ঝুংকা

ঝুংকা বা জুংকা পলেণ্টাৰ দৰেই ঘেঁহু গুড়িৰ মণ্ড বা ঘেঁহু গুড়িৰ তৰকাৰী।^১২৩ ই মহাৰাষ্ট্ৰ,^৪৫ উত্তৰ কৰ্ণাটক, আৰু গোৱাত প্ৰস্তুত কৰা এক পৰম্পৰাগত^৬ভাৰতীয় খাদ্য। ইয়াক পিথলা বা পিথলে নামেৰেও জনা যায়।^৭ ভাকৰিৰ লগত পৰিবেশন কৰিলে এই ব্যঞ্জনক ঝুংকা ভাকৰ বা পিথলা ভাকৰি বুলি কোৱা হয়। মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিদৰ্ভ অঞ্চলত পিঠলে চুন নামেৰেও জনা যায়।

পিথলা

ভাকাৰৰ সৈতে ঝুংকাক মহাৰাষ্ট্ৰৰ মূল কৃষক ভাড়া বুলি গণ্য কৰা হয়।^৮ ইয়াৰ লগত খাৰ্দা বা থেচাও থাকে।^৮৯ শেহতীয়াকৈ পিথলা ভাকৰি সিংহাগডৰ দৰে পাহাৰীয়া দুৰ্গৰ ট্ৰেকিঙলৈ যোৱাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিছে।^৫

জুংকা/পিথলাত আঁহ, প্ৰটিন, কাৰ্বহাইড্ৰেট আৰু পটাছিয়ামৰ পৰিমাণ সুষম হোৱাৰ বাবে পুষ্টিকৰ খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয়।

প্ৰস্তুতি

ঝুংকা গ্ৰাম আটা (বেছন) পানীৰ লগত মিহলাই অৰ্ধকঠিন পেষ্ট তৈয়াৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।^১ তাৰ পিছত ইয়াক তেলত সেউজীয়া মৰিচা, ৰঙা মৰিচাৰ গুড়ি, হলুদ, নিমখ, ভজা পিঁয়াজ, সৰিয়হৰ গুটি, আদা, নহৰু, জিৰা আৰু ধনীয়া পাতৰ দৰে বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে চেট কৰা হয়।^১০১১ পৰম্পৰাগতভাৱে ঝুংকা ভাকৰিৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয় আৰু ৰোটি বা চাউলৰ সৈতেও খোৱা হয়।^৮১২৩

ৰাজনৈতিক তাৎপৰ্য্য

১৯৯৫ চনত শিৱসেনা-ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি চৰকাৰে মহাৰাষ্ট্ৰত ঝুংকা-ভাকাৰ আঁচনি আৰম্ভ কৰে।^১ এই আঁচনিখনৰ উদ্দেশ্য আছিল নিবনুৱাসকলৰ বাবে ৬০০০ৰো অধিক ষ্টল আবণ্টন দি ৰাজ্যখনৰ আৰ্থ-সামাজিক সংকট দূৰ কৰা।^১৩ এই পৰিকল্পনা সফল নহ'ল কাৰণ ষ্টলবোৰে এক টকা ৰাজসাহায্যযুক্ত মূল্যত জুংকা-ভাকাৰ যোগান ধৰিব পৰা নাছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আন খাদ্য বিক্ৰী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।^১ ২০০০ চনত কংগ্ৰেছ-এনচিপি চৰকাৰে এই আঁচনিখনৰ অন্ত পেলায় আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এই সিদ্ধান্তক সমৰ্থন কৰে।^১৪