এজেনোৰিয়া

এজেনোৰিয়া ৰোমানসকলৰ কাৰ্যকলাপৰ দেৱী(actus)। তেওঁৰ নামটো অনুমানিকভাৱে লেটিন ক্ৰিয়া পদৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে agō, "to do, drive, go"; আৰু বৰ্তমানৰ বিভক্তি agēns সংযোগ হৈছে। তেওঁৰ নাম কেৱল হিপ্পোৰ অগাষ্টিনেহে ৰাখিছে, যিয়ে তেওঁক শৈশৱৰ প্ৰতি চিন্তিত দেৱতাসকলৰ ভিতৰত স্থান দিছে।^১ এইদৰে তেওঁ শিশুক খোজ কঢ়া, গান গোৱা, যুক্তি কৰা আৰু গণনা শিকা আদি বিকাশৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা দেৱীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে বিবেচিত হৈছে।^২ ডব্লিউ.এইচ. ৰ’চাৰে এজেনোৰিয়াক ইণ্ডিজিটামেণ্টাৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে, যিটো ৰোমান পুৰোহিতসকলে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা দেৱতাৰ তালিকাখনক নিশ্চিত কৰিবলৈ যে আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ বাবে সঠিক দেৱতাক আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল।^৩

ৰেনেছাঁৰ ৰূপক

অস্পষ্টতাৰ মাজতো এজেনোৰিয়া হৈছে ১৪৯৭ চনত ইটালীৰ মানৱতাবাদী পাণ্ডোলফ’ কলেনুচিঅ’ই ফেৰাৰাৰ ড্যুক দ্বিতীয় ডি এষ্টেৰ সন্মানত লিখা চাৰিটা লেটিন এপ’ল’গৰ ভিতৰত প্ৰথমখন পত্ৰৰ শিৰোনাম চৰিত্ৰ। লুচিয়ানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ৰূপক কল্পকাহিনী এজেনোৰিয়াৰ আৰম্ভণিতে শ্ৰমিকৰ সৈতে জড়তা (নিষ্ক্ৰিয়তা)ৰ বাগ্দানৰ পৰা হয়, যাৰ বিয়াৰ উপহাৰ যেনে খেতিৰ জীৱ-জন্তু আৰু ঘামৰ ফলত বিচ্ছেদ ঘটে। তাৰ পিছত শ্ৰমিকে এজেনোৰিয়া (এক্টিভিটি)ক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ বিয়াত উবেৰটাছ (এবুণ্ডেন্স) আৰু ভলুপটাছ (প্লেজাৰ)কে ধৰি আন কেইবাটাও ব্যক্তিত্বই অংশগ্ৰহণ কৰে, যাৰ উপস্থিতিয়ে জড়তা আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ হিংসা জগাই তোলে। এজেনোৰিয়া আৰু শ্ৰমিকৰ গুণী সংগটোৰ পৰাজয় কেৱল জুপিটাৰৰ deus ex machinaতহে সফল নহয়। বিয়াৰ অতিথিসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী পলিটিয়া (সভ্যতা)-এ তাৰ পিছত শ্ৰমিক, এজেনোৰিয়া আৰু অন্যান্য পৰিচাৰক গুণসমূহে মানৱ সমাজলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ প্ৰশংসা কৰে। জুপিটাৰে দৃঢ়তাৰে কয় যে এজেনোৰিয়া তেওঁৰ ঐশ্বৰিক সুৰক্ষাৰ অধীনত আছে।^৪