ইনটোৰে

ইনটোৰে (ইংৰাজী ভাষা: Intore), যাক কেতিয়াবা বীৰসকলৰ নৃত্য বুলিও কোৱা হয়,^১ হ’ল ৰুৱাণ্ডা আৰু বুৰুণ্ডিত কেৱল পুৰুষৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা এক পৰম্পৰাগত নৃত্য; মহিলাসকলক এই নৃত্য কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া নহয়।^২ ১৮৩০-ৰ দশকত যেতিয়া ৰাজকীয় মুয়াংগে চুবুৰীয়া বুৰুণ্ডী ৰাজ্যৰ যুদ্ধৰ পৰা পলাই আহিছিল আৰু ৰুৱাণ্ডাৰ ৰজাই তেওঁক আশ্ৰয় দিছিল, তেতিয়াই ইনটোৰে ৰুৱাণ্ডালৈ আহিছিল।^৩

ঔপনিবেশিক যুগৰ পূৰ্বে ইনটোৰে আছিল টুটচি সামৰিক বাহিনীৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা এক যুদ্ধ নৃত্য।^৪ নৃত্যৰ বিষয়বস্তু প্ৰায়ে যুদ্ধকেন্দ্ৰিক আছিল আৰু প্ৰদৰ্শনকাৰী পুৰুষসকলে আচল অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ বহন কৰিছিল। বৰ্তমানৰ ইনটোৰে নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰকৃত অস্ত্ৰ কঢ়িয়াই নিয়াতকৈ তাৰ প্ৰতীকী আৰ্হিহে ব্যৱহাৰ কৰে।^৫ বৰ্তমান ইয়াক পাৰিবাৰিক সমাৱেশ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানকে ধৰি বিভিন্ন উদযাপন আৰু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা হয়।^৬ এই নৃত্যৰ সৈতে সাতৰ পৰা নটা ঢোলৰ এক সংগীত দল থাকে, যিয়ে এক শক্তিশালী আৰু প্ৰায় সন্মোহনী ছন্দ প্ৰদান কৰে। আঠডাল তাঁৰ থকা হাৰ্প সদৃশ বাদ্যযন্ত্ৰ 'লুলুংগা'ৰ দ্বাৰা নৃত্যৰ সুৰীয়া অংশবোৰ পৰিৱেশন কৰা হয়।^৭

শাৰীৰিক আৰু নৈতিক গুণাগুণৰ ভিত্তিত সম্ভাব্য নৃত্যশিল্পীসকলক বাছনি কৰা হয়। প্ৰদৰ্শনৰ আগতে ইনটোৰে নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে, য’ত তেওঁলোকে নৃত্যৰ খোজৰ লগতে নৈতিক মূল্যবোধো শিকে।^৮

ইতিহাস

ঔপনিবেশিক যুগৰ পূৰ্বৰ ৰুৱাণ্ডাত ইনটোৰেসকল আছিল তৰুণ যোদ্ধাৰ এক দল, যিসকলক 'মৱামী' (ৰজা) বা স্থানীয় মুখীয়ালসকলৰ সেৱা কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত আৰু প্ৰশিক্ষিত কৰা হৈছিল। এই প্ৰথা ১৬ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল বুলি ধৰা হয়, যেতিয়া ৰজা মুকোবানিয়াই (কিগেলী ১) প্ৰধান মুখীয়ালসকলক তেওঁলোকৰ পুত্ৰসকলক ৰাজদৰবাৰলৈ পঠিয়াবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।^৯

'ইটোৰেৰো' (Itorero) নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে কেইবাবছৰ ধৰি তেওঁলোকৰ দায়িত্ব লৈছিল। ইনটোৰেসকলে তাত নিবিড় আৰু সম্পূৰ্ণ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল: কবিতা, স্তুতি গান, নৃত্য, আত্মৰক্ষা, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ, মল্লযুঁজ, যাঠী নিক্ষেপ, দৌৰ আৰু 'গুচিম্বুকা' (এবিধ অতি আকৰ্ষণীয় ওখ জঁপোৱা খেল)।^৯ ১২ বছৰ বয়সৰ পৰাই ল’ৰাবোৰে এজন ইনটোৰে বা 'নিৰ্বাচিত' ব্যক্তি হোৱাৰ সপোন দেখিছিল।^৯

ইউৰোপীয় পৰ্যটকসকলৰ লেখাত ইনটোৰেসকল কেৱল 'টুটচি' জনগোষ্ঠীৰ আছিল বুলি উল্লেখ পোৱা যায়। অৱশ্যে, 'হুটু' আৰু 'টুৱা' (পিগমি) সকলকো ইয়াৰ পৰা বাদ দিয়া হোৱা নাছিল।^৯

জাৰ্মান আৰু বেলজিয়ানসকলৰ আগমনৰ লগে লগে ৰাজ্যসমূহৰ মাজত উত্তেজনা হ্ৰাস পায় আৰু সামৰিক বাহিনীসমূহ ভাঙি দিয়া হয়।^১০ ১৯৫০-ৰ দশকত মাৰ্চেল পাৱেলছৰ দৰে ধৰ্মযাজকৰ মতে, ইনটোৰেৰ জনপ্ৰিয়তা কমিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। বেছিভাগ মুখীয়াল আৰু মিছনেৰীয়ে এই প্ৰথা ত্যাগ কৰিছিল আৰু কেৱল ন্যানজাস্থিত ৰজা আৰু শ্বিয়োগুৱেৰ ৰাজমাতাৰ আশ্ৰয়ত থকা দলবোৰহে টিকি আছিল। নৃত্যবোৰ লাহে লাহে প্ৰতীকী প্ৰদৰ্শনত পৰিণত হ’ল।

১৯৭৪ চনত ৰাজকীয় ৰাজধানী ন্যানজাত ৰুৱাণ্ডাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেলে (Urukerereza) গঠন কৰা হয় আৰু ১৯৯৪ চনলৈকে ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় তাতেই আছিল।^১০

অমূৰ্ত ঐতিহ্য হিচাপে স্বীকৃতি

২০২৪ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত পাৰাগুৱেত অনুষ্ঠিত অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণৰ বাবে আন্তঃচৰকাৰী সমিতিৰ ১৯ তম অধিবেশনত ইনটোৰে নৃত্যক ইউনেস্কোৰ (UNESCO) অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।