ওয়েগো দে মানি (নৃত্য)

ওয়েগো দে মানি ('বাদামৰ খেল')ক প্ৰায়ে সৰলভাৱে মানি বা মনি বুলি কোৱা হয় আৰু কেতিয়াবা বেইলে দি মানি ('বাদামৰ নৃত্য') বা বাম্বোচা বুলিও কোৱা হয়,^১ ই হৈছে আফ্ৰিকান দাসসকলে কিউবাত সৃষ্টি কৰা লাঠিৰে যুঁজ দিয়া এক যুদ্ধ কলা আৰু নৃত্য। আজিও ইয়াক কিউবাত খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়ে জীয়াই ৰাখিছে। অনুশীলনকাৰীসকলক মেনিচেৰ' বুলি কোৱা হয়।^২

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

মনি শব্দটোৱে (বা স্পেনিছ ভাষাত চূড়ান্ত চিলেবলত জোৰ বুজাবলৈ উচ্চাৰণযুক্ত মানি)ৰ অৰ্থ 'যুদ্ধ' বুলি কোৱা হয়,^১৩ এটা অনিৰ্দিষ্ট আফ্ৰিকান ভাষাত, আৰু ই 'বাদাম'ক নুবুজায়, যাক মানি শব্দটোৱে কিউবান স্পেনিছতো বুজাব পাৰে।^৩ ইয়াৰ দীঘলীয়া স্পেনিছ নাম, ওয়েগো দে মানি, আৰু বেইলে দি মানি^৩ ('maní নৃত্য')ৰ অৰ্থ হ'ব ক্ৰমে 'যুদ্ধ খেল' বা 'যুদ্ধ নৃত্য'।

ইয়াৰ মসৃণ আৰু পিচ্ছিল গুণৰ বাবে ইয়াতকৈও দীঘলীয়া নাম এটা হৈছে ওয়েগো দে মানি কন গ্ৰাচা (ঢিলাকৈ,'maní greased game')।^১

ইংৰাজীত কিছুমান আধুনিক অনুশীলনকাৰীয়ে ইয়াক কেৱল মানি বুলি কয়, আন কোনো উচ্চাৰণ নোহোৱাকৈ।^৩ বৰ্ণনাত্মক শব্দ মণি লাঠি-যুদ্ধও বুজোৱা হ'ব পাৰে।^৪

ইতিহাস

কিছুমানে যুক্তি দিছে যে, মানিৰ খেলৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ পশ্চিম আফ্ৰিকা,^৫ আন কিছুমানে কয় যে ইয়াৰ শিপা সম্ভৱতঃ কংগোত নিহিত হৈ আছে, যিটো কিউবাৰ কংগোৰ সংগীত, নৃত্য আৰু আধ্যাত্মিক পৰম্পৰাৰ সৈতে ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হৈছে।^৬৭ কিউবাৰ আফ্ৰিকান দাসৰ মাজত, তেওঁলোকৰ দুৰ্লভ আজৰি সময়ত ইয়াক খেলা হৈছিল। তেওঁলোকৰ কিছুমান মালিকে ইয়াক প্ৰতিযোগিতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া বুলি স্বীকাৰ কৰিব আৰু ফলাফলৰ ওপৰত জুৱা খেলিব।^৩৪ ভবা হয় যে কেতিয়াবা দাসক নিজৰ মালিকৰ খেলৰ বাবে মৃত্যুৰ আগলৈকে যুঁজিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল।^৪

১৯ শতিকাৰ ভিতৰত কিউবাৰ চুপাৰি বাগিচাত^৪ তেতিয়ালৈকে মিশ্ৰিত আফ্ৰিকান-কিউবান বংশৰ মুক্ত লোকৰ কৰ্মচাৰী আছিল। অৰ্টিজৰ মতে, এই শিল্পকলা মাণ্টানজাছ আৰু লাছ ভিলাছত জনপ্ৰিয় আছিল।^৮

মূলতঃ কিউবাৰ মহিলাসকলেও জুয়েগো দে মানি নাচিছিল আৰু ১৯৩০ চনত ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল যদিও তথাপিও ইয়াক পৰিবেশন কৰা হৈছিল।^১৮

আজি মানি অতি লোককথাৰ, আৰু ইয়াৰ অনুশীলন কৰাসকলে মূলতঃ খেলা-ধূলা হিচাপে বা সামাজিকভাৱে মিলিত হোৱাৰ বাবে কৰে, কাৰণ ইয়াত ইমানবোৰ কথা সামৰি লোৱা হৈছে: সংগীত, গায়ন-বায়ন, স্পাৰিং, বন্ধুত্ব আদি।

কেৰিকাও^৭ আৰু পুয়েৰ্টো ৰিকোত আনুষংগিক যুদ্ধ পৰম্পৰা আছে। প্ৰথমটোত ইয়াক কোকোমাকাকু বুলি কোৱা হৈছিল, দ্বিতীয়টোত ইয়াক কোকোবালে (কোকোবালেও) বুলি কোৱা হৈছিল। কিন্তু এইবোৰ আনুষংগিক পৰম্পৰা যিবোৰক কিউবাৰ জুয়েগো ডি মেনিৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰা উচিত নহয়।^৯

গঠন, কৌশল আৰু সংগীত

দৃশ্যত এযোৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীক দেখা যায়, যিয়ে এটা বৃত্তৰ মাজত নিৰ্ধাৰিত নৃত্য আৰু যুঁজৰ ধৰণ অনুসৰণ কৰে।^৪ আৰম্ভণিৰ ঔপনিৱেশিক কিউবাত মানিত এজন নৃত্যশিল্পী আছিল, যিয়ে প্ৰতিপক্ষৰ বৃত্তৰ ভিতৰত নাচিছিল, যিয়ে বিভিন্ন তাল আৰু ভংগিমাৰ মাজে মাজে আঘাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পিছলৈ ই দুজন প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ ৰূপত পৰিণত হৈছিল।

কিছুমান দিশত ই কেপ'ইৰাৰ সৈতে মিল আছে, আৰু মাৰ্টিনিক আৰু গুয়াডেলুপৰ পৰা অহা ল'এগিয়াৰ সৈতে মিল আছে।^১০ ফুটৱৰ্ক তত্ত্বগতভাৱে ব্ৰাজিলৰ জিংগাৰ দৰেই যদিও ই অধিক ষ্টম্পিং মোচন।

মানিৰ যুদ্ধ ব্যৱস্থাত লো কিক, ফুট ছুইপ, পাঞ্চ, হেড-বাট, এলব' ষ্ট্ৰাইক, আগবাহুৰ ষ্ট্ৰাইক, আঁঠু আৰু হাতৰ তলুৱা ষ্ট্ৰাইক আদি কৌশল সামৰি লোৱা হয়।^৪৭ ইনত কাৰ্টচকাক এভাইচিভ কৌশল হিচাপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।^৭ প্ৰতিখন যুঁজৰ অন্ত পৰে ছুইপ, টেক ডাউন বা গ্ৰেপলিং কৌশলত।^৭

মানিয়ে বেতৰ লাঠি^৪ (ট্ৰিনিদাদ আৰু অন্যান্য কেৰিবিয়ান লোকেলত কেলিণ্ডা-শৈলীৰ লাঠি-যুদ্ধৰ দৰে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে), লগতে কটাৰীও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে,^৪ মেচেট আৰু ডাবল মেচেটকে ধৰি নখ আৰু অন্যান্য ধৰণৰ ধাতুৰে সজোৱা হৈছিল।^৮

নৃত্য/যুদ্ধৰ ছন্দ সংগীতজ্ঞসকলে বজোৱা ছন্দৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠে, আৰু সংগী সংগীতজ্ঞসকলে পৰিবেশনত ঢোলৰ উচ্চাৰণৰ সৈতে গতিৰ উচ্চাৰণৰ সমন্বয় সাধন কৰিব বুলি আশা কৰা হয়। এই ৰূপটো মাটানজাছ আৰু লাছ ভিলাছ প্ৰদেশত জনপ্ৰিয় আছিল আৰু ইয়াত চক্ৰান্তমূলক, প্ৰতিযোগিতামূলক পুৰুষ নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য আছিল, যিয়ে কিউবাত সৃষ্টি হোৱা অ-যুদ্ধমূলক, সামাজিক নৃত্যক প্ৰভাৱিত কৰিছিল, যেনে ৰুম্বা কলম্বিয়া।

ওয়েগো দে মানিত ব্যৱহৃত সংগীত প’ল’ মণ্টে, বা কেৱল প’ল’, এটা আফ্ৰিকান-কিউবা ধৰ্ম. আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় মানি গীতসমূহৰ ভিতৰত এটা হ'ল "ভামোছ এ লা গুয়েৰা চি মানি" ('আমি যুদ্ধলৈ যাওঁ যদি[তাত আছে] মানি')।^৭