ইউজেনি লে ব্ৰুন

ইউজেনি লে ব্ৰুন (Eugénie Le Brun)-ক মেডাম ৰুছদি নামেৰেও জনা যায় (মৃত্যু ১৬ অক্টোবৰ, ১৯০৮) ফ্ৰান্সত জন্মগ্ৰহণ কৰা ইজিপ্তৰ এগৰাকী নাৰীবাদী বুদ্ধিজীৱী, প্ৰভাৱশালী অভ্যৰ্থনা-সভাৰ আয়োজক আৰু হুদা শ্বাআৰাৱীৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু।

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু বিবাহ

ফ্ৰান্সত জন্মগ্ৰহণ কৰা লে ব্ৰুনে উচ্চ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ সুশিক্ষিত আছিল আৰু অভিজাত ফৰাচী বৌদ্ধিক জীৱনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। আপেক্ষিকভাৱে আৰ্থিক নিৰাপত্তা কম থকা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ কন্যা হিচাপে লে ব্ৰুনৰ সমাজৰ ভিতৰত ভৱিষ্যতৰ স্থান সম্পূৰ্ণৰূপে তেওঁৰ ভৱিষ্যত স্বামীৰ অৱস্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷

লে ব্ৰুনে ইজিপ্তৰ এজন বিশিষ্ট মাটিৰ মালিক হুছেইন ৰুছদি পাছাক ফ্ৰান্সত থকা সময়ছোৱাত লগ পাইছিল। কায়ৰোত তুৰ্কী বংশৰ ধনী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰুছদি জেনেভা আৰু পিছলৈ ফ্ৰান্সত শিক্ষাৰ বাবে বহিঃৰাজ্যলৈ পঠিওৱা হৈছিল। লে ব্ৰুনে ৰুছদিক বিয়া কৰায় যি অৱশেষত ১৯১৪-১৯১৭ চনলৈকে ইজিপ্তৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হয়। ৰুছদীয়ে ফ্ৰান্সত শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৮৯২ চনত লে ব্ৰুনে তেওঁৰ সৈতে কায়ৰোলৈ উভতি আহি ঔপনিৱেশিক ইজিপ্ত চৰকাৰৰ ভিতৰত কেইবাটাও বিশিষ্ট পদবী পালন কৰে।

নাৰীবাদ

কায়ৰোলৈ গৈ প্ৰয়োজনীয় ধৰ্মীয় অধ্যয়ন গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত লে ব্ৰুনে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।^১ তেখেতে যুক্তি দিছিল যে কোৰআনৰ অনুসন্ধানৰ দ্বাৰা আৰু জনপ্ৰিয় পশ্চিমীয়া বিশ্বাসৰ বিপৰীতে ইছলাম এক উদাৰীকৰণ শক্তি হ'ব পাৰে আৰু ই মহিলাসকলক বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।^২ সেই হিচাপে তেওঁ মহিলাৰ বাবে ইছলামিক ন্যায়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু প্ৰায়ে ইছলামিক আদালতৰ কাৰ্য্যবিধিত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। লে ব্ৰুনে ন্যায়াধীশৰ সিদ্ধান্তত দেখা মহিলাৰ বৈবাহিক অধিকাৰৰ অনুভূত অপব্যৱহাৰ পিছলৈ তেওঁৰ গ্ৰন্থ Harem et les Musulmanes-ৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু হয়।^৩ ইছলাম ধৰ্ম হিচাপে ইছলামৰ মাজৰ পাৰ্থক্য আৰু দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত ধৰ্মীয় প্ৰতিষ্ঠান আৰু শক্তিশালী ব্যক্তিসকলে ইয়াৰ প্ৰতি যি বিকৃতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল, তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।^২

লে ব্ৰুনে আৰু যুক্তি দিছিল যে সাধাৰণতে ইছলামৰ লগত জড়িত ইজিপ্তৰ বহু প্ৰথা আচলতে কেৱল সামাজিক নীতি-নিয়মহে।^১ বিশেষকৈ তেওঁৰ মতামত আছিল যে (মুখ) ওৰণি লোৱা আৰু নাৰীক একাকীত্ব কৰাটো ইছলামৰ দ্বাৰা প্ৰয়োজনীয় নহয়। কায়ৰোলৈ যোৱাৰ সময়ত হেৰেম জীৱনশৈলীৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা লে ব্ৰুনে বিশ্বাস কৰিছিল যে পশ্চিমীয়া বিষয়াসকলে এই প্ৰথাৰ অন্ত পেলোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটো বিপথে পৰিচালিত আৰু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ই উচ্চ শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলক ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰৰ পৰা বাদ দিয়াৰ বৃহত্তৰ সামাজিক ব্যৱস্থাৰ ইংগিত দিয়ে।^৪