কুম্বৰজুৱা

কুম্বৰজুৱা হৈছে গোৱাৰ মাণ্ডোৱী নদীৰ এটা দ্বীপ আৰু নগৰ। গোৱাৰ ৰাজধানী পাঞ্জিমৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ পূবে অৱস্থিত। ই মাণ্ডোভি আৰু জুয়াৰীৰ মাজৰ ছটা বৃহৎ দ্বীপৰ ভিতৰত এটা, বাকীকেইটা হ'ল:

• ইলহাছ দে গোৱা,
• চোৰাও,
• দিৱাৰ,
• চেন্ট এষ্টেভাম,
• ভানক্সিম আৰু...
• আন বহুতো সৰু সৰু মেংগ্ৰোভ দ্বীপ আৰু বালিৰ টিলা।

ইতিহাস

পূৰ্বতে কুম্বাৰজুৱে আৰু কুমাৰদ্বীপ নামেৰে জনাজাত এই দ্বীপটোৱে ষষ্ঠ–৭ম শতিকাৰ সময়ছোৱাত মৌৰ্য বংশৰ কংকনৰ ৰাজধানী আছিল।^১

কুম্বাৰজুৱা ইতিহাস ১৫ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই আৰম্ভ হয়। পশ্চিমে গণ্ডাউলিম আছিল যিয়ে ইলহাছ দে গোৱাৰ ভিতৰত পৰ্তুগীজ শাসিত গোৱা দ্বীপৰ দুৰ্গযুক্ত সীমা চিহ্নিত কৰিছিল আৰু পূবে মাৰ্চেল আছিল, যিয়ে বিজাপুৰৰ আদিল শ্বাহ ৰাজ্যৰ শেষৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। দুয়োখন যুদ্ধংদেহী শক্তিৰ মাজত চেণ্ডউইচ হৈ থকা কোনো মানুহৰ মাটি বুলি গণ্য কৰা এই দ্বীপটোক প্ৰায়ে দুয়োজন আক্ৰমণকাৰীয়ে ইজনে সিজনৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ বাবে লঞ্চিং পেড হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পিছলৈ ইয়াক দখল কৰাৰ চেষ্টাও কৰা হ’ল আৰু এই যুদ্ধবোৰৰ বোজা আৰু দাগ ইয়ে বহন কৰি থাকিল। ১৫১০ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰত মুছলমান ৰজা আদিল শ্বাহৰ পৰা পৰ্তুগীজসকলে কুম্বাৰজুৱা দ্বীপটো নিজৰ দখললৈ আনে।

কুম্বাৰজুৱা দখল কৰাৰ পিছত পৰ্তুগীজসকলে ইয়াৰ বিকাশ আৰম্ভ কৰে আৰু তেতিয়াৰ গৱৰ্ণৰ ডিঅ’গো লোপেছ ডি চেকুৱেইৰাই ১৫৪৫ চনত তিনিটা প্ৰজন্মৰ বাবে ইয়াক কেথলিক পুৰোহিত ফাদাৰ জৰ্জ ডায়েছ কেব্ৰালক গতাই দিয়ে, এই চৰ্তত যে প্ৰতি বছৰে ইয়াৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ দশম ভাগ ঈশ্বৰৰ নামত চৰকাৰক দিয়া হ’ব।

১৯ শতিকাত কুম্বৰজুৱাক চাৰি ভাগত ভাগ কৰি বিক্ৰী কৰা হৈছিল। ইয়াৰে এটা টুকুৰা ক্ৰয় কৰিছিল ধনী শ্বেনভি কেনক্ৰে পৰিয়ালে। আনটো, কম জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চলটো পেৰেজ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ক্ৰয় কৰিছিল। পিছলৈ পৰিস্থিতিয়ে তেওঁক বিক্ৰী কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে। শেণৱী কেনক্ৰেৰ মাটি পিছলৈ শ্ৰী মংগুৱেশী দেৱস্থান, প্ৰিয়ললৈ দান কৰা হয়। পেৰেজৰ সম্পত্তি নাইক পৰিয়ালক বিক্ৰী কৰা হয়। বিক্ৰী আৰু মালিকীস্বত্ব সলনিৰ পিছত মংগুৱেছি মন্দিৰ সমিতিয়ে দ্বীপটোৰ বাসিন্দাসকলৰ ওপৰত বৃহৎ কৰ আৰোপ কৰে। ইয়াৰ ফলত কৰ দিব নোৱাৰা মানুহবোৰ গৌডালিমলৈ গুচি গ’ল। আগতে এই মন্দিৰটোৱে হিন্দুৰ লগতে কেথলিক উভয় ঘৰৰ পৰা কৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল যদিও যদি কোনোবাই ২০ বছৰৰ কৰ আগতীয়াকৈ দিয়ে তেন্তে ইয়াক আজীৱন কৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।

কেনক্ৰে আৰু পেৰেছৰ উপৰিও প্ৰতাপ ৰাও চৰ্দেছাই, শ্বেনভি ধুমে, ভাণ্ডাৰী, প্ৰভু লাৱাণ্ডে হিন্দু মাটিৰ মালিক আছিল আৰু ডি চা, আলভাৰে আৰু ডি সৌছা আছিল বিশিষ্ট কেথলিক মাটিৰ মালিক।^২

মাৰ্চেল আৰু কুম্বাৰ্জুৱে দীৰ্ঘদিন ধৰি সাংগোড নামৰ পানীৰ পেৰেডত দুখন নাওক একেলগে বান্ধি তৈয়াৰ কৰা ফ্ল’টৰ আয়োজন কৰি আহিছে। এই ভাসমানবোৰত হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ দৃশ্য চিত্ৰিত কৰা হৈছে।^৩

জনগাঁথনি

২,৪০১,৫৫০ বৰ্গ মিটাৰৰ এক এলেকাত প্ৰায় ৭,১৪৪ জন 'কুম্বৰজুৱেকাৰ' অতি সম্প্ৰীতিৰে বসবাস কৰে; যাৰ ভিতৰত ৮৫ শতাংশ হিন্দু আৰু বাকীসকল কেথলিক।^৪ তেওঁলোক শান্তিপূৰ্ণভাৱে তালপৱাড়া, সুৰচেম ভাট (যিটো নদীৰ পাৰৰ তাল গছৰ পৰা এই নাম পাইছে), গোলৱাড়া, তাকৱাড়া, খড়াপ ৱাড়া, ৰামভুৱন ৱাড়া, মোল্লো ৱাড়া, গাৱন্ত আৰু থাপন ৱাড়াত বসতি স্থাপন কৰিছে। বুৰঞ্জীবিদ বিনায়ক নাৰায়ণ শেনৱী ধুমেৰ মতে, ১৭৭০ চনত কুম্বৰজুৱাত ৪৮৬টা ঘৰ আছিল (৪০০টা হিন্দু + ৮৬টা কেথলিক)। হিন্দু পৰিয়ালসমূহৰ ভিতৰত গৌড় সাৰস্বত (স্মাৰ্থ আৰু বৈষ্ণৱ), দৈৱজ্ঞ, কমাৰ, কাঠমিস্ত্ৰী, কুনবী, গৌড়া, কুমাৰ, ধোবা, মাছমৰীয়া আৰু চমাৰ জাতিৰ লোক আছিল। ৮৬টা কেথলিক পৰিয়ালৰ ভিতৰত দহটা ধোবা আৰু পাঁচটা কুমাৰৰ পৰিয়াল আছিল। মুছলমানৰ সংখ্যা আছিল নগণ্য।

চৰকাৰ আৰু ৰাজনীতি

কুম্বৰজুৱা কুম্বৰজুৱা (গোৱা বিধানসভা সমষ্টি) আৰু উত্তৰ গোৱা (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।

আকৰ্ষণসমূহ

কুম্বৰজুৱা মূলতঃ ঘঁৰিয়াল দৰ্শন আৰু ভাৰতীয় 'মগৰ' ঘৰিয়ালৰ আৱাসস্থল হিচাপে জনাজাত। এই দ্বীপটো 'শান্তাদুৰ্গা কুম্বৰজুৱেকাৰিন দেৱী শিশিৰোৎসৱ'ৰ বাবেও পৰিচিত, যিয়ে দেৱী শান্তাদুৰ্গাৰ পুনৰ নিজ গৃহলৈ আগমনক সূচায়। ইয়াৰ উপৰিও কুম্বৰজুৱা ইয়াৰ বাৰ্ষিক 'চাংগড়' (নাও মহোৎসৱ)ৰ বাবে বিখ্যাত, যিটো গণেশ চতুৰ্থীৰ সপ্তম দিনা উদযাপন কৰা হয়।^২