গ্ৰিৎসমদ

গ্ৰীৎসমদ, এজন ঋগ্বেদিক ঋষি আছিল। ঋগবেদৰ দ্বিতীয় মণ্ডলৰ অধিকাংশই তেওঁৰ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ শুনাহোত্ৰ অংগিৰসৰ পুত্ৰ আৰু শুনাক ভাৰ্গৱৰ দত্তক পুত্ৰ।^১ উইটজেলৰ মতে সোমাহুতি ভাৰ্গৱ গ্ৰীৎসমদৰ বংশধৰ, কাৰণ সোমাহুতিয়ে তেওঁক গ্ৰীৎসমদৰ ভিতৰত এজন বুলি কৈছে।^২ কিন্তু জেমিছন আৰু ব্ৰেৰেটনৰ মতে তেওঁ গ্ৰীৎসমদৰ দত্তক পিতৃ শুনাক ভৃগু বংশৰ অন্তৰ্গত। ঋগবেদত গ্ৰীৎসমদৰ স্বাক্ষৰ শাৰী আছিল "আমি আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বিতৰণত উচ্চভাৱে কথা কওঁ, ভাল বীৰৰ অধিকাৰী হৈ।" গ্ৰীৎসমদ ইন্দ্ৰৰ কৰ্মক এই অনুষ্ঠানৰ কৰ্মৰ সৈতে সংযোগ কৰাৰ বাবে জনাজাত আছিল।^১

কিংবদন্তি

বৃহদ্দেৱতাত গ্ৰীৎসমদ তপস্যাৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰৰ দৰে বৃহৎ আৰু শক্তিশালী হোৱা বুলি কোৱা হৈছে, যাৰ বাবে দৈত্য ধুনি আৰু কুমিৰীয়ে তেওঁক এনে বুলি ভুল কৰিছিল। যেতিয়া গ্ৰীৎসমদে তেওঁলোকৰ শত্ৰুতাপূৰ্ণ উদ্দেশ্য উপলব্ধি কৰে, তেতিয়া তেওঁ ইন্দ্ৰক গীতেৰে প্ৰশংসা কৰে যাতে ইন্দ্ৰই তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিব পাৰে।^৩ প্ৰয়াত মধ্যযুগীয় ধাৰাভাষ্যকাৰ চয়নৰ মতে গ্ৰীৎসমদক অসুৰে বন্দী কৰি ইন্দ্ৰৰ আদেশত মুকলি কৰি দিয়ে আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা তেওঁক শুনাক ভাৰ্গৱৰ পুত্ৰ কৰা হয়।^৪৩ মহাভাৰতত বশিষ্ঠই নহয় বৰিষ্ঠইহে গ্ৰীৎসমদক বন্যপ্ৰাণী বুলি অভিশাপ দিছে, যাৰ ফলত গ্ৰীৎসমদ যজ্ঞৰ সূত্ৰৰ আবৃত্তিত লৰচৰ কৰে। তেওঁ অভিশাপ দিলে যে তেওঁ হ’ব বুদ্ধিমত্তাৰ পৰা বঞ্চিত, শোকৰ বশৱৰ্তী, সদায় ভয়ত ভৰি থকা জন্তু আৰু তেওঁ দহ হাজাৰ বছৰৰ উপৰিও দহ আৰু আঠশ বছৰ ধৰি জন্তু হৈ থাকিব। কিন্তু শিৱই তেওঁক স্বাভাৱিক ৰূপলৈ ঘূৰাই আনি অমৰত্ব প্ৰদান কৰে। পিছলৈ গ্ৰীৎসমদই এই কাহিনী যুধিষ্ঠিৰক শুনায়।^৫