চেইণ্ট ব্ৰীজেট

চেইণ্ট ব্ৰীজেট বা ছুইডেনৰ ব্ৰীজেট, অ'এছএছএছ (প্ৰায় ১৩০৪ – ২৩ জুলাই ১৩৭৩), যাক ভাডষ্টেনাৰ বাৰ্গিটা বাৰ্গাৰ্ছডটাৰ আৰু ভাডষ্টেনাৰ বিৰ্গিটা (ছুইডিছ: heliga Birgitta) বুলিও জনা যায়, এগৰাকী ছুইডেনৰ কেথলিক ৰহস্যবাদী আৰু ব্ৰীজটিনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ছুইডেনৰ বাহিৰত তেওঁক নেৰিচিয়াৰ ৰাজকুমাৰী বুলিও জনা গৈছিল আৰু ভাডষ্টেনাৰ কেথেৰিনৰ মাতৃ আছিল।^১

ব্ৰীজেট ইউৰোপৰ ছয়জন পৃষ্ঠপোষক সন্তৰ ভিতৰত অন্যতম, নাৰ্ছিয়াৰ বেনেডিক্ট, চাইৰিল আৰু মেথডিয়াছ, ছিয়েনাৰ কেথেৰিন আৰু ক্ৰছৰ টেৰেছা বেনেডিক্টা।

জীৱনী

ছুইডেনৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত সন্ত ব্ৰীজেট আছিল আপলেণ্ডৰ গৱৰ্ণৰ আৰু আইন বক্তা ফিনষ্টাৰ পৰিয়ালৰ নাইট বাৰ্গাৰ পাৰ্ছন^২আৰু দেশৰ অন্যতম ধনী মাটিৰ মালিক আৰু তেওঁৰ পত্নী ইংগেবৰ্গ বেংটছডটাৰ, ফ'লকুংগা পৰিয়ালৰ তথাকথিত আইন বক্তা শাখাৰ সদস্য। মাকৰ জৰিয়তে ব্ৰীজেটৰ সম্পৰ্ক আছিল তেওঁৰ যুগৰ ছুইডেনৰ ৰজাসকলৰ সৈতে।

১৩০৪ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ জন্মৰ সঠিক তাৰিখ লিপিবদ্ধ কৰা হোৱা নাই। ১৩১৬ চনত ১৩ বছৰ বয়সত^২ তেওঁ অষ্টাৰগটলেণ্ডৰ এজন সম্ভ্ৰান্ত আৰু আইনভাষী উলভাছা পৰিয়ালৰ উলফ গুডমাৰ্চনক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁৰপৰা আঠটা সন্তান, চাৰিগৰাকী কন্যা আৰু চাৰিজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়। তাইৰ ছটা সন্তান শিশুকালৰপৰা ৰক্ষা পৰে, যিটো সেই সময়ত বিৰল আছিল। তেওঁৰ ডাঙৰ কন্যাৰ নাম মাৰ্টা উলফছডটাৰ। তেওঁৰ দ্বিতীয় কন্যাক এতিয়া ছুইডেনৰ চেণ্ট কেথেৰিন হিচাপে সন্মানিত কৰা হৈছে। তেওঁৰ সৰু ছোৱালীজনী আছিল চেচিলিয়া উলভছডটাৰ। বিশেষকৈ অষ্টাৰগটলেণ্ডৰ অবিবাহিত মাতৃ আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানৰ প্ৰতি তেওঁৰ দাতব্য কামৰ বাবে ব্ৰিজেট পৰিচিত হৈ পৰিছিল। ত্ৰিছৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁক ছুইডেনৰ নতুন ৰাণী নামূৰৰ ব্লাঞ্চৰ প্ৰধান লেডী-ইন-ৱেইটিং হ’বলৈ মাতি অনা হৈছিল। ১৩৪১ চনত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে ছাণ্টিয়াগো ডি কম্পোষ্টেলালৈ তীৰ্থযাত্ৰা কৰে।

১৩৪৪ চনত তেওঁলোক উভতি অহাৰ কিছুসময়ৰ পাছতে অষ্টাৰগটলেণ্ডৰ চিষ্টাৰচিয়ান আলভাষ্ট্ৰা এবেত উলফৰ মৃত্যু হয়। এই ক্ষতিৰ পিছত ব্ৰীজেট চেণ্ট ফ্ৰান্সিছৰ থাৰ্ড অৰ্ডাৰৰ সদস্য হয় আৰু প্ৰাৰ্থনা আৰু দুখীয়া আৰু ৰোগীৰ যত্ন লোৱাৰ জীৱনত নিজকে উৎসৰ্গা কৰে।^৩

এই সময়তে তেওঁ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়টো প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ধাৰণা গঢ়ি তুলিছিল যিটো অতি পবিত্ৰ ত্ৰাণকৰ্তা বা ব্ৰীজটিনছৰ ধৰ্মীয় ব্যৱস্থা হ’বলগীয়া আছিল, যাৰ ভাডষ্টেনাত থকা প্ৰধান ঘৰটো পিছলৈ ছুইডেনৰ ৰজা চতুৰ্থ মেগনাছ আৰু নামুৰৰ ৰাণী ব্লাঞ্চে সমৃদ্ধিশালীভাৱে লাভ কৰিছিল। অৰ্ডাৰৰ ঘৰবোৰৰ এটা স্বকীয় বৈশিষ্ট্য আছিল যে ইহঁত দুটা মঠ আছিল, পুৰুষ-মহিলা দুয়োজনেই এক যৌথ সম্প্ৰদায় গঠন কৰিছিল যদিও তেওঁলোক পৃথক পৃথক ক্লষ্টাৰত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকে দুখীয়া কনভেণ্টত থাকিব লাগিছিল আৰু তেওঁলোকৰ উদ্বৃত্ত উপাৰ্জনৰ সকলোখিনিও দুখীয়াক দিব লাগিছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ হাতত যিমান ইচ্ছা সিমান কিতাপ থাকিবলৈ দিয়া হৈছিল।^৩

১৩৫০ চনত অৰ্থাৎ জয়ন্তী বৰ্ষত ব্ৰীজেটে মহামাৰীত আক্ৰান্ত ইউৰোপক সাহস কৰি কন্যা কেথেৰিন আৰু পুৰোহিত আৰু শিষ্যৰ সৰু দল এটাৰ সৈতে ৰোমলৈ তীৰ্থযাত্ৰা কৰে। এইটো আংশিকভাৱে পোপৰ পৰা নতুন অৰ্ডাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ অনুমোদন লাভৰ বাবে কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ আংশিকভাৱে যুগৰ নৈতিক সুৰক উন্নীত কৰাৰ বাবে তেওঁৰ স্ব-আৰোপিত মিছন অনুসৰণ কৰা হৈছিল। এইটো অৱশ্যে ৰোমান কেথলিক গীৰ্জাৰ ভিতৰত এভিগনন পোপৰ সময়ছোৱাত আছিল, গতিকে তেওঁ ফ্ৰান্সৰ এভিনন চহৰৰ পৰা ৰোমলৈ পোপৰ পদ ঘূৰি অহাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হৈছিল, যিটো পদক্ষেপৰ বাবে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি আন্দোলন কৰিছিল।

১৩৭০ চনতহে পোপ পঞ্চম আৰ্বানে ৰোমত পোপৰ পদ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ চমু প্ৰচেষ্টাৰ সময়ত এই আদেশৰ শাসন নিশ্চিত কৰিছিল যদিও ইতিমধ্যে ব্ৰীজেটে নিজৰ দয়া আৰু ভাল কামৰ দ্বাৰা নিজকে ৰোমত সাৰ্বজনীনভাৱে প্ৰিয় কৰি তুলিছিল। ১৩৭৩ চনত জেৰুজালেমলৈ যোৱা এটাকে ধৰি মাজে মাজে কৰা তীৰ্থযাত্ৰাৰ বাহিৰেও তেওঁ ১৩৭৩ চনৰ ২৩ জুলাইত মৃত্যুৰ আগলৈকে ৰোমত আছিল আৰু গীৰ্জাৰ সংস্কাৰৰ আহ্বান জনাইছিল।^৩

ৰোম, জেৰুজালেম আৰু বেথলেহমলৈ কৰা তীৰ্থযাত্ৰাত তেওঁ "মঠটো নিৰ্মাণৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট নিৰ্দেশনা ঘূৰাই পঠিয়াইছিল" যিটো বৰ্তমান ব্লু চাৰ্চ নামেৰে জনাজাত, য'ত তেওঁ জোৰ দিছিল যে "ভাৰ্জিন মেৰীক বুজাই দিয়া এগৰাকী এবেছে নন আৰু সন্ন্যাসী উভয়ৰে সভাপতিত্ব কৰিব লাগে।"^৪

ব্ৰীজেটে প্ৰতিদিনে স্বীকাৰোক্তি দিবলৈ গৈছিল আৰু তেওঁৰ অহৰহ হাঁহি থকা, জিলিকি থকা মুখখন আছিল।^৩ যদিও তেওঁ কেতিয়াও ছুইডেনলৈ উভতি নাহিল, ৰোমত তেওঁৰ বছৰবোৰ সুখৰ পৰা বহু দূৰত আছিল, ঋণ আৰু গীৰ্জাৰ নিৰ্যাতনৰ বিৰুদ্ধে কৰা কামৰ বিৰোধিতাই তেওঁক খেদি ফুৰিছিল। প্ৰথমে তেওঁৰ মৃতদেহ ছুইডেনলৈ ঘূৰাই অনাৰ পূৰ্বে পানিস্পেৰ্নাৰ ছান লৰেঞ্জোত সমাধিস্থ কৰা হৈছিল।