জি কাং

জি কাং (Ji Kang 嵇康, অনুমাণিক ২২৪–অনুমাণিক ২৬৩), যাক কেতিয়াবা ক্সি কাং বুলিও কোৱা হয়, আৰু যাৰ সৌজন্যমূলক নাম আছিল শুয়ে (叔夜), তেওঁ আছিল চীনৰ তিনিখন ৰাজ্যৰ যুগ (Three Kingdoms period)-ৰ এজন সুৰকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, দাৰ্শনিক আৰু কবি। তেওঁ 'বাঁহৰ হাবিত থকা সাতজন ঋষি' (Seven Sages of the Bamboo Grove)-ৰ ভিতৰত এজন আছিল, যিসকলে কলা আৰু সংস্কৃতিৰ চৰ্চাত নিজক নিয়োজিত কৰিবলৈ তৃতীয় শতিকাৰ চীনৰ বিপদসংকুল ৰাজনীতিৰপৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল।

জি কাং এজন লেখক হিচাপে জনাজাত হোৱাৰ উপৰি এজন বিখ্যাত সুৰকাৰ আৰু গুচিন (guqin - এবিধ চীনা বাদ্যযন্ত্ৰ) বাদক আছিল। তেওঁক এজন ওখ (প্ৰায় ১.৮৮ মিটাৰ) আৰু সুদৰ্শন পুৰুষ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। জি কাঙৰ এজন পুৰুষ বন্ধু আছিল, যাৰ নাম ৰুয়ান জি। তেওঁ 'বাঁহৰ হাবিত থকা সাতজন ঋষিৰে' অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। জি আৰু ৰুয়ান দুয়োজনেই সুহুৰি বজোৱাত পাকৈত আছিল আৰু তেওঁলোকে আধ্যাত্মিক সুহুৰি (transcendental whistling) বজোৱাৰ এক বিশেষ দক্ষতা গঢ়ি তুলিছিল।

জীৱন (Life)

এজন চিন্তাবিদ হিচাপে জি কাঙে দীৰ্ঘায়ু, সংগীত তত্ত্ব, ৰাজনীতি আৰু নৈতিকতাৰ ওপৰত লিখিছিল। তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত আছিল য়াংশেং লুন (Yangsheng Lun - জীৱনক পুষ্ট কৰাৰ প্ৰবন্ধ), শেংৱু আইলে লুন (Shengwu Aile Lun - সংগীতত অনুভূতিৰ অনুপস্থিতিৰ বিষয়ে), কিন ফু (Qin Fu - গুচিনৰ ওপৰত এক ৰচনা), আৰু শিচি লুন (Shisi Lun - ব্যক্তিস্বাতন্ত্ৰ্যৰ ওপৰত আলোচনা)。 এজন সংগীতজ্ঞ হিচাপে জি কাঙে গুচিনৰ বাবে কেইবাটাও একক সুৰ সৃষ্টি কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত হান ৰাজ্যৰ এজন ৰজাৰ হত্যাকাণ্ডৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা গুয়াংলিং চান (Guangling San) নামৰ বিখ্যাত সুৰটোও আছিল। এই সুৰটো আত্মাৰ দৰ্শনৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ই ব্যাপক প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।

জি কাং কনফুচিয়াছবাদ (Confucianism)-ৰ তীব্ৰ সমালোচক আছিল আৰু তেওঁৰ সময়ৰ বহুতো সামাজিক ৰীতি-নীতিক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল, যাৰ ফলত তেওঁক লৈ তৰ্ক-বিতৰ্ক আৰু সন্দেহৰ সৃষ্টি হৈছিল। তেওঁ চাও চাও (Cao Cao)-ৰ নাতিনী (বা কাৰোবাৰ মতে আজিনাতিনী)-ক বিয়া কৰাইছিল। জি কাঙে চাও ৱেই (Cao Wei) ৰাজ্যৰ অধীনত এটা চৰকাৰী পদ গ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু চৰকাৰী কামত তেওঁ আমনি পাইছিল। যেতিয়া ৰাজপ্ৰতিনিধি চিমা ঝাও (Sima Zhao) ক্ষমতালৈ আহে, তেতিয়া তেওঁ জি কাঙক এটা অসামৰিক পদৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, কিন্তু জি কাঙে অতি অহংকাৰেৰে চিমা ঝাওৰ দূত ঝং হুই (Zhong Hui)-ক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।

কৃতিত্ব

জি কাং দাৰ্শনিক আৰু সংগীতজ্ঞ হিচাপে বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ আৰু সংগীতৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ চিন্তাধাৰা ব্যক্তিগত স্বাধীনতা, সংগীতৰ অন্তৰ্ভাৱ আৰু জীৱনৰ দীৰ্ঘায়ুৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত আছিল।

• 養生論 (Yangsheng Lun) — জীৱন দীৰ্ঘায়ুৰ প্ৰবন্ধ
• 聲無哀樂論 (Shengwu Aile Lun) — সংগীতত দুখ-আনন্দৰ অনুপস্থিতি
• 琴賦 (Qin Fu) — গুচিন বাদ্যযন্ত্ৰৰ ওপৰত ৰচনা
• 釋私論 (Shisi Lun) — ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ ওপৰত প্ৰবন্ধ

সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ গুচিনৰ বাবে একাধিক একক সংগীতৰচনা কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত "গুৱাংলিং ছান" (Guangling San) বিশেষ প্ৰসিদ্ধ, যি হান ৰাজবংশৰ এজন ৰজাৰ হত্যাকাণ্ডৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে।

মৃত্যু

জি কাংৰ জীৱনৰ অন্ত খুব নাটকীয় আছিল। তেওঁৰ স্বাধীন চিন্তাধাৰা আৰু কনফুচিয়ানবাদৰ সমালোচনাই ৰাজনৈতিক শত্ৰুতা জন্মাইছিল।

তেওঁৰ এজন বন্ধু মিথ্যা অভিযোগত জেলত পৰাৰ সময়ত জি কাংয়ে সাহসীভাৱে সাক্ষ্য দিছিল। ফলত দুয়োকে কাৰাগাৰলৈ পঠোৱা হৈছিল। ঝং হুইৰ উচটনিত চিমা ঝাওৱে জী কাঙক মৃত্যুদণ্ড বিহিছিল।

প্ৰায় তিন হাজাৰ পণ্ডিতে তেওঁৰ মুক্তিৰ বাবে আবেদন কৰিছিল, কিন্তু শত্ৰুসকলে ক্ষমা নকৰিলে।

মৃত্যুৰ পূৰ্বে জি কাংয়ে গুচিনত শেষবাৰ বাজনা কৰিছিল বুলি জনপ্ৰিয় কাহিনী আছে। সেই সুৰটো "হংসৰ গান" হিচাপে জনা যায়, যি চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ'ল।

তেওঁৰ মৃত্যুক চীনা ইতিহাসত বুদ্ধিজীৱীৰ স্বাধীনতা আৰু ৰাজনৈতিক নিপীড়নৰ সংঘাতৰ প্ৰতীক হিচাপে ধৰা হয়।

মূলসুঁতিৰ তাওবাদ (Taoism)-ৰ মতে তেওঁ শিজি (shijie)-ৰ জৰিয়তে এজন ক্সিয়ান (Xian - তাওবাদী অমৰ পুৰুষ) হৈ পৰিছিল বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।