ক্ৰোধবশা

ক্ৰোধবশা হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ কাশ্যপ ঋষিৰ^১ এগৰাকী পত্নী। ৰামায়ণত তেওঁক কামধেনুৰ মাতৃ^২ আৰু দক্ষৰ কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^৩ তেওঁ ক্ৰোধবশ নামেৰে জনাজাত এটা অসুৰ শ্ৰেণীৰ মাতৃ।^৪৫ কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁৰ খিংখিঙীয়া স্বভাৱৰ বাবে তেওঁৰপৰা জন্ম হোৱা সন্তানক হিংস্ৰ প্ৰাণী, চৰাই আৰু মাছ আৰু চোকা দাঁত থকা সকলো প্ৰজাতিৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।^৬

কিছুমান গ্ৰন্থত ক্ৰোধবশাৰ দহগৰাকী কন্যা আছিল বুলি কোৱা হৈছে: মৃগী, মৃগমণ্ডা, হৰি, ভদ্ৰমাতা, মাতংগী, চৰ্দুলি, শ্ৰেতা, কামধেনু, সুৰসা আৰু কদ্ৰু।^৭

কিংবদন্তি

মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটা কাহিনী অনুসৰি ভীম গন্ধমাদনলৈ গৈ তাৰপৰা কিছুমান সৌগন্ধিকা ফুল ছিঙি দ্ৰৌপদীক উপহাৰ দিবলৈ গৈ আছিল। এজন ব্ৰাহ্মণ ঋষিয়ে ভীমক তালৈ নাযাবলৈ সঁকিয়াই দিয়ে, তেওঁ নিজেও বাৰ্ধক্যৰ বাবে ফুল ছিঙিবলৈ পাহাৰৰ ওপৰলৈ উঠিবলৈ অক্ষম আছিল। ইফালে দুৰ্গম পাহাৰৰ পৰা এপাহ সৌগন্ধিকা ফুল বতাহে কঢ়িয়াই আনি দ্ৰৌপদীৰ ওচৰত পেলায়, সেয়ে, তেওঁ ভীমক সেই ফুল আনিবলৈ পঠিয়াইছিল। হাতত গদা ধৰি বনৰীয়া জন্তুবোৰক ভয় খুৱাবলৈ শংখ এটা বজাই ভীমে পাহাৰৰ মাজৰ বিললৈ যাবলৈ হাবিখনৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি যায়। অৰণ্যৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে এজাক প্ৰচণ্ড বতাহে (পৱন, ভীমৰ পিতৃ) তেওঁক সুগন্ধি ফুলৰ ওচৰলৈ উৰুৱাই নিছিল। তেওঁৰ এই প্ৰৱেশে হ্ৰদটোক পহৰা দি থকা দানৱ আৰু আত্মাবোৰক ভয় খুৱাই আঁতৰাই নিছিল। তাৰ পিছত ভীমে বিলৰ পৰা ফুল গোটাই লয়। তাৰ পিছত ক্ৰোধবশাই খোলা তৰোৱাল লৈ হ্ৰদত প্ৰৱেশ কৰি ভীমক ভাবুকি দিয়ে। ভীমে অসুৰক জনায় যে ৰামৰ দৰে এজন পুৰুষেও অসুৰক হত্যা কৰিব পাৰে। তাৰ পিছত ভীমে ক্ৰোধবশাক গদাৰে আক্ৰমণ কৰি তেওঁৰ তৰোৱাল ভাঙি পেলায়। ক্ৰোধবশা ভয়তে পলাই যায়। দৃশ্যপটত কুবেৰউপস্থিত হৈ ভীমক তেওঁ যিমান বিচাৰে সিমান ফুল লৈ যাবলৈ কয়।^৮