ছু ইয়েছি

তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত ছু ইয়েছি (আক্ষৰিক অৰ্থত "পানীৰ মাষ্টাৰ") এটা জল আত্মা। তুৰ্কী সংস্কৃতিত ই অপেশ্বৰৰ সৈতে মিল খায়। ই এটা অশৰীৰী, অস্পষ্ট সত্তা, কিন্তু ই ইয়েৰ টানৰীৰ কন্যা পুৰুষৰ লগতে নাৰী জীৱলৈও ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে। কেতিয়াবা পানীৰ মালিকক বলধৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়।.^১

বৈশিষ্ট্যসমূহ

ছু ইয়েছিৰ খং উঠিলে ই বান্ধ ভাঙি পেলায়, পানীৰে পাৰ বুৰাই পেলায়,^২ আৰু মানুহ আৰু জীৱ-জন্তু ডুবাই পেলায়। ইয়াৰ দ্বাৰা মানুহক তেওঁৰ পানীৰ তলৰ বাসস্থানলৈ টানি লৈ যায় যাতে সিহঁতক তেওঁৰ দাস হিচাপে সেৱা কৰোৱাব পাৰে। তাটাৰ^৩ সাধুকথাত ই ছু আনাছি ("পানীৰ মাতৃ")ৰ দৰে একেটা জীৱ। তুৰ্কী কাহিনীত ই পুখুৰী বা নদীত বাস কৰে। কোনো বিশেষ বাসস্থানৰ উল্লেখ নাই, আৰু ‘আধা ডুব যোৱা কাঠৰ কুণ্ডাটোও স্পষ্ট নহয়। ভ্ৰমণ কৰিবলৈ তেওঁ এটা কুণ্ডাত উঠি যায়।

ছু ইয়েছি কেতিয়াবা বানপানী, ধুমুহা, জাহাজ ধ্বংস আৰু ডুব যোৱাৰ দৰে বিপদজনক পৰিঘটনাৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে। অন্যান্য তুৰ্কী লোক পৰম্পৰাত তেওঁ উপকাৰী বা উপকাৰী হ’ব পাৰে আৰু বৰষুণৰ কাৰণো হ’ব পাৰে।^৪

কিছুমান শক্তিশালী ছু ইয়ে, যেনে ছু দেদেচিয়ে (পুৰুষ সত্তা) বেমাৰৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ ফলত হোৱা বুলি কোৱা হোৱা “পানীৰ ৰোগ’’ নামৰ এটা ৰোগ মানুহৰ শৰীৰত পানীৰ দৰে বুদবুদ হিচাপে দেখা দিয়ে। ইয়াৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ নদী বা ফোয়াৰাত নিমখ পেলাই দিছিল।^৫

ছু আনা

ছু আনা ("পানীৰ মাতৃ")ক প্ৰায়ে ছু ইয়েছিৰ নাৰী ৰূপ বুলি উল্লেখ কৰা হয়। পৰী সদৃশ মুখ আৰু হালধীয়া আৰু দীঘল চুলি, সাধাৰণতে ক’লা মাছৰ খোলাৰে আবৃত উলংগ যুৱতী হিচাপে দেখা যায় বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ মাছৰ ফান আৰু জুইৰ দৰে জ্বলি থকা চকু দুটা। তেওঁ সাধাৰণতে আধা ডুব যোৱা কুণ্ডা এটাত উঠি নিজৰ নদীৰ কাষেৰে খলপ্ খলপ শব্দৰে যায়। স্থানীয়ভাৱে ডুব যোৱাটো ছু আনাছিৰ কাম বুলি কোৱা হয়। তেওঁ ছু আতাৰ পত্নী। তেওঁ পানীৰ পাৰ ভাল পায় আৰু পানীৰ পৰা ওলাই আহি ভাল পায়।

ছু আতা

ছু আতা ("পানীৰ পিতৃ") হৈছে ছু ইয়েছিৰ পুৰুষ ৰূপ। বেং সদৃশ মুখ, সেউজীয়া দাড়ি, শৰীৰ শেলাই আৰু বোকাৰে আবৃত বুঢ়া মানুহ হিচাপে তেওঁ দেখা দিয়ে। হাতৰ সলনি জালযুক্ত পাখি আছে। সাধাৰণতে তেওঁ নিজৰ নদীৰ কাষেৰে ঘোঁৰাত উঠি যায়। ফলস্বৰূপে তেওঁক চুভাছ লোকসকলে প্ৰায়ে ৱুদাছ (চুভাছ: Вутăш, Vutăş) বুলি অভিহিত কৰে। তেওঁ নদী আৰু হ্ৰদৰ আত্মা। কোনোবা ডুব গ’লে মানুহে প্ৰায়ে কয় "ছু আতাই তাক লৈ গ’ল।" পানী প্ৰদূষিত কৰা লোককো তেওঁ ঘৃণা কৰে বুলি জানিব পৰা গৈছে। তেওঁক কেনেকৈ সন্তুষ্ট কৰিব পাৰি তাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে যে, তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ ৰুটি এখন পানীত পেলাই দিব লাগে। লগতে যেতিয়া কইনা এগৰাকীয়ে দূৰলৈ যাবই লাগিব, তেতিয়া ছু আতাৰ লগত চিনাকি কৰাই দিব লাগে। সাধাৰণতে শীতকালত তেওঁ দেখা দিয়ে।^৬