সংস্কৃত সাহিত্য
৫ প্ৰবন্ধ
-
মুদ্ৰাৰাক্ষস
মুদ্ৰাৰাক্ষস (मुद्राराक्षस) হৈছে বিশাখাদত্তৰ সম্ৰাট চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্য (ৰাজ্য প্ৰায় ৩২৪ – প্ৰায় ২৯৭ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) ভাৰতত ক্ষমতালৈ আৰোহণৰ বৰ্ণনা কৰা এখন সংস্কৃত নাটক। নাটকখন সৃষ্টিশীল লেখাৰ উদাহৰণ যদিও সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক নহয়।
-
মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ
মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ (সংস্কৃত: मालविकाग्निमित्रम्, মালবিকা আৰু অগ্নিমিত্ৰৰ সন্ধিযুক্ত) কালিদাসৰ এখন সংস্কৃত নাট। পূষ্যমিত্ৰ শুংগৰ ৰাজত্বকালৰ কিছু পৰিঘটনাৰ আধাৰত এইখন তেওঁৰ প্ৰথম নাটক। মালৱিকাগ্নিমিত্ৰমত বিদেশৰ শুংগ সম্ৰাট অগ্নিমিত্ৰৰ প্ৰধান ৰাণীৰ সুন্দৰী দাসীৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।
-
মৃচ্চকটিকা
মৃচ্চকটিকা (সংস্কৃত: मृच्छकटिकम्; বানান মৃচ্ছকটিকা, মৃচ্চকতিকা, মৃচকটিকা বা মৃচকতিকা বুলিও কৰা হয়) হৈছে দহটা খণ্ডৰ সংস্কৃত নাটক শূদ্ৰক (চিমুক) নামৰ এজন প্ৰাচীন নাট্যকাৰ।
-
প্ৰাচীন ভাৰতৰ ঋষি-মুনি
ঋষি (সংস্কৃত: ऋषि, ইংৰাজী: Rishi) শব্দটো সংস্কৃত 'ঋষ্' ধাতুৰ পৰা উৎপন্ন হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'দেখা' বা 'জ্ঞান লাভ কৰা'। প্ৰাচীন ভাৰতীয় সভ্যতাত ঋষিসকল আছিল তপস্বী, দাৰ্শনিক, আৰু আধ্যাত্মিক গুৰু যিসকলে বেদ আৰু অন্যান্য পবিত্ৰ গ্ৰন্থসমূহৰ ৰচনা আৰু সংৰক্ষণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
-
বীণা-বাসৱদত্তা
বীণা-বাসৱদত্তা (Vīṇā-Vāsavadattā) হ’ল শূদ্ৰকৰ (আনুমানিক ৩য় শতিকা) দ্বাৰা ৰচিত এখন ভাৰতীয় সংস্কৃত ভাষাৰ নাটক। নাটকখনৰ প্ৰথম আঠটা অংক বৰ্তমান পোৱা যায়; ইয়াৰ অন্তিম অংশটো বৰ্তমান বিলুপ্ত। নাটকখনৰ শীৰ্ষকটো ইয়াৰ নায়িকা বাসৱদত্তা আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ বীণাৰ সৈতে জড়িত।