ইয়াংগে

ইয়াংগে ( yangge) হৈছে ছং বংশত "গাঁৱৰ সংগীত" নামেৰে জনাজাত নৃত্যৰ পৰা বিকশিত হোৱা চীনা ভাষা লোকনৃত্যৰ এটা প্ৰকাৰ।^১ উত্তৰ চীনত ই অতি জনপ্ৰিয় আৰু ই লোকশিল্পৰ অন্যতম স্বকীয় ৰূপ। উত্তৰ চীনৰ গ্ৰাম্য আৰু চহৰ দুয়োখন অঞ্চলতে ই জনপ্ৰিয়। বিশেষকৈ বয়সস্থ লোকৰ মাজত ই জনপ্ৰিয়। সন্ধিয়া মানুহবোৰ ৰাজপথত গোট খাই শাৰী বা বৃত্তৰ দৰে একেলগে নাচি থাকে।

কিছুমান নৃত্যশিল্পীয়ে ৰঙা, সেউজীয়া বা অন্যান্য ৰঙীন সাজ-পোছাক পিন্ধে আৰু সাধাৰণতে কঁকালত ৰঙা ৰেচমৰ ফিতা ব্যৱহাৰ কৰে। ঢোল, শিঙা আৰু গং বজোৱা সংগীতত তেওঁলোকে নিজৰ শৰীৰটো লৰচৰ কৰে। মানুহে ইয়াংগে নৃত্য চাই থাকোঁতে তেওঁলোকেও যোগ দিয়ে আৰু নাচি থাকে। কিছুমান নৃত্যশিল্পীয়ে কঁকালৰ ঢোল, নৃত্যৰ অনুৰাগী, নকল গাধ, বা আৱৰ্জনা আদি প্ৰপছ ব্যৱহাৰ কৰে। বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ইয়াংগে বিভিন্ন শৈলীত পৰিবেশন কৰা হয় যদিও সকলো নৃত্যই আনন্দ প্ৰকাশ কৰে।

১৯৪০ চনত চীনা কমিউনিষ্ট পাৰ্টিয়ে নতুন ইয়াংগে আন্দোলন আৰম্ভ কৰে য’ত গাঁৱৰ সমৰ্থন সংগ্ৰহৰ মাধ্যম হিচাপে নৃত্য গ্ৰহণ কৰা হয়। নৃত্যটোক এটা আৰ্হিত সৰল কৰি তোলা হৈছিল: তিনিটা দ্ৰুত খোজ আগুৱাই, এখোজ পিছুৱাই, এটা থমকি ৰোৱা আৰু তাৰ পিছত পুনৰাবৃত্তি। নৃত্যৰ এই সংস্কৰণত সমাজবাদী উপাদানসমূহ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল; উদাহৰণস্বৰূপে, নৃত্য দলৰ নেতাই ছাতিৰ সলনি কাঁচি ধৰিছিল আৰু ইয়াক "সংগ্ৰাম ইয়াংগে" বা "সংস্কাৰ ইয়াংগে" বুলিও কোৱা হয়।^২৩

প্ৰকাৰসমূহ

ইয়াংগে প্ৰধানকৈ দুটা প্ৰকাৰৰ: এটা হ’ল "ষ্টিল্ট ইয়াংগে" যিটো ষ্টিল্টত কৰা হয় আৰু আনটো হ’ল "গ্ৰাউণ্ড ইয়াংগে" যিটো অধিক সাধাৰণ আৰু ষ্টিল্ট অবিহনে কৰা হয়। ইয়াংগেৰ আন এটা ৰূপ হ'ল "গাঁৱৰ নাটক"; এই সংকলনটো ১৯৭০ চনত চিডনী ডি গেম্বলে প্ৰকাশ কৰিছিল, ১৯৩০ চনত ডিং জিয়ান পৰীক্ষাৰ জৰীপৰ সময়ত লি জিংহানে কৰা লিপিবদ্ধকৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।^৪

ইয়াংগে নাটক বা ইয়াংগে অপেৰা (秧歌剧)ত সাধাৰণতে সাতটা পদ্য বা চাৰিটা চতুৰ্থাংশ ব্যৱহাৰ কৰা হয় য'ত দীঘল আৰু চুটি বাক্যৰ পৰ্যায়ক্ৰমে থাকে।^৫ ইয়াৰ উদাহৰণ চীন নেচনেল অপেৰাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই; ১৯৪২ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ সময়ত য়ান'নত 'ব্ৰাদাৰ্ছ এণ্ড চিষ্টাৰছ অ'পেনিং আপ দ্য ৱেষ্টলেণ্ড' (兄妹开荒) নামৰ এখন ইয়াংগে নাটক মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল। ইয়াংগে কথিত নাটক (হুয়াজু)ৰ দ্বাৰা কিছু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল যদিও ইয়াত নৃত্য আৰু গীতৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰা হৈছিল।^৬

সংগ্ৰাম (সংস্কাৰ) ইয়াংগে আৰু চীনা কমিউনিষ্ট পাৰ্টি

১৯৩৭ চনত জাপানী আক্ৰমণৰ পূৰ্বে উত্তৰ চীনৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত কৰা পৰম্পৰাগত লোক অনুষ্ঠান 'ইয়াংগে'ৰ উৎপত্তি হৈছে।^৭ প্ৰায়ে নৱবৰ্ষ উদযাপনৰ সৈতে জড়িত এই লোক অনুষ্ঠানত উত্তেজিত নৃত্য, আড়ম্বৰপূৰ্ণ সাজ-পোছাক আৰু উচ্চস্বৰৰ সংগীতৰ বৈশিষ্ট্য আছিল। নৃত্য দলটোৰ নেতৃত্বত আছিল ‘ছান্টৌ’ (ছাতি-মূৰ) নামৰ এজন মুখ্য নৃত্যশিল্পী আৰু এই গোটটোত কেইডজনমানৰ পৰা এশৰো অধিক নৃত্যশিল্পী আছিল। এই নৃত্যৰ লগত চুটি নাটক আছিল, যিবোৰ প্ৰায়ে চীনৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল।^৮ এই লোক অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত গীতবোৰ আছিল যুৱক-যুৱতীৰ মাজত প্ৰেম বা অভিবাদনৰ কথোপকথন আৰু নৃত্যৰ সময়ত দোল খাই থকা শৰীৰৰ গতিবিধি সাধাৰণতে যৌন ইংগিতদায়ক আছিল।^৭

ৰিপাব্লিকান যুগত জাতীয়তাবাদী বিষয়া আৰু গ্ৰাম্য সংস্কাৰকসকলে (যেনে গণশিক্ষা আন্দোলনৰ সৈতে জড়িতসকলে) কেইবাটাও সংস্কাৰৰ বাবে ঠেলি দিছিল। এই সংস্কাৰসমূহৰ লক্ষ্য আছিল নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হোৱা, যেনে কিছুমান পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি নিৰ্মূল কৰা আৰু ইয়াংগে প্ৰদৰ্শনৰ জৰিয়তে জাতীয় পৰিচয় শক্তিশালী কৰা।^৯

য়ান'আনত ইয়াংগে আন্দোলনে (১৯৪২ চনৰ শেষৰ পৰা ১৯৪৬ চনলৈকে)^১০ ইয়াংগেক সমাজবাদী বিষয়বস্তুৰ সৈতে খাপ খুৱাই লৈছিল।^১১ এই আন্দোলনত লু জুন একাডেমী অৱ আৰ্টছে মূল ভূমিকা পালন কৰিছিল।^১০

আঞ্চলিক তাৰতম্য

উত্তৰ ছানছি

এই নৃত্য ১২ৰ পৰা ১০০ জনীয়া বৃহৎ গোটত বা ২-৩ জনীয়া সৰু সৰু গোটত কৰিব পাৰি। নৃত্যশিল্পীসকলে চহৰৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মাজেৰে গৈ এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ গতি কৰে। নৃত্যশিল্পীৰ শোভাযাত্ৰাৰ নেতাক "ছান্টৌ" বা "ছাতি" বুলি কোৱা হয়, যিয়ে গোটটোক নেতৃত্ব দিবলৈ ছাতি ধৰি থাকে।^১২ তেওঁও গায়, প্ৰায়ে ইম্প্ৰভাইজ কৰি, বাকীবোৰে তেওঁৰ শেষৰ শাৰীটো আওৰাই থাকে। শোভাযাত্ৰাত বিভিন্ন চৰিত্ৰ থাকিব পাৰে, যেনে দুটা হাস্যৰসময়ী চৰিত্ৰ "বিগ-হেডেড মংক" আৰু "লিউ কুই", আৰু "আঠটা অমৰ"। শোভাযাত্ৰাটোৱে প্ৰথমতে "ছান্টৌ"ক অনুসৰণ কৰি এটা ডাঙৰ, সৰল বৃত্ত গঠন কৰে, আৰু পিছলৈ অধিক জটিল আৰ্হি গঠন কৰে।

শানডং

শানডং ইয়াংগেক ইয়াংগেৰ আটাইতকৈ বিশুদ্ধ ৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়। শানডং প্ৰদেশত তিনিটা প্ৰধান ইয়াংগে প্ৰজাতি আছে: হাইয়াং ইয়াংগে, জিয়াওঝৌ ইয়াংগে, আৰু গুজি ("ঢোল") ইয়াংগে। গুজি ইয়াংগেত প্ৰতিজন নৃত্যশিল্পীয়ে পাঁচটা ভূমিকাৰ ভিতৰত এটা ভূমিকা পালন কৰে: "ছাতি", "ঢোল", "লাঠি", "ফুল", আৰু "ক্লাউন।" প্ৰথম তিনিটাৰ নাম নৃত্যশিল্পীগৰাকীয়ে ৰখা প্ৰপছৰ নামেৰে ৰখা হৈছে, আনহাতে চতুৰ্থটোৰ নাম এগৰাকী মহিলা নৃত্যশিল্পীৰ বাবে।^১৩

লিয়াওনিং

লিয়াওনিং আৰু বেইজিঙত ষ্টিল্ট ইয়াংগে অতি জনপ্ৰিয়, য’ত নৃত্যশিল্পীসকলে ষ্টিল্টত থিয় হৈ নাচে। কেইবাবিধো ষ্টিল্ট ইয়াংগে, যেনে "জিয়েটাং" ৰাজপথত পৰিবেশন কৰা দলীয় নৃত্য; "জিয়াক্সিয়াং," য'ত বিভিন্ন ভংগীমাৰ দ্বাৰা পিৰামিডৰ দৰে আকৃতি গঠন কৰা হয়; "ডাচাং," বাহিৰত পৰিবেশন কৰা এটা গোটৰ নৃত্য; আৰু প্ৰেম-গল্পৰ বিষয়বস্তুৰ বাবে পৰিচিত "জিয়াওচাং"।^১৪

উত্তৰ-পূব চীন

উত্তৰ-পূব চীনৰ মানচুৰিয়ান ইয়াংগেৰ কণ্ঠশিল্পীসকলে সাধাৰণতে সেই অঞ্চলৰ পৰম্পৰাগত মানচুৰ সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে। এই আন্দোলনসমূহ মুক্ত আৰু দ্ৰুত, অশ্বাৰোহী আৰু নিশানাত পাকৈত জনগোষ্ঠীৰ সাহসিকতাক প্ৰতিফলিত কৰে।^১৫