ডাল-মাখানী

ডাল মাখানী ভাৰতৰ পঞ্জাৱ অঞ্চলত সততে পোৱা এক ৰন্ধা খাদ্য।^১ পৰম্পৰাগত মচুৰ দাইলৰ ব্যঞ্জনৰ তুলনামূলকভাৱে আধুনিক ৰূপ, ইয়াক উৰাদ দালি (ক'লা বীন) আৰু অন্যান্য দালিৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াত মাখন আৰু ক্ৰীম (মাখানী হৈছে মাখনৰ বাবে পাঞ্জাবী শব্দ) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।^২৩

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

ডাল মানে মচুৰ দাইল বা দালি। মাখান হৈছে অসমীয়া শব্দ মাখন। মাখানী শব্দৰ অৰ্থ মাখনৰ দৰে।^৩

ইতিহাস

কুণ্ডন লাল জাগী আৰু কুন্দন লাল গুজৰাল দুয়োজনেই পেছাৱৰৰ পৰা অহা পাঞ্জাবী হিন্দু প্ৰব্ৰজনকাৰী আছিল; তেওঁলোকে ইতিমধ্যে ভাৰত বিভাজনৰ পিছত ১৯৫০ চনৰ আৰম্ভণিতে পুৰণি দিল্লীৰ দৰিয়াগঞ্জ চুবুৰীৰ মোতি মহল ৰেষ্টুৰেণ্টত বাটাৰ চিকেন আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে এতিয়া ইয়াৰ পৰিপূৰক হ’ব পৰা নিৰামিষ খাদ্য সৃষ্টি কৰিবলৈ বিচাৰিছিল আৰু তাৰপৰাই ডাল মাখানীৰ সৃষ্টি হয়।

জাগী আৰু গুজৰালে চলোৱা ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ এজন নিয়মীয়া ডাইনাৰে পৰামৰ্শ দিছিল যে, সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত খাদ্যত ব্যৱহৃত মাটি মাহৰ দাইলৰ পৰা কিবা এটা লোভনীয় তথা আকৰ্ষণীয় সৃষ্টি কৰিব পৰা যাব, যাৰ ফলত দালি মাখানীৰ আৱিষ্কাৰ হয়।^৪

প্ৰস্তুতি

পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰথমে ক’লা মচুৰ দাইল (মাটিমাহৰ দালি) আৰু ৰঙা বীনৰ গুটি (ৰাজমা) তিয়াই ৰাতিটো তিয়াই ডাল মাখানী প্ৰস্তুত কৰা হয়। তাৰ পিছত তিয়াই থোৱা মচুৰ দাইল আৰু বীন উতলাই বা চাপত সিজোৱা হয়।^৫

পৃথকে পৃথকে এটা পাত্ৰত ঘিউ গৰম কৰি, তাৰ পিছত পিঁয়াজ, তেজপাত, আৰু এটা ঐচ্ছিক ইলাচিৰ গুটি দি টড়কা (টেম্পাৰ কৰা তেলৰ মিশ্ৰণ) প্ৰস্তুত কৰা হয়। পিঁয়াজবোৰ সোণালী বৰণৰ হোৱালৈকে ভাজিব লাগে, আৰু কেঁচা সুগন্ধি নোহোৱালৈকে আদা-হালধিৰ পেষ্ট দিব লাগে। বিলাহীৰ চচ্, কাশ্মীৰী চিলি পাউদাৰ আৰু গৰম মছলা এই মিশ্ৰণটোত লৰাই তেল পৃথক নোহোৱালৈকে সিজাই লোৱা হয়।^৫

তাৰ পিছত সিজোৱা মচুৰ বা মাটি দাইল আৰু বীন মছলাৰ সৈতে মিহলাই কম জুইত উতলাই লোৱা হয়, মাজে মাজে মচুৰ দাইলৰ কিছুমান গুড়ি কৰি ক্ৰীমযুক্ত টেক্সচাৰ পোৱা যায়। কাচুৰী মেথি (শুকান মেথি পাত) আৰু মাখন শেষৰ ফালে দি খাদ্যখিনি ডাঠ আৰু ক্ৰীমযুক্ত হোৱালৈকে সিজাই লোৱা হয়।^৫

ডাল মাখানীক সাধাৰণতে সামান্য পৰিমাণৰ ক্ৰীম বা দৈ আৰু কটা ধনীয়াৰে সজাই তোলা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে জিৰা চাউল (জিৰাৰ সোৱাদযুক্ত চাউল) বা নানৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়।^৫