ডিভ (পৌৰাণিক কথা)

ডিভ বা ডেৱ (ধ্ৰুপদী পাৰ্চী: دیو dēw; ইৰাণী পাৰ্চী: دیو dīv) (দানৱ বা দানৱৰ দৰে) মধ্যপ্ৰাচ্যৰ লোক-কাহিনিৰ ভিতৰৰ দানৱীয় প্ৰাণী, আৰু সম্ভৱতঃ পাৰ্চী উৎপত্তি।^১ তেওঁলোকৰ বেছিভাগ চিত্ৰণ পাৰ্চী পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, ইছলামৰ সৈতে সংযুক্ত আৰু তাৰ পৰা আৰ্মেনিয়া, তুৰ্কী দেশ^২ আৰু আলবেনিয়াকে ধৰি চাৰিওফালৰ সংস্কৃতিলৈ বিয়পি পৰিছে।^৩ পাৰ্চী উৎপত্তিৰ সত্ত্বেও ইহঁতক পৰলোকীয় সত্তাৰ ইছলামিক ধাৰণাসমূহৰ বিশ্বাস অনুসৰি অভিযোজিত কৰা হৈছে।^৪ যদিও কেন’নিক ইছলামিক শাস্ত্ৰৰ ভিতৰত ইহঁতৰ বিষয়ে স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই, তথাপিও ইয়াৰ অস্তিত্ব অন্যান্য অলৌকিক জীৱৰ দৰেই বেছিভাগ মুছলমানে ভালদৰে গ্ৰহণ কৰিছিল।^৫ দক্ষিণ আৰু মধ্য এছিয়াৰ দানৱ-বিশ্বাসৰ ভিতৰত জিন, পৰী^৬ আৰু চয়তানৰ সৈতে ইহঁতৰ অস্তিত্ব আছে।^৭

মানুহৰ দৰে শৰীৰ, মাত্ৰ বিশাল আকাৰৰ, মূৰত দুটা শিং আৰু গাহৰিৰ দাঁতৰ দৰে দাঁত থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শক্তিশালী, নিষ্ঠুৰ আৰু ঠাণ্ডা হৃদয়ৰ মানুহৰ মাংসৰ সোৱাদৰ প্ৰতি ইহঁতৰ বিশেষ ৰুচি থাকে।^৮ কিছুমানে কেৱল আদিম অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে, যেনে শিল: আন কিছুমানে, অধিক অত্যাধুনিক, যোদ্ধাৰ দৰে সজ্জিত, কৱচ পিন্ধি আৰু ধাতুৰ অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে। অশুভ চেহেৰাৰ সত্ত্বেও – আৰু তেওঁলোকৰ বৃহৎ শাৰীৰিক শক্তিৰ উপৰিও – বহুতেই যাদুকৰী কামতো নিপুণ, যাদুৰ দ্বাৰা শত্ৰুক পৰাস্ত কৰি দুঃস্বপ্নেৰে আক্ৰান্ত কৰিবলৈ সক্ষম।^৯

ইহঁতৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বিতৰ্কিত যদিও ই বৈদিক দেৱতা (দেৱ)সকলৰ মাজত নিহিত হৈ থাকিব পাৰে যিসকলক পিছলৈ পাৰ্চী ধৰ্মত দানৱীকৰণ কৰা হৈছিল। ফাৰ্দৌছিৰ দশম শতিকাৰ শ্বাহনামেহত ইতিমধ্যে তেওঁলোক পৰৱৰ্তী লোককথাৰ পৰা পৰিচিত মোটামুটি মানৱ আকৃতি আৰু অতিপ্ৰাকৃতিক শক্তিৰে সমৃদ্ধ দুষ্ট সত্তা, য’ত ডিভসকলক অলৌকিক শক্তি আৰু শক্তিৰ কুৎসিত দানৱ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিসকলক, তথাপিও কেতিয়াবা বশ কৰা হ’ব পাৰে আৰু কোনো যাদুকৰৰ নিৰ্দেশ মানিবলৈ বাধ্য হ’ব পাৰে।