অনিটো

অনিটো, বা অনিটু বুলিও কোৱা হয়, ই প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে খিলঞ্জীয়া ফিলিপাইনছৰ লোকধৰ্মৰ পূৰ্বপুৰুষৰ আত্মা, প্ৰকৃতি আত্মা আৰু দেৱতাক বুজায়, যদিও শব্দটোৰ নিজেই ফিলিপাইনছৰ জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি অন্য অৰ্থ আৰু সংঘ থাকিব পাৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা খোদিত মানৱৰূপী আকৃতি, কাঠ, শিল বা হাতীদাঁতৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত টাওটাও বুজোৱা হ'ব পাৰে, যিয়ে এই আত্মাসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।^১২ অনিটোক কেতিয়াবা কিছুমান জনগোষ্ঠীত (বিশেষকৈ ভিছায়ানসকলৰ মাজত) দিৱাটা বুলিও জনা যায়।^৩

পাগ-আনিটো বুলিলে এটা চিয়েন্স বুজোৱা হয়, যিটো প্ৰায়ে অন্যান্য অনুষ্ঠান বা উদযাপনৰ সৈতে থাকে, য'ত এজন শ্বেমানে মৃত পূৰ্বপুৰুষ আৰু আত্মাৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে যোগাযোগ কৰিবলৈ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে।^১ যেতিয়া কোনো প্ৰকৃতিৰ আত্মা বা দেৱতা বিশেষভাৱে জড়িত হয়, তেতিয়া সেই অনুষ্ঠানক পগদিৱাতা বোলা হয়। কোনো আত্মা আৰু দেৱতাক পূজা বা ধৰ্মীয় যজ্ঞ।^১৪৫

অনিটোৰ বিশ্বাসক কেতিয়াবা বিদ্বান সাহিত্যত অনিটিজম বুলিও কোৱা হয়।^২

আত্মাবোৰ

প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক ফিলিপাইনছৰ লোকসকল আছিল জীৱ-জন্তুবাদী। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে শিল আৰু গছৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জীৱ-জন্তু আৰু মানুহলৈকে প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনালৈকে সকলো বস্তুৰে একোটা আত্মা থাকে।^২৬৭ এই আত্মাবোৰক সামূহিকভাৱে অনিটো বুলি জনা যায়, যিটো আদি-মালায়ো-পলিনেছিয়ান *qanitu আৰু প্ৰ'ট'-অষ্ট্ৰ'নেছিয়ান *qaNiCu ("মৃতকৰ আত্মা")ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। অন্যান্য অষ্ট্ৰ'নেছিয়ান সংস্কৃতিৰ সম্পৰ্কীয় পদাৰ্থসমূহৰ ভিতৰত মাইক্ৰ'নেছিয়ান অনিটি, মালয়েছিয়ান আৰু ইণ্ডোনেছিয়ান হান্টু বা আণ্টু, নাগে নিটু, আৰু পলিনেছিয়ান আটুয়া আৰু আইটু আদি উল্লেখযোগ্য। লগতে টাও অনিটো, টাইৱানী আদিবাসীসকলৰ মাজত টাইভোয়ান আলিড, ছিডিক আৰু আটায়াল উটুক্স, বুনুন হানিটু বা হানিডু আৰু টছৌ হিকু।^৬৮৯ অনিটোক দুটা মূল ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি: পূৰ্বপুৰুষৰ আত্মা (ninunò), আৰু দেৱতা আৰু প্ৰকৃতিৰ আত্মা (diwata)।^১২

পূৰ্বপুৰুষৰ আত্মা

নিনুনো (অৰ্থ: "পূৰ্বপুৰুষ") প্ৰকৃত পূৰ্বপুৰুষ, সাংস্কৃতিক নায়ক বা পৰিয়ালৰ সাধাৰণীকৃত অভিভাৱক আত্মাৰ আত্মা হ'ব পাৰে। প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক ফিলিপাইনছৰ লোকসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে মৃত্যুৰ পিছত এজন ব্যক্তিৰ "মুক্ত" আত্মা (Visayan: kalag; Tagalog: kaluluwa)^১০ সাধাৰণতে নাওত (বাংকা বা বালোটো) সাগৰ পাৰ হৈ যাত্ৰা কৰি আত্মাৰ জগতলৈ যাত্ৰা কৰে।^{১১১১২১৩১৪১৫}