুলনামূলকভাৱে অনানুষ্ঠানিক কাৰণ ইয়াৰ কোনো গঠনমূলক, ব্যাকৰণিক পদক্ষেপ নাই আৰু নৃত্যশিল্পীসকলে আনুষ্ঠানিক নৃত্য শ্ৰেণীৰ জৰিয়তে শিকিব নোৱাৰে। ই তামিলনাডুৰ পুৰণি লোকনৃত্যৰ সৈতে পাৰ্কাচনৰ ওপৰত গুৰুত্ব ভাগ কৰে, যেনে কুম্মি আৰু কোলাটম।

বাদ্যযন্ত্ৰ

তামিল ভাষাত থাৰাই থাপ্পটাই নামৰ এটা টান বাদ্যযন্ত্ৰ, জিংগল নোহোৱাকৈ, প্ৰায়ে দপ্পান কুথু বা অনুৰূপ নৃত্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই সাধাৰণ পেঁপাৰ দৰে নহয়, ইয়াক বাবে বজাবলৈ কাঠৰ লাঠিৰ প্ৰয়োজন হয়। ঢোলও প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কাষ্টমাইজড ট্ৰুম্পেট (স্থানীয়ভাৱে নদাস্বৰম বুলি কোৱা হয়)ও কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দপ্পান কুথুৰ ছন্দ প্ৰায়ে স্তৰিত আৰু ইটোৱে সিটোৰ ভিতৰলৈ বৈ যোৱা স্পন্দনৰ আৰ্হিৰ মিশ্ৰণেৰে বুজায়। দপ্পান কুথুত অন্যান্য পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কানাড়া ভাষাত তামাতে নামৰ একেধৰণৰ বাদ্যযন্ত্ৰ গণেশ পতিৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰও সীমান্ত অঞ্চল যেনে এম.এম. পাহাৰ। দাপ্পান কুথু গীতৰ বাবে সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত সময়ৰ স্বাক্ষৰ হৈছে।^২৩

সাজ-পোছাক আৰু সজ্জা

দাপ্পান কুথু নাচিলে যিকোনো সাজ-পোছাক পিন্ধিব পাৰি যদিও সাধাৰণতে লুঙী (কঁকালত মেৰিয়াই থোৱা ৰঙীন কাপোৰ) পিন্ধা হয় আৰু আটাইতকৈ ভাল, তলত আঁঠুৰ ওপৰেৰে ওপৰলৈ ওপৰলৈ ভাঁজ কৰি মাজত। আদৰ্শগতভাৱে ইয়াক পট্টাপটিৰ (লাইনযুক্ত ট্ৰাউজাৰ) ওপৰত পিন্ধিব লাগে। পিন্ধা চাৰ্টটোত ঠাইত মাত্ৰ দুটা বা তিনিটা বুটাম থাকিব, আনহাতে বুকুৰ অংশটো ডাঙৰকৈ খোলাকৈ ৰখা হয় আৰু চাৰ্টৰ তলৰ অংশত গাঁঠি দিয়া হয় (চাৰ্টৰ দুটা অংশ ব্যৱহাৰ কৰি)। কপাল আৰু/বা হাতৰ কব্জিত ৰুমাল বা বেণ্ডেনা বান্ধি লোৱাটোও সাধাৰণ কথা। দৰ্শকে জোৰেৰে তালি আৰু হুইচেল প্ৰায়ে দপ্পান কুথু নৃত্যৰ লগত সংগতি ৰাখে। দৰ্শকে পৰিৱেশনৰ সময়ত স্থানীয়ভাৱে "পট্টাছু" বুলি কোৱা ফটকাবোৰ মাটিত উৰুৱাই দিয়াৰ কথাও জনা যায়। নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰভাৱৰ বাবে মুখৰ অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, জিভাখন ভাঁজ কৰি আগৰ দাঁতেৰে ঠাইত ধৰি ৰখা হয়, নিয়মীয়াকৈ বাহিৰলৈ উলিয়াই অনা হয়।

দাপ্পান কুথুৰ এই ধাৰাটো কেইবাখনো তামিল ভাষা কথাছবিত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে৷^৪