গোল্লাছুট

গোল্লাছুট (গোলাখুট বুলিও কোৱা হয়; অৰ্থ: বৃত্ত দৌৰ) বাংলাদেশৰ কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ মাজত অন্যতম জনপ্ৰিয় খেল।^{১২৩৪৫} গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ উপৰি এই খেল চহৰৰ পৰিৱেশতো বহুলভাৱে খেলা হয়। বিশেষকৈ ঢাকা, ময়মনসিং, ফৰিদপুৰ, মাদাৰীপুৰ, বৰিশাল, খুলনা, আৰু পাবনাত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা আছে।^৬ শিশুসকলে সাধাৰণতে বাহিৰত গোল্লাছুট খেলে, যেনে স্কুলৰ পথাৰত বা মুকলি ঠাইত। খেলখন দুটা দলৰ মাজত খেলা হয়। খেলৰ কেন্দ্ৰীয় বিন্দু হিচাপে কাম কৰিবলৈ মাটিৰ এটা গাঁতত এটা লাঠি ৰোপণ কৰা হয়। এই লাঠিডালৰ চাৰিওফালে এটা বৃত্ত অংকন কৰা হয়, আৰু প্ৰায় ২৫ৰপৰা ৩০ ফুট দূৰত এটা সীমাৰেখা চিহ্নিত কৰা হয়।^৭৮

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

খেলৰ স্বভাৱৰপৰাই এই নামটো উদ্ভৱ হৈছে। খেলুৱৈসকলে এটা বৃত্তত ("গোল্লা") গতি কৰিব লাগিব, আৰু "ছুট" হৈছে এটা আঞ্চলিক শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে "দৌৰা।" এইদৰে খেলখনক "গোল্লাছুট" বুলি কোৱা হয়।^৬

নিয়মসমূহ

খেলৰ আৰম্ভণিতে দুজন দলৰ অধিনায়ক নিৰ্বাচিত কৰা হয়, যাক "গোড়া" (মূল) বুলি জনা যায়। প্ৰতিটো দলত সমানসংখ্যক খেলুৱৈ থাকে (সাধাৰণতে ৫ বা ৭ জন)। দলৰ অধিনায়কে এহাতেৰে ৰোপণ কৰা লাঠিডাল ধৰি আনখন হাতেৰে তেওঁলোকৰ সতীৰ্থৰ সৈতে হাত সংযোগ কৰি শিকলি গঠন কৰে। একেলগে কেন্দ্ৰীয় লাঠিডালৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে।^৮৩

খেলৰ উদ্দেশ্য হ’ল শিকলিডাল ভাঙি গৌণ লক্ষ্যৰফালে দৌৰি (বৃত্তৰ বাহিৰত অৱস্থিত আন এটা লাঠি বা গছ) আৰু স্পৰ্শ কৰা।^৩৪

বৃত্তৰ বাহিৰত দৌৰি লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ চেষ্টা কৰাৰ সময়ত খেলুৱৈসকলে বিপক্ষ দলৰ সদস্যই টেগ কৰাটো এৰাই চলিব লাগিব। যদি কোনো খেলুৱৈক লক্ষ্য স্পৰ্শ কৰাৰ আগতে টেগ কৰা হয় তেন্তে তেওঁলোকক সেই ৰাউণ্ডৰপৰা বাহিৰ কৰা হয়। শেষত দলৰ অধিনায়কেও লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব। যদি আক্ৰমণকাৰী দলৰ কোনো খেলুৱৈয়ে লক্ষ্যত উপনীত নহয় তেন্তে সেই ৰাউণ্ডত বিপক্ষ দলে জয়ী হয়।^২৩৪৯

আৰু চাওক

• দাৰিয়া কোৰ্ট খেল